Η επανίδρυση της Αντιτρομοκρατικής κατέληξε σε περισσότερα έξοδα για τον φορολογούμενο και σε μηδενικά αποτελέσματα.

Ας «τα ξαναδούμε όλα από την αρχή», που ζήτησε και ο κ. Αλαβάνος…

Μετά τη δολοφονία του αστυνομικού στα Πατήσια υπήρχε μια αίσθηση παραίτησης. Ακόμη και οι συνήθεις φωνακλάδες δεν εκστόμισαν κραυγές· δεν ζήτησαν καρατομήσεις, δεν έψεξαν κανένα για το φονικό.

Οπως δείχνει η περιπέτεια με τον κ. Μανώλη το συμπέρασμα που εύκολα συνάγεται είναι ότι ο αρχηγός του ΛΑΟΣ χτυπά το ντέφι και η Νέα Δημοκρατία αναστατώνεται.

Η συμμετοχή έχει άμεσο κόστος και πολύ μακροπρόθεσμο όφελος, ενώ η αποχή έχει άμεσο όφελος και πολύ μακροπρόθεσμο κόστος.

Τα προβλήματα στη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας άρχισαν πριν από το 2004, τότε που το κόμμα έπρεπε να ανασυγκροτηθεί όχι απλώς ως εκλογικός μηχανισμός, αλλά ως ένας ώριμος ιδεολογικά χώρος, που διαβάζει και συζητά για τις μεγάλες προκλήσεις που είχε να αντιμετωπίσει.

Η τεράστια αύξηση της αποχής στις ευρωεκλόγες είναι κάτι σαν τις ξαφνικές ανόδους στο χρηματιστήριο. Πρέπει να την προσέξουμε, αλλά δεν πρέπει να βγάλουμε βιαστικά συμπεράσματα.

Η Νέα Δημοκρατία δεν έχει ελπίδα. Οχι γιατί έχασε με 4,35%, αλλά γιατί συνεχίζει να διαβάζει το ποσοστό με τον παλιό τρόπο, με τα γυαλιά της επικοινωνίας.

Η χώρα βρίσκεται σε κρίση και όχι μόνο το πολιτικό της σύστημα. Η συζήτηση πρέπει να ξεκινήσει από την αρχή.

Η ιστορία δεν φτιάχνεται από το ένα μεγάλο πράγμα μετά το άλλο. Συσσωρεύεται σαν σκόνη δισεκατομμυρίων μικρών συμβάντων και αποφάσεων.

Υπάρχουν πολλές πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης που έγιναν μπούμερανγκ.

Δεν υπάρχει αποχή ως πολιτική στάση, όπως δεν μπορεί το άσπρο να είναι μαύρο και η νύχτα μέρα.

Η σιωπή για όσα στραβά γίνονται σε περίοδο κρίσης μιας διακυβέρνησης, μοιάζει να είναι καλό. Και ίσως βραχυπρόθεσμα να είναι βολικό. Μακροπρόθεσμα όμως διαχέει τις ευθύνες ολίγων σε ολόκληρη την παράταξη.

Πως είναι δυνατόν να εκλέγεται ο Μπερλουσκόνι πρωθυπουργός;

Τα σκάνδαλα βαρύνουν εκείνα τα στελέχη της κυβέρνησς που τα έκαναν. Η κεντροδεξιά κινδυνεύει να αμαυρωθεί από την διαχείριση των σκανδάλων την επόμενη μέρα.

«Οι κακοί πολιτικοί εκλέγονται από καλούς ανθρώπους που δεν πάνε να ψηφίσουν».

Η εμπιστοσύνη στους θεσμούς χτίζεται τηρώντας το γράμμα και το πνεύμα του Συντάγματος, ακόμη και τους άγραφους κανόνες της πολιτικής διαδικασίας.

Το αιφνιδιαστικό κλείσιμο του Κοινοβουλίου προκαλεί βαθύτερη θεσμική πληγή από εκείνη που διαχρονικά προκαλούν οι παραγραφές των σκανδάλων.

Αν το νόμιμο είναι και ηθικό, τότε το θεωρητικώς νόμιμο παραμένει ηθικό;

Αν δεν λειτουργεί το «πόθεν έσχες» πώς θα μάθουμε τα ανομήματα των υπουργών ώστε αυτοί να διωχθούν με το νέο νόμο περί ευθύνης υπουργών;