Οι δήμοι της χώρας, με πρώτο εκείνον των Αθηναίων, είναι δομικό κομμάτι της σπατάλης του ευρύτερου κράτους.

Η Αθήνα παραείναι σημαντική για να παραμένει στο σημερινό χάλι.

Ενώ το ΚΚΕ απολύει εργαζόμενους από τις επιχειρήσεις του, από άμβωνος κηρύσσει την απαγόρευση των απολύσεων.

Οι δημοτικές εκλογές δεν παύουν να είναι πολιτικές, αλλά ευτυχώς πλέον δεν είναι κομματικές.

Κάθε πόλη διογκώνεται ή συρρικνώνεται για οικονομικούς λόγους. Η Αθήνα έφτασε στο σημερινό της μέγεθος για πολιτικούς λόγους.

Αυτό που βλέπουμε κάθε μέρα είναι ότι τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι δεν χωράνε στο λεκανοπέδιο της Αττικής. Η κίνηση, η έλλειψη χώρων στάθμευσης, ο συνωστισμός στις υπηρεσίες το πιστοποιούν.

Η Αθήνα δεν είναι τερατούπολη μόνο από αισθητικής απόψεως. Εχει γίνει μια μαύρη τρύπα και για την οικονομία της χώρας.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ιδιοτελή συμφέροντα· όλοι για το καλό της χώρας παλεύουν.

Οι «επιστημονικώς» εργαζόμενοι σ’ αυτήν τη χώρα δεν είναι παρά δημόσιοι υπάλληλοι με δικό τους μαγαζί.

Αντί η ΓΕΝΟΠ να ακούει τραγούδια του Μπακαλάκου ή να αναπολεί τα φεστιβάλ νεολαίας της δεκαετίας του ’70, καλό είναι να καταθέσει καμιά σοβαρή πρόταση.

Μετά τους συνδικαλιστές της ΓΕΝΟΠ και οι ομότεχνοι τους τού ΟΣΕ απειλούν ότι οποιαδήποτε αλλαγή στο στάτους αυτού του καταχρεωμένου οργανισμού, θα έχει ως συνέπεια «να ματώσουμε».

Οι «καθαρές κουβέντες» που επικαλείται ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ δεν χρειάζονται απειλές για αίματα και άκρα. Χρειάζονται μόνο καθαρά στοιχεία…

Δεν είναι μόνο οι πολιτικοί που έκλεισαν τα μάτια στις νέες απαιτήσεις της οικονομίας και οδηγηθήκαμε στην κρίση. Και οι κοινωνικοί φορείς, με πρώτα τα συνδικαλιστικά σωματεία, την ίδια πλάνη δίδασκαν την ελληνική κοινωνία.

Οι νέοι τρομοκράτες πιθανότατα, νιώθουν κάτι σαν πρωταγωνιστές το «Πολύ σκληρός για να πεθάνει» (εξ ου και οι πολλές σφαίρες σε κάθε δολοφονία) αδυνατώντας να καταλάβουν ότι χύνουν πραγματικό αίμα.

Τώρα που ψηφίστηκε το ασφαλιστικό, μήπως ήρθε η ώρα να τοποθετήσει η κυβέρνηση διοικήσεις στα ασφαλιστικά Ταμεία;

Οδηγηθήκαμε στη χρεοκοπία επειδή οι πολιτικοί φοβούνταν διαρκώς μην τυχόν και τους κουνήσουν οι ψηφοφόροι τα πέντε δάχτυλα.

Αντί τα συνδικάτα να πάρουν θέση στο νέο τοπίο, το αρνούνται, με αποτέλεσμα τελικά να βρεθούν σ’ αυτό με τους χειρότερους δυνατόν όρους.

Στην κομμουνιστική κοινωνία που επαγγέλλεται η κ. Παπαρήγα και στην οποία αναγκαστικά όλοι θα είμαστε μέλη του κόμματος τα μισά μας μεροκάματα θα είναι «κόκκινα», δηλαδή απλήρωτα.

«Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», αλλά όχι του κομμουνιστή εργάτη…

Πού βρισκόμαστε δέκα χρόνια μετά την ένταξη στην ΟΝΕ; Κατ’ αρχάς, εντός της κι αυτό είναι ένα τεράστιο πλεονέκτημα για τη χώρα. Κατά δεύτερον, τώρα πρέπει να παλέψουμε για όσα δεν κάναμε την περασμένη δεκαετία.