Τα μέλη του ΚΚΕ κάνουν πράξη το σταλινικό όραμα, της μονοφωνίας στα Μέσα Ενημέρωσης.

Για όλα τα μεγάλα προβλήματα δεν συζητάμε την υπάρχουσα κακή κατάσταση, αλλά το κακό που θα προκύψει αν αλλάξει.

Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η Βουλή θα κουκουλώσει κάθε υπόθεση…

Το μεγαλύτερο πρόβλημα μιας μερίδας της Αριστεράς είναι ότι προσπαθεί να κρύψει την ένδεια επιχειρημάτων με μεγάλες λέξεις και φανταχτερές παρομοιώσεις.

Ο «γνωστός-άγνωστος» είναι μια από τις ιδεότυπες φιγούρες της μεταπολίτευσης, κάτι σαν τον «αυθαίρετο οικιστή» ή τον «εισφοροφυγά».

Έχουμε ελάχιστη ανοχή στην διαφωνία κατά την πολιτική διαδικασία κι ελάχιστο σεβασμό στο αποτέλεσμα της πολιτικής διαδικασίας.

Εδώ κάθε πειραματισμός θεωρείται καταστροφικός, στις ΗΠΑ ακόμη και η αποτυχία είναι χρήσιμη.

Το ενθαρρυντικό είναι ότι το πολιτικό σύστημα -και μάλιστα εκείνο το κομμάτι που πολλοί περιφρονούν ως «δικομματισμό» – νιώθοντας πιθανώς τα αδιέξοδα, πειραματίζεται με νέες διαδικασίες.

Οταν τέλειωσαν -αυτό που αργότερα αποκάλεσαν με προκήρυξή τους στο indymedia «παρέμβαση» – μου κόλλησαν τα δύο βασικά τους επιχειρήματα στη μούρη.

Με αφορμή μια επίθεση με αυγά στην Νομική…

Οι νόμοι είναι για να προστατεύουν κυρίως ανθρώπους σαν εμένα, αδύναμους, δειλούς, αγύμναστους, που δεν θέλουν να παίζουν ξύλο, παιδιά, γριές και γέρους. Θέλουμε νόμους, σύνταγμα, δημοκρατία, ισότητα, τέτοια πράγματα για να συνεννοηθούμε. Όχι επαναστάσεις, όχι πολυτεχνεία. Όχι άλλα πολυτεχνεία. Δεν υπάρχει λόγος για τόση απελπισία.

Ο πληθωρισμός των (ανεξαρτήτως χρώματος) φασιστικών εκδηλώσεων στις παρουσιάσεις βιβλίων πρέπει να μας ανησυχήσει.

Η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται σε μια καμπή της ιστορίας της. Αυτό που κάνει δεν είναι σημαντικό μόνο για την ίδια, είναι σημαντικό για τον τόπο.

Οι δυνάμεις της αδράνειας πρέπει να αντισταθμιστούν από την πολιτική βούληση. Ετσι, το μικρό υπουργικό σχήμα δεν θα καταλήξει σε ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα, που θα σβήσει μέσα στις συμπληγάδες της γραφειοκρατίας και κάτω από τα βαριά δρύινα γραφεία των υπουργών.

Τα τελευταία χρόνια έχει διαδοθεί ένας αριστερίστικος συντηρητισμός που μηδενίζει κάθε πρόοδο, συγκρίνοντάς την με ένα ιδανικό κόσμο που δε υπάρχει.

Αν θαυμάζουν κάτι οι πολίτες στο ΚΚΕ είναι η συνέπειά του, επειδή την μπερδεύουν με την ακινησία.

Δεν θα άξιζε κάποιος να ασχοληθεί με το ΚΚΕ, αν η κ. Παπαρήγα δεν στρέβλωνε τόσο πολύ την αλήθεια για να χτίσει την υπέρ του Τείχους απολογία.

Κανείς δεν ξέρει τι είναι ο κοινωνικός φιλελευθερισμός, αλλά μάλλον πρόκειται για το ανώτατο στάδιο του «ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού», τον οποίο επίσης κανείς δεν ήξερε τι ήταν.

Το κορίτσι με τα σγουρά μαλλιά και τα καστανά μάτια σε πρώτη φάση θα εκτόνωνε το φυτευτό μίσος πετώντας πέτρες και μολότοφ κατά των «ταξικών εχθρών». Κάποιος θα την πλησίασε και θα της είπε ότι αυτά είναι ημίμετρα και ότι η πραγματική ταξική πάλη θέλει αίμα…

Aπό τα κείμενα προκύπτει ότι η νέα τρομοκρατία δεν έχει ενιαίο ιδεολογικό υπόβαθρο και δύσκολα μπορούμε να μιλήσουμε οργανωτικά για τα παλιά συγκοινωνούντα δοχεία.