«Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», αλλά όχι του κομμουνιστή εργάτη…

Πού βρισκόμαστε δέκα χρόνια μετά την ένταξη στην ΟΝΕ; Κατ’ αρχάς, εντός της κι αυτό είναι ένα τεράστιο πλεονέκτημα για τη χώρα. Κατά δεύτερον, τώρα πρέπει να παλέψουμε για όσα δεν κάναμε την περασμένη δεκαετία.

Τα νέα μέτρα κάνουν τις απολύσεις ευκολότερες. Αληθές, αλλά ταυτόχρονα κάνουν ευκολότερες και τις προσλήψεις· ειδικά των νέων.

Κάθε μεταρρύθμιση δεν έχει μόνο τριβές, χρειάζεται και χρόνο ωρίμασης.

H Αριστερά επειδή ξέμεινε από επιχειρήματα προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή με ατάκες.

Σκόρπιες αυτές μαρτυρίες εβραίων που είχαν απομείνει από την ναζιστική φρίκη και αγωνιζόταν για μια πατρίδα στην Παλαιστίνη.

Οι πρόεδροι των συντεχνιών κάνουν αυτό που τόσα χρόνια έμαθαν. Το ζήτημα είναι τι θα κάνει η κυβέρνηση.

Δεν μας χρειαζόταν σε περίοδο κρίσης τέτοιος πρόεδρος της Βουλής.

Η Ιστορία είναι σεβαστή, αλλά όχι στα διοικητικά.

«Ο λαός με την πλειοψηφία του μπορεί να αλλάζει τους νόμους». Αλλά μέσω διαδικασιών που προβλέπονται πάλι από νόμους· διά του Κοινοβουλίου.

Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας το ονομάζουμε νόμο και αποφασίσαμε επίσης ότι ο νόμος πρέπει να γίνεται σεβαστός.

Δεν υπάρχει άνθρωπος -και δη πολιτικός- που να μην συμφωνεί σε περισσότερες δαπάνες και λίγοι θα διαφωνήσουν για τους έμμεσους φόρους σε τσιγάρα και ποτά.

Οταν το Σύνταγμα δεν είναι σεβαστό γιατί να είναι η Βουλή; Οταν «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» πώς θα ζητήσεις να δικαστεί κάποιος για παράβαση ενός αστικού νόμου;

Οταν σε κάθε πορεία δίκην τελετουργικού οι μολότοφ πέφτουν σαν βροχή ήταν στατιστικά βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα γινόταν το κακό.

Εφτασε η στιγμή να πούμε όλοι «ώς εδώ!» Αυτό που το ΚΚΕ ονομάζει «αντικομμουνισμό» δεν είναι μόνο εθνική ανάγκη. Είναι κοινωνικό καθήκον. Είναι αντίσταση στον φασισμό με κόκκινη λεοντή.

Ο συνδικαλιστικός παραλογισμός μεταμορφώνεται ταχύτατα σε χουλιγκανισμό.

H διαμάχη περί προσφυγής στο ΔΝΤ είναι καλό νέο για την Ενωση.

Απεργία διαρκείας υπόσχονται οι ταξιτζήδες…

Μεγαλύτερο πρόβλημα για την συνένωση των Δήμων θα είναι τα ρουσφέτια του παρελθόντος και δεν εννοούμε μόνο τις αποσχίσεις κοινοτήτων με «ιστορική σημασία».

Ευτυχώς που η Κυπριακή Αστυνομία έκανε γρήγορα το καθήκον της, διότι ο ελληνισμός, εκτός από έναν εκδότη και μία σορό, κινδύνευε να χάσει και τα λογικά του.