Με αφορμή μια επίθεση με αυγά στην Νομική…

Οι νόμοι είναι για να προστατεύουν κυρίως ανθρώπους σαν εμένα, αδύναμους, δειλούς, αγύμναστους, που δεν θέλουν να παίζουν ξύλο, παιδιά, γριές και γέρους. Θέλουμε νόμους, σύνταγμα, δημοκρατία, ισότητα, τέτοια πράγματα για να συνεννοηθούμε. Όχι επαναστάσεις, όχι πολυτεχνεία. Όχι άλλα πολυτεχνεία. Δεν υπάρχει λόγος για τόση απελπισία.

Ο πληθωρισμός των (ανεξαρτήτως χρώματος) φασιστικών εκδηλώσεων στις παρουσιάσεις βιβλίων πρέπει να μας ανησυχήσει.

Η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται σε μια καμπή της ιστορίας της. Αυτό που κάνει δεν είναι σημαντικό μόνο για την ίδια, είναι σημαντικό για τον τόπο.

Οι δυνάμεις της αδράνειας πρέπει να αντισταθμιστούν από την πολιτική βούληση. Ετσι, το μικρό υπουργικό σχήμα δεν θα καταλήξει σε ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα, που θα σβήσει μέσα στις συμπληγάδες της γραφειοκρατίας και κάτω από τα βαριά δρύινα γραφεία των υπουργών.

Τα τελευταία χρόνια έχει διαδοθεί ένας αριστερίστικος συντηρητισμός που μηδενίζει κάθε πρόοδο, συγκρίνοντάς την με ένα ιδανικό κόσμο που δε υπάρχει.

Αν θαυμάζουν κάτι οι πολίτες στο ΚΚΕ είναι η συνέπειά του, επειδή την μπερδεύουν με την ακινησία.

Δεν θα άξιζε κάποιος να ασχοληθεί με το ΚΚΕ, αν η κ. Παπαρήγα δεν στρέβλωνε τόσο πολύ την αλήθεια για να χτίσει την υπέρ του Τείχους απολογία.

Κανείς δεν ξέρει τι είναι ο κοινωνικός φιλελευθερισμός, αλλά μάλλον πρόκειται για το ανώτατο στάδιο του «ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού», τον οποίο επίσης κανείς δεν ήξερε τι ήταν.

Το κορίτσι με τα σγουρά μαλλιά και τα καστανά μάτια σε πρώτη φάση θα εκτόνωνε το φυτευτό μίσος πετώντας πέτρες και μολότοφ κατά των «ταξικών εχθρών». Κάποιος θα την πλησίασε και θα της είπε ότι αυτά είναι ημίμετρα και ότι η πραγματική ταξική πάλη θέλει αίμα…

Aπό τα κείμενα προκύπτει ότι η νέα τρομοκρατία δεν έχει ενιαίο ιδεολογικό υπόβαθρο και δύσκολα μπορούμε να μιλήσουμε οργανωτικά για τα παλιά συγκοινωνούντα δοχεία.

Γιατί ο δημοκρατικός διάλογος με το μυστρί να παραμείνει εντός των πανεπιστημιακών τειχών; Γιατί να μην μπορούν όλοι να χτίζουν όλους;

Η πρόταση Ξυνίδη τιμά την εκτός των τειχών Ελλάδα, ανακατεύει τον τραχανά, κάνει ανθρώπους που βρίσκονται μακριά από τα γνωστά κυκλώματα -δημοσιογραφικά και παλαιοκομματικά- να ελπίζουν.

Tα παιδιά με τα μαύρα δεν είχαν καταφέρει απλώς να απελευθερώσουν τα Εξάρχεια, τα είχαν κάνει και σοσιαλιστικό παράδεισο!

Οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης αντί να λύνουν προβλήματα λάδωναν εκείνους που τα υφίσταντο.

Oι «παριστάμενοι» δεν είναι αυτοί που διαρκώς διαμαρτύρονται γιατί δεν συλλαμβάνονται οι «γνωστοί-άγνωστοι» που αμαυρώνουν τους αγώνες και τις πορείες της Αριστεράς;

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας είναι ότι μας λείπουν τα εργαλεία για την επίλυση των προβλημάτων, μας λείπουν οι λέξεις.

Μπορεί ο λογαριασμός του κινητού τηλεφώνου ενός υπουργού να φτάνει τα 107.000 ευρώ σε ένα μήνα;

Στην Ελλάδα θάλλει ο «συντηρητισμός της βαριεστημάρας» που λέει ότι όλα πρέπει να αλλάξουν αλλά όχι τώρα, όχι έτσι, κι όχι τόσο.

Αυτό που δεν κατάλαβε η ελληνική αριστερά είναι ότι το προλεταριάτο δεν ψηφίζει πια εδώ. Ψηφίζει στην Αλβανία.