Οι δικοί μας πολιτικοί, δυστυχώς, δεν έχουν ποτέ τον χρόνο να διαβάσουν. Το εξομολογούνται οι ίδιοι κατ’ ιδίαν, φαίνεται και από τον δημόσιο λόγο τους.

Tο ερώτημα «έπρεπε να εκτελεστούν οι έξι;» έχει σαφώς αρνητική απάντηση. Αν όμως δεν υπήρχε η θανάτωση και μιλώντας αυστηρώς πολιτικά, το ερώτημα είναι άλλο: «έπρεπε να εκτελεστούν μόνον έξι;».

Το μεγαλύτερο πρόβλημα με την επικοινωνιακή διαχείριση της εξεταστικής είναι ότι η απλή, κοινή λογική υφίσταται διαρκείς επιθέσεις και τραύματα.

Ο Ομπάμα είναι ένα εκπληκτικό φαινόμενο, αλλά δεν προέκυψε στο κενό. Ούτε καν από ένα σύστημα σαν της Ελλάδος.

Tο μέγεθος της υπόθεσης Βατοπεδίου αναδεικνύει περισσότερα πράγματα από πιθανή πλάνη υπουργών και σκάνδαλο της κυβέρνησης.

Η διαφθορά φύεται και αναπτύσσεται στα χωράφια της αδιαφάνειας. Υπήρχε πολλή αδιαφάνεια πριν από το 2004, αλλά είχαν γίνει και κάποια μισά, δειλά, χωλά βήματα για τη βελτίωση της κατάστασης. Δυστυχώς πήγαμε πίσω.

Η δημοκρατία δεν απειλείται μόνο από τα τεθωρακισμένα, απειλείται και από τη σταδιακή διάβρωσή της. Σε κάθε μηχανισμό αυτονομούνται γρανάζια του, που δεν απειλούν μεν το πολίτευμα, αλλά το χρησιμοποιούν.

Το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του δεν θέλει «να πέσει άπλετο φως στην υπόθεση». Αφορά τη συνήθη πρακτική των κομμάτων. Κανείς δεν έχει την διάθεση ούτε την τόλμη να αναταράξει το τέλμα. Προτιμούν όλοι να βουλιάξουν σ’ αυτό…

Το χειρότερο χαρακτηριστικό των κομμάτων δεν είναι η ανηθικότητά τους, αλλά η αναποτελεσματικότητα που επιδεικνύουν στη διαχείριση ακόμη και για τα του οίκου τους.

Ενα μεγάλο και συγκεντρωτικό κράτος φωνάζει ότι είναι ευκαιρία για διαφθορά. Το εκλογικό σύστημα με τις μεγάλες περιφέρειες αποτελεί κίνητρο για διαφθορά.

Το πρόβλημα στην Ιταλία δεν είναι ότι εμφανίστηκε ο αμφιλεγόμενος Μπερλουσκόνι, είναι ότι δεν εξαφανίστηκαν οι δομές που παρήγαγαν τη διαφθορά.

Υπάρχουν πολλές νάρκες στα δημοψηφίσματα για την κύρωση πολιτικών συμφωνιών.

Σε μια δημοκρατία ότι δεν απαγορεύεται ρητώς, επιτρέπεται. Σε μια δικτατορία ότι δεν επιτρέπεται ρητώς, απαγορεύεται.

Διάφοροι υπουργοί άρχισαν να επιχειρηματολογούν ότι το Σύνταγμα δεν εννοεί αυτά που λέει.

Στην Ευρώπη των 25 το κράτος μεγαλώνει. Δεν μικραίνει όπως θέλουν οι θεωρίες περί του «καταραμένου νεοφιλελευθερισμού».

Η λογική της απαγόρευσης είναι διάχυτη σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Δεν αρέσει στον ΛΑΟΣ να τον αποκαλούν «ακροδεξιό», απειλεί διά δικαστικών μηνύσεων. Δεν αρέσει στις άλλες φοιτητικές παρατάξεις να κατεβαίνει η νεολαία του ΛΑΟΣ σε εκλογές, απαγορεύουν «δημοκρατικά» την κάθοδο του ΦΟΣ στις εκλογές.

Έχουν αλλάξει πολλά στην Ελλάδα τα τελευταία είκοσι χρόνια. Το μόνο που δεν αλλάζει είναι οι όροι πολιτικού διαλόγου.

Οι μηνύσεις των Επιμελητηρίων κατά της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ δεν είναι επικίνδυνες. Είναι ανόητες…

Σήμερα βιώνουμε μια υπαρκτή κρίση του δικομματισμού και η εξήγησή της αδίκως συρρικνώνεται στις αδυναμίες του κ. Γιώργου Παπανδρέου.

Αυτό που δημιουργεί μια δημοκρατία είναι αντιτιθέμενα συμφέροντα που αλληλοελέγχονται και ισορροπούν.