Στην Ελλάδα θάλλει ο «συντηρητισμός της βαριεστημάρας» που λέει ότι όλα πρέπει να αλλάξουν αλλά όχι τώρα, όχι έτσι, κι όχι τόσο.

Οπως εξελίσσεται η κατάσταση στο τέλος η κυβέρνηση δεν θα κάνει εκλογές· θα συρθεί σε αυτές.

Η περίοδος 1989-1990 ήταν τραυματική για τον τόπο, αλλά επωφελής για κάποιους.

H ΕΥΠ ασχολείται πλέον με κάθε «εσωτερικό εχθρό» που βρίσκεται στην επικαιρότητα.

Αυτό που είχε να μας πει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μετά την μεγάλη καταστροφή είναι ότι τα όμορφα πεύκα γρήγορα καίγονται.

Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν ξέρει πότε θα γίνουν οι εκλογές. Ούτε ο μοναδικός άνθρωπος που θα τις αποφασίσει…

Οι πληγές στο σώμα της κοινωνικής συνοχής είναι βαθιές και απλώς τώρα κακοφορμίζουν. Τώρα αρχίζουν και φαίνονται οι πραγματικές διαιρέσεις στην κοινωνία.

Ο νεοσυντηρητισμός, όμως, όσο ελκυστικός μοιάζει βραχυχρόνια, τόσο καταστροφικός γίνεται μακροχρόνια.

Η συμμετοχή έχει άμεσο κόστος και πολύ μακροπρόθεσμο όφελος, ενώ η αποχή έχει άμεσο όφελος και πολύ μακροπρόθεσμο κόστος.

Η τεράστια αύξηση της αποχής στις ευρωεκλόγες είναι κάτι σαν τις ξαφνικές ανόδους στο χρηματιστήριο. Πρέπει να την προσέξουμε, αλλά δεν πρέπει να βγάλουμε βιαστικά συμπεράσματα.

Η χώρα βρίσκεται σε κρίση και όχι μόνο το πολιτικό της σύστημα. Η συζήτηση πρέπει να ξεκινήσει από την αρχή.

Δεν υπάρχει αποχή ως πολιτική στάση, όπως δεν μπορεί το άσπρο να είναι μαύρο και η νύχτα μέρα.

«Οι κακοί πολιτικοί εκλέγονται από καλούς ανθρώπους που δεν πάνε να ψηφίσουν».

Αν δεν λειτουργεί το «πόθεν έσχες» πώς θα μάθουμε τα ανομήματα των υπουργών ώστε αυτοί να διωχθούν με το νέο νόμο περί ευθύνης υπουργών;

Στην Ελλάδα, θεσμικά, το κομματικό φαινόμενο έχει περάσει στην τέταρτη φάση, της «συνταγματικής του ενσωμάτωσης». Αν προσέξουμε, όμως, κοινωνικά αντιμετωπίζεται σαν να είναι στην πρώτη του φάση, εκείνη «της καταπολέμησής του».

Μεγαλύτερο πρόβλημα και από ό,τι κι αν δείξει η ΕΔΕ για τον τραγικό χαμό του 53χρονου σε ασθενοφόρο στη Θεσσαλονίκη, είναι το γεγονός ότι χρειαζόταν αίτηση για μια προμήθεια των εκατό ευρώ.

Ο δημόσιος διάλογος έχει γίνει μια απέραντη κολοκυθιά που ξεκινάει πάντα με τη φράση «αυτό μας μάρανε, τώρα;»

Όταν τα αυτονόητα είναι υπό αίρεση, επόμενο είναι να διαιωνίζεται ο διάλογος επί παντός.

Κάθε πολίτης θα επικροτούσε την κατασκευή υπόγειων πάρκινγκ που θα έλυνε ένα μακροχρόνιο πρόβλημά του. Αρκεί να υπήρχε η εμπιστοσύνη ότι από πάνω θα στηθεί κάτι ανθρώπινο.

O νόμος περί ευθύνης υπουργών πρέπει να αλλάξει και το ακαταδίωκτό τους να τελειώσει. Η αλλαγή, όμως, πρέπει να γίνει με περίσκεψη και αφού ελεγχθούν όλες οι δευτερογενείς επιπτώσεις της.