Η τεράστια αύξηση της αποχής στις ευρωεκλόγες είναι κάτι σαν τις ξαφνικές ανόδους στο χρηματιστήριο. Πρέπει να την προσέξουμε, αλλά δεν πρέπει να βγάλουμε βιαστικά συμπεράσματα.

Η χώρα βρίσκεται σε κρίση και όχι μόνο το πολιτικό της σύστημα. Η συζήτηση πρέπει να ξεκινήσει από την αρχή.

Δεν υπάρχει αποχή ως πολιτική στάση, όπως δεν μπορεί το άσπρο να είναι μαύρο και η νύχτα μέρα.

«Οι κακοί πολιτικοί εκλέγονται από καλούς ανθρώπους που δεν πάνε να ψηφίσουν».

Αν δεν λειτουργεί το «πόθεν έσχες» πώς θα μάθουμε τα ανομήματα των υπουργών ώστε αυτοί να διωχθούν με το νέο νόμο περί ευθύνης υπουργών;

Στην Ελλάδα, θεσμικά, το κομματικό φαινόμενο έχει περάσει στην τέταρτη φάση, της «συνταγματικής του ενσωμάτωσης». Αν προσέξουμε, όμως, κοινωνικά αντιμετωπίζεται σαν να είναι στην πρώτη του φάση, εκείνη «της καταπολέμησής του».

Μεγαλύτερο πρόβλημα και από ό,τι κι αν δείξει η ΕΔΕ για τον τραγικό χαμό του 53χρονου σε ασθενοφόρο στη Θεσσαλονίκη, είναι το γεγονός ότι χρειαζόταν αίτηση για μια προμήθεια των εκατό ευρώ.

Ο δημόσιος διάλογος έχει γίνει μια απέραντη κολοκυθιά που ξεκινάει πάντα με τη φράση «αυτό μας μάρανε, τώρα;»

Όταν τα αυτονόητα είναι υπό αίρεση, επόμενο είναι να διαιωνίζεται ο διάλογος επί παντός.

Κάθε πολίτης θα επικροτούσε την κατασκευή υπόγειων πάρκινγκ που θα έλυνε ένα μακροχρόνιο πρόβλημά του. Αρκεί να υπήρχε η εμπιστοσύνη ότι από πάνω θα στηθεί κάτι ανθρώπινο.

O νόμος περί ευθύνης υπουργών πρέπει να αλλάξει και το ακαταδίωκτό τους να τελειώσει. Η αλλαγή, όμως, πρέπει να γίνει με περίσκεψη και αφού ελεγχθούν όλες οι δευτερογενείς επιπτώσεις της.

Αυτό που εμφανίζεται ως πολιτική κρίση της χώρας είναι στη βάση της ιδεολογική σύγχυση. Όλα φαντάζουν αδιέξοδα επειδή το κυρίαρχο Παράδειγμα έφτασε σε αδιέξοδο.

Η ελληνική ιστορία είναι πλούσια και μεγαλειώδης. Δυστυχώς συρρικνώθηκε για λόγους μιας παρωχημένης εθνικοφροσύνης και γι’ αυτό παραμένει άγονη.

Η νομιμότητα, δεν είναι συνάρτηση του πολιτικού κλίματος. Πρέπει να επιβάλλεται ανεξαρτήτως συνθηκών.

Η ανομία τροφοδοτείται από το δόγμα δεν πειράζουμε κανένα, ακόμη και αν σπάει, ακόμη και αν καίει, τροφοδοτείται και από το αντίθετό του: Ξυλοκοπούμε αδιακρίτως και ειδικά τους συλληφθέντες.

Αν μια χώρα θεωρείται δυστυχισμένη επειδή χρειάζεται ήρωες, τότε τι είναι μια χώρα που χρειάζεται ηγέτες;

Πώς γίνεται να είναι ωριμότερος ο λαός των 10.000-100.000 ανθρώπων που κατεβαίνουν στους δρόμους από τα 2-3 εκατομμύρια που ψηφίζουν κάποιο γόνο πολιτικής οικογένειας;

Στην κατάσταση που φτάσαμε ουδείς είναι αθώος. Ειδικά οι γυαλιστεροί της τηλοψίας. Το να φορτώνουμε, όμως, όλη την ενοχή στους πολιτικούς δεν είναι απλώς άηθες. Είναι και αντιπαραγωγικό.

Η διατήρηση της τάξης σε μια δημοκρατική χώρα είναι πολύ ευαίσθητη υπόθεση. Απαιτεί μεγάλη και συνεχή προσπάθεια.

Πόσο διαφορετικός όμως θα ήταν ένας «ψημένος» Καραμανλής που θα είχε διοικήσει τουλάχιστον ένα υπουργείο και θα ήξερε την πολυπλοκότητα της πολιτικής δράσης;