Στις δύσκολες στιγμές χρειάζονται ηγεσίες. Δυστυχώς, η πολιτική ηγεσία που ασκούν οι τριακόσιοι της Βουλής είναι στο ύψος του 1,74%.

Στην Ελλάδα «κινητοποίηση των αγροτών» σημαίνει παρκάρω το τρακτέρ στην Εθνική και πάω στις υπόλοιπες δουλειές μου ή στο καφενείο.

Τι θα μπορούσε να κάνει ένα επαναστατικό «υπουργείο Οικογένειας» που προτείνει ο κ. Σαμαράς;

H «Παράνομη, ανήθικη, αδιάντροπη άρνηση άρσης της βουλευτικής ασυλίας»…

Το κρίσιμο τεστ για την αξιοπιστία της χώρας στο εξωτερικό και της κυβέρνησης στο εσωτερικό δίνεται στα μπλόκα των αγροτών.

Δεν είναι όλα καλά και άγια στην αυτοδιοίκηση, αλλά πρέπει να την συγκρίνουμε με τις άλλες υπαρκτές πολιτικές δομές, κι όχι με κάτι ιδανικό που ο καθένας έχει στο κεφάλι του.

Η πολυπλοκότητα έκανε τη δημοκρατία καλύτερο σύστημα από τον απολυταρχισμό. Αυτή η κοινωνική πολυπλοκότητα κάνει και την ηλεκτρονική διαβούλευση πολύτιμη.

Ενας από τους πρώτους καημούς που εξεφράσθησαν μόλις ανακοινώθηκε το «σχέδιο Καλλικράτης» ήταν η μελλοντική τύχη των βουλευτών.

Ο κ. Φίλιππος Πετσάλνικος δεν ενεργεί ως πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων αλλά ως πρόεδρος των Ελλήνων βουλευτών.

Tο «δικαίωμα των βουλευτών» να ζητούν την απελευθέρωση ακόμη και των «αδίκως προσαχθέντων» από πού προκύπτει;

Η εύκολη εξήγηση γι’ αυτή τη διολίσθηση του ΚΚΕ σε όλο και πιο ανορθολογικές θέσεις, είναι αυτή που θα έλεγε ο Βρετανός πολιτικός Φίλιπ Σνόουντεν: «Πρόκειται περί μπολσεβικισμού που αποτρελάθηκε».

Τα μέλη του ΚΚΕ κάνουν πράξη το σταλινικό όραμα, της μονοφωνίας στα Μέσα Ενημέρωσης.

Για όλα τα μεγάλα προβλήματα δεν συζητάμε την υπάρχουσα κακή κατάσταση, αλλά το κακό που θα προκύψει αν αλλάξει.

Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η Βουλή θα κουκουλώσει κάθε υπόθεση…

Το μεγαλύτερο πρόβλημα μιας μερίδας της Αριστεράς είναι ότι προσπαθεί να κρύψει την ένδεια επιχειρημάτων με μεγάλες λέξεις και φανταχτερές παρομοιώσεις.

Ο «γνωστός-άγνωστος» είναι μια από τις ιδεότυπες φιγούρες της μεταπολίτευσης, κάτι σαν τον «αυθαίρετο οικιστή» ή τον «εισφοροφυγά».

Έχουμε ελάχιστη ανοχή στην διαφωνία κατά την πολιτική διαδικασία κι ελάχιστο σεβασμό στο αποτέλεσμα της πολιτικής διαδικασίας.

Εδώ κάθε πειραματισμός θεωρείται καταστροφικός, στις ΗΠΑ ακόμη και η αποτυχία είναι χρήσιμη.

Το ενθαρρυντικό είναι ότι το πολιτικό σύστημα -και μάλιστα εκείνο το κομμάτι που πολλοί περιφρονούν ως «δικομματισμό» – νιώθοντας πιθανώς τα αδιέξοδα, πειραματίζεται με νέες διαδικασίες.

Οταν τέλειωσαν -αυτό που αργότερα αποκάλεσαν με προκήρυξή τους στο indymedia «παρέμβαση» – μου κόλλησαν τα δύο βασικά τους επιχειρήματα στη μούρη.