Αντί η ΓΕΝΟΠ να ακούει τραγούδια του Μπακαλάκου ή να αναπολεί τα φεστιβάλ νεολαίας της δεκαετίας του ’70, καλό είναι να καταθέσει καμιά σοβαρή πρόταση.

Μετά τους συνδικαλιστές της ΓΕΝΟΠ και οι ομότεχνοι τους τού ΟΣΕ απειλούν ότι οποιαδήποτε αλλαγή στο στάτους αυτού του καταχρεωμένου οργανισμού, θα έχει ως συνέπεια «να ματώσουμε».

Οι «καθαρές κουβέντες» που επικαλείται ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ δεν χρειάζονται απειλές για αίματα και άκρα. Χρειάζονται μόνο καθαρά στοιχεία…

Δεν είναι μόνο οι πολιτικοί που έκλεισαν τα μάτια στις νέες απαιτήσεις της οικονομίας και οδηγηθήκαμε στην κρίση. Και οι κοινωνικοί φορείς, με πρώτα τα συνδικαλιστικά σωματεία, την ίδια πλάνη δίδασκαν την ελληνική κοινωνία.

Οι νέοι τρομοκράτες πιθανότατα, νιώθουν κάτι σαν πρωταγωνιστές το «Πολύ σκληρός για να πεθάνει» (εξ ου και οι πολλές σφαίρες σε κάθε δολοφονία) αδυνατώντας να καταλάβουν ότι χύνουν πραγματικό αίμα.

Τώρα που ψηφίστηκε το ασφαλιστικό, μήπως ήρθε η ώρα να τοποθετήσει η κυβέρνηση διοικήσεις στα ασφαλιστικά Ταμεία;

Οδηγηθήκαμε στη χρεοκοπία επειδή οι πολιτικοί φοβούνταν διαρκώς μην τυχόν και τους κουνήσουν οι ψηφοφόροι τα πέντε δάχτυλα.

Αντί τα συνδικάτα να πάρουν θέση στο νέο τοπίο, το αρνούνται, με αποτέλεσμα τελικά να βρεθούν σ’ αυτό με τους χειρότερους δυνατόν όρους.

Στην κομμουνιστική κοινωνία που επαγγέλλεται η κ. Παπαρήγα και στην οποία αναγκαστικά όλοι θα είμαστε μέλη του κόμματος τα μισά μας μεροκάματα θα είναι «κόκκινα», δηλαδή απλήρωτα.

«Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», αλλά όχι του κομμουνιστή εργάτη…

Πού βρισκόμαστε δέκα χρόνια μετά την ένταξη στην ΟΝΕ; Κατ’ αρχάς, εντός της κι αυτό είναι ένα τεράστιο πλεονέκτημα για τη χώρα. Κατά δεύτερον, τώρα πρέπει να παλέψουμε για όσα δεν κάναμε την περασμένη δεκαετία.

Τα νέα μέτρα κάνουν τις απολύσεις ευκολότερες. Αληθές, αλλά ταυτόχρονα κάνουν ευκολότερες και τις προσλήψεις· ειδικά των νέων.

Κάθε μεταρρύθμιση δεν έχει μόνο τριβές, χρειάζεται και χρόνο ωρίμασης.

H Αριστερά επειδή ξέμεινε από επιχειρήματα προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή με ατάκες.

Σκόρπιες αυτές μαρτυρίες εβραίων που είχαν απομείνει από την ναζιστική φρίκη και αγωνιζόταν για μια πατρίδα στην Παλαιστίνη.

Οι πρόεδροι των συντεχνιών κάνουν αυτό που τόσα χρόνια έμαθαν. Το ζήτημα είναι τι θα κάνει η κυβέρνηση.

Δεν μας χρειαζόταν σε περίοδο κρίσης τέτοιος πρόεδρος της Βουλής.

Η Ιστορία είναι σεβαστή, αλλά όχι στα διοικητικά.

«Ο λαός με την πλειοψηφία του μπορεί να αλλάζει τους νόμους». Αλλά μέσω διαδικασιών που προβλέπονται πάλι από νόμους· διά του Κοινοβουλίου.

Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας το ονομάζουμε νόμο και αποφασίσαμε επίσης ότι ο νόμος πρέπει να γίνεται σεβαστός.