Ας υποθέσουμε ότι το μήνυμα για εγκατάλειψη της πολιτικής του μνημονίου καταγράφεται στις εκλογές. Μετά τι γίνεται;

Στην Ελλάδα αναπτύχθηκε το ιδεολόγημα της «ολίγον εγκύου». Η βία χωρίστηκε σε «συμβολική» και σε «φυσική».

Η αλήθεια για τα φάρμακα, όπως την λέει ο ο πρόεδρος του Πανελλήνιου Φαρμακευτικού Συλλόγου.

Τι προσφέρει ο 9,84 του Δήμου Αθηναίων;

Γιατί η στάση εργασίας των εργαζόμενων στην ΕΘΕΛ γίνεται πάντα τις ώρες που οι άλλοι εργαζόμενοι χρειάζονται το λεωφορεία;

Για τον Σλαβόι Ζίζεκ όλοι είναι δυνάμει ένοχοι για την «αμιγώς “αντικειμενική”, συστημική κι ανώνυμη» καπιταλιστική βία.

H  Ελλάδα παραλληλίζεται με τον «“ορίζοντα γεγονότων”, ένα σημείο δηλαδή πέρα από το οποίο οι φυσικοί νόμοι όπως τους γνωρίζουμε δεν ισχύουν».

Αν η Ελλάδα σταματήσει την εφαρμογή του μνημονίου και η τρόικα κόψει τη χρηματοδότηση, τότε αναγκαστικά το έλλειμμα θα μηδενιστεί.

 Το πραγματικό ερώτημα στην παρούσα κατάσταση δεν είναι αν θα πιούμε το πικρό ποτήρι, αλλά τους όρους με τους οποίους θα εξέλθουμε από την κρίση.

Είναι διαχρονικός ο καημός όλων των υπουργών για αρμοδιότητες. Τις βλέπουν κάτι σαν παράσημα και δυστυχώς περισσότερο τις γυαλίζουν παρά τις ασκούν.

Ενα άλλο πράγμα που γκρεμίστηκε με τον μεταμεσονύκτιο ανασχηματισμό ήταν το μικρό κι ευέλικτο κυβερνητικό σχήμα.

Οι δήμοι της χώρας, με πρώτο εκείνον των Αθηναίων, είναι δομικό κομμάτι της σπατάλης του ευρύτερου κράτους.

Η Αθήνα παραείναι σημαντική για να παραμένει στο σημερινό χάλι.

Ενώ το ΚΚΕ απολύει εργαζόμενους από τις επιχειρήσεις του, από άμβωνος κηρύσσει την απαγόρευση των απολύσεων.

Οι δημοτικές εκλογές δεν παύουν να είναι πολιτικές, αλλά ευτυχώς πλέον δεν είναι κομματικές.

Κάθε πόλη διογκώνεται ή συρρικνώνεται για οικονομικούς λόγους. Η Αθήνα έφτασε στο σημερινό της μέγεθος για πολιτικούς λόγους.

Αυτό που βλέπουμε κάθε μέρα είναι ότι τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι δεν χωράνε στο λεκανοπέδιο της Αττικής. Η κίνηση, η έλλειψη χώρων στάθμευσης, ο συνωστισμός στις υπηρεσίες το πιστοποιούν.

Η Αθήνα δεν είναι τερατούπολη μόνο από αισθητικής απόψεως. Εχει γίνει μια μαύρη τρύπα και για την οικονομία της χώρας.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ιδιοτελή συμφέροντα· όλοι για το καλό της χώρας παλεύουν.

Οι «επιστημονικώς» εργαζόμενοι σ’ αυτήν τη χώρα δεν είναι παρά δημόσιοι υπάλληλοι με δικό τους μαγαζί.