Το μεγαλύτερο πρόβλημα των ΗΠΑ σήμερα είναι το ρεπουμπλικανικό κόμμα.

Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν ξέρει πότε θα γίνουν οι εκλογές. Ούτε ο μοναδικός άνθρωπος που θα τις αποφασίσει…

Οι πληγές στο σώμα της κοινωνικής συνοχής είναι βαθιές και απλώς τώρα κακοφορμίζουν. Τώρα αρχίζουν και φαίνονται οι πραγματικές διαιρέσεις στην κοινωνία.

Ο νεοσυντηρητισμός, όμως, όσο ελκυστικός μοιάζει βραχυχρόνια, τόσο καταστροφικός γίνεται μακροχρόνια.

Πως μια δημοκρατία μπορεί να συρθεί στον βούρκο από ένα λαϊκιστή…

Η χώρα θα ζήσει το «πάρτι» του υπονοούμενου…

Σε εποχές φόβου, οι κατέχοντες την εξουσία τη χειρίζονται εν λευκώ. Προωθούν συνήθως τα δικά τους συμφέροντα, βαφτίζοντάς τα εθνικά.

Ποιος είχε την φαεινή ιδέα να βάλει τον πρωθυπουργό να επαναλάβει την καταστροφική για τον πρεσβύτερο Τζορτζ Μπους ιστορική φράση «read my lips, no more taxes» («διαβάστε τα χείλη μου: όχι άλλοι φόροι»);

Στην Ελλάδα οι αστικοί μύθοι που έχουν το μεγαλύτερο σουξέ είναι πολιτικοί. Φτιάχνονται κι εξαπλώνονται ανάλογα με τις φοβίες του πληθυσμού.

Παρά τη διεθνή εμπειρία, που θέλει τις τρομοκρατικές οργανώσεις δεύτερης γενιάς τρομοκρατών να είναι βραχύβιες, στην Ελλάδα πρέπει να κρατάμε μικρό καλάθι.

Το πρόβλημα με την Αριστερά δεν είναι το όραμά της. Αυτό υπήρχε πάντα, αλλά ταυτόχρονα είχε και θεωρία, η οποία αντιστοιχούσε στην πραγματικότητα.

Η επανίδρυση της Αντιτρομοκρατικής κατέληξε σε περισσότερα έξοδα για τον φορολογούμενο και σε μηδενικά αποτελέσματα.

Ας «τα ξαναδούμε όλα από την αρχή», που ζήτησε και ο κ. Αλαβάνος…

Μετά τη δολοφονία του αστυνομικού στα Πατήσια υπήρχε μια αίσθηση παραίτησης. Ακόμη και οι συνήθεις φωνακλάδες δεν εκστόμισαν κραυγές· δεν ζήτησαν καρατομήσεις, δεν έψεξαν κανένα για το φονικό.

Οπως δείχνει η περιπέτεια με τον κ. Μανώλη το συμπέρασμα που εύκολα συνάγεται είναι ότι ο αρχηγός του ΛΑΟΣ χτυπά το ντέφι και η Νέα Δημοκρατία αναστατώνεται.

Η συμμετοχή έχει άμεσο κόστος και πολύ μακροπρόθεσμο όφελος, ενώ η αποχή έχει άμεσο όφελος και πολύ μακροπρόθεσμο κόστος.

Τα προβλήματα στη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας άρχισαν πριν από το 2004, τότε που το κόμμα έπρεπε να ανασυγκροτηθεί όχι απλώς ως εκλογικός μηχανισμός, αλλά ως ένας ώριμος ιδεολογικά χώρος, που διαβάζει και συζητά για τις μεγάλες προκλήσεις που είχε να αντιμετωπίσει.

Η τεράστια αύξηση της αποχής στις ευρωεκλόγες είναι κάτι σαν τις ξαφνικές ανόδους στο χρηματιστήριο. Πρέπει να την προσέξουμε, αλλά δεν πρέπει να βγάλουμε βιαστικά συμπεράσματα.

Η Νέα Δημοκρατία δεν έχει ελπίδα. Οχι γιατί έχασε με 4,35%, αλλά γιατί συνεχίζει να διαβάζει το ποσοστό με τον παλιό τρόπο, με τα γυαλιά της επικοινωνίας.

Η χώρα βρίσκεται σε κρίση και όχι μόνο το πολιτικό της σύστημα. Η συζήτηση πρέπει να ξεκινήσει από την αρχή.