Το πρόβλημα της κυβέρνησης δεν είναι ότι αντιμετωπίζει κρίσεις. Είναι ότι δεν έμαθε από αυτές. Τις αντιμετωπίζει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που αντιμετώπισε παρελθούσες κρίσεις: επικοινωνιακά μέχρι να κάτσει ο κουρνιαχτός.
Η προαγωγή της ηθικής σε κορυφαίο αίτημα μιας κοινωνίας (ή ακόμη χειρότερα: ως μοναδικό αίτημα) είναι έκφραση του συντηρητισμού της.
Μπορούμε να προσάψουμε πολλά στον δικομματισμό. Δεν πρέπει, όμως να ξεχνάμε όμως ότι στα χρόνια του η Ελλάδα γνώρισε μια πρωτοφανή για την ιστορία της πολιτική σταθερότητα και οικονομική ανάπτυξη.
Yπάρχει και πολιτική πέρα από την κρατική παρέμβαση. Εκείνη που απελευθερώνει τις επιχειρήσεις να παράγουν και τους πολίτες να δημιουργούν.
Το πολιτικό σύστημα μπήκε στην εποχή των μεγάλων αναταράξεων. Ο κρατικοδίαιτος δικομματισμός τελειώνει. Πρέπει να προετοιμαστούμε για μια περίοδο αστάθειας μέχρι να ξαναμοιραστεί η πολιτική τράπουλα.
Παρά τα όσα, λοιπόν, διακηρύσσει η κυβέρνηση και αυτή η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού τελείωσε. Μέχρι να σωρευτεί απόθεμα εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα γενικότερα, τίποτε δεν μπορεί να προχωρήσει.
Με την υπάρχουσα Εθνική Στατιστική Υπηρεσία δεν ξέρουμε ούτε τι παράγουμε, ούτε πόσοι παράγουν, ούτε τι δαπανάμε, ούτε πού το δαπανάμε.
Τα κόμματα είναι εκφράσεις της κοινωνίας. Οφείλουν να έχουν γυναίκες στα ψηφοδέλτιά τους, αλλά αυτό δεν μπορεί να επιβληθεί νομοθετικά.
Οι Α.Α. είναι διπλά χρήσιμες. Και στους πολίτες (τους οποίους προστατεύει από τις υπερβολές του μεγάλου κράτους), αλλά και στους πολιτικούς. Οι τελευταίοι δεν γίνονται απλώς τίμιοι. Φαίνονται και τίμιοι.
Το γεγονός ότι το «μοντέλο Ηλείας» ήταν τέκνο της προεκλογικής ανάγκης δεν πρέπει να ακυρώσει την κεντρική ιδέα του εγχειρήματος.
H κρίση της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας δεν γεννήθηκε το 1989. Είχε ξεκινήσει από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, όταν οι ακμάζουσες οικονομίες της Δύσης πνίγονταν στον στασιμοπληθωρισμό.
Ο τόπος χρειάζεται μια καινούργια θεωρία μεταρρυθμίσεων. Ενα ιδεολογικό πλαίσιο πέρα από κούφιες ρητορείες και μεταμοντέρνα σχήματα.
Αυτό που ζήσαμε στην Πελοπόννησο δεν ήταν παρά η κορύφωση των διαδοχικών καταστροφών της χώρας που περνούν ασυλλόγιστες.
Μπορεί να μην υπάρχουν άριστες επιλογές, μπορεί να μην υπάρχουν καν καλές. Από τις «κακές» όμως σίγουρα υπάρχουν και χειρότερες. Αυτές δεν πρέπει επ’ ουδενί να επιβραβευθούν με την αποχή.
Η προκήρυξη αυτών των εκλογών ενόχλησε. Οπως συμβαίνει και με την κάθοδο στις εκλογές του μέχρι προχθές αρχηγού ΓΕΕΘΑ, η κυβέρνηση εμφανίζεται τόσο σίγουρη για τον εαυτό της ώστε σαρκάζει ακόμη και τα προσχήματα.
Είναι χειρότερο από σεξιστικό το νέο φυλλάδιο για τις γυναίκες οδηγούς που κυκλοφόρησε το υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών. Είναι πρόχειρο.
Τι πρέπει να περιμένει ο πολίτης από την κυβέρνηση της 17ης Σεπτεμβρίου που δεν περίμενε από την κυβέρνηση της 15ης Σεπτεμβρίου;
Ποτέ στην ιστορία δεν πρέπει να συζητήθηκε περισσότερο η ημερομηνία των εκλογών, για μια αναμέτρηση μάλιστα το αποτέλεσμα της οποίας όλοι θεωρούν δεδομένο.
Προς δόξαν της επανίδρυσης του κράτους αποκτάμε ακόμη μια υπηρεσία που θα επισημαίνει τα προβλήματα στο δάσος, ενώ δεν έχουμε λεφτά να τα διορθώσουμε.
O δικομματισμός θα βασιλεύει όσο το κράτος παραμένει μεγάλο, όσο το πρώτο κόμμα θα μπορεί να «διευθετεί υποθέσεις» μικρές και μεγάλες της πλειονότητας των πολιτών.
