Δεν υπάρχει άνθρωπος -και δη πολιτικός- που να μην συμφωνεί σε περισσότερες δαπάνες και λίγοι θα διαφωνήσουν για τους έμμεσους φόρους σε τσιγάρα και ποτά.
Οταν το Σύνταγμα δεν είναι σεβαστό γιατί να είναι η Βουλή; Οταν «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» πώς θα ζητήσεις να δικαστεί κάποιος για παράβαση ενός αστικού νόμου;
Οταν σε κάθε πορεία δίκην τελετουργικού οι μολότοφ πέφτουν σαν βροχή ήταν στατιστικά βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα γινόταν το κακό.
Εφτασε η στιγμή να πούμε όλοι «ώς εδώ!» Αυτό που το ΚΚΕ ονομάζει «αντικομμουνισμό» δεν είναι μόνο εθνική ανάγκη. Είναι κοινωνικό καθήκον. Είναι αντίσταση στον φασισμό με κόκκινη λεοντή.
Ο συνδικαλιστικός παραλογισμός μεταμορφώνεται ταχύτατα σε χουλιγκανισμό.
H διαμάχη περί προσφυγής στο ΔΝΤ είναι καλό νέο για την Ενωση.
Απεργία διαρκείας υπόσχονται οι ταξιτζήδες…
Μεγαλύτερο πρόβλημα για την συνένωση των Δήμων θα είναι τα ρουσφέτια του παρελθόντος και δεν εννοούμε μόνο τις αποσχίσεις κοινοτήτων με «ιστορική σημασία».
Ευτυχώς που η Κυπριακή Αστυνομία έκανε γρήγορα το καθήκον της, διότι ο ελληνισμός, εκτός από έναν εκδότη και μία σορό, κινδύνευε να χάσει και τα λογικά του.
Δυστυχώς δεν έχει μόνο το κράτος συνέχεια, έχει και η Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Η στρατηγική του ΚΚΕ βασίζεται στην επιθυμία για μεγιστοποίηση της μιζέριας του λαού.
Εν μέσω της μεγαλύτερης κρίσης που περνά ο τόπος η Αριστερά και κάποια ΜΜΕ ανακυκλώνουν τους όρους του παρελθόντος…
Mάλλον λαθεύουν οι Ευρωπαίοι. Δεν χρειαζόμαστε οικονομική επιτήρηση. Με τους βουλευτές που έχουμε, μάλλον πολιτική επιτήρηση απαιτείται.
Το δάχτυλο στο γερμανικό περιοδικό Focus απείλησε να προκαλέσει διπλωματική κρίση μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας.
Ο κόσμος άλλαξε, αλλά κανένας δεν το ‘χει πει στο ΚΚΕ και σε άλλους που κορδώνονται ως υπερασπιστές των εργαζομένων.
Οι συνδικαλιστές θεωρούν όχι μόνο ότι τους χρωστάμε τα προνόμιά τους, αλλά και ότι οι δημόσιοι χώροι είναι δικό τους βιλαέτι.
Στην Ελλάδα «νόμος είναι το καπρίτσιο του συνδικαλιστή». Οταν, για παράδειγμα, απεργούν οι υπάλληλοι του υπουργείου Οικονομικών οι συνδικαλιστές απαγορεύουν σε όλους την είσοδο!
Tο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων απεφάνθη ότι, παρά τον συντεχνιασμό των βουλευτών, δεν νοείται σε δημοκρατική χώρα το 2010 να μην αίρεται η ασυλία βουλευτών, όταν μηνύονται ή κατηγορούνται για αδικήματα εκτός των καθηκόντων τους.
Για ένα πράγμα δεν μας προειδοποίησαν οι επαγγελματίες της ανησυχίας για τα εθνικά μας δίκαια. Αυτό που πραγματικά απειλεί την εθνική μας υπόσταση: την οικονομία.
Τα περιοριστικά μέτρα είναι για να κατεβάσουν τον πυρετό των αγορών. Εχουν δίκιο όσοι επισημαίνουν ότι το Πρόγραμμα Σταθερότητας πρέπει γρήγορα να γίνει και Ανάπτυξης.
