Οι δυσκολίες της δημοκρατίας δημιουργούν σύγχυση στα κεφάλια των αδαών που φλερτάρουν στην ιδέα της παραβίασης του δημοκρατικού κανόνα για χάρη της αποτελεσματικότητας, του δίκιου, ή άλλου ανώτερου σκοπού.

Η δουλειά των υπουργών δεν αφορά το παρελθόν χρέος, αλλά τα ελλείμματα που φτιάχνουν νέο χρέος.

Nα φτιάξουμε ένα Σύνταγμα αρχών, παρά ένα ακόμη Σύνταγμα λεπτομερειών, όσο σημαντικές κι αν φαντάζουν αυτές σήμερα.

Οι βουλευτές κατά το Σύνταγμα «αντιπροσωπεύουν το έθνος» και όχι τους συναδέλφους τους δικηγόρους. Νομοθετούν για τη χώρα και όχι για τα αγροτεμάχια των ψηφοφόρων τους.

Είναι κοινός τόπος πλέον ότι το άρθρο 86 του Συντάγματος πρέπει να καταργηθεί. Ορθώς, αλλά αυτό δεν αρκεί.

Δεν δικαιούται το κράτος να θέσει το αποκαλούμενο «τσιγαρόσημο».

Oι βουλευτές μας λειτουργούν ως μια τυπική συντεχνία του Δημοσίου.

Το πρόβλημα για όσους ανατριχιάζουν με τους φράχτες στα σύνορα είναι ότι έστω βραχυπρόθεσμα απαλύνουν το πρόβλημα.

Σε κρίσιμες στιγμές για την οικονομία οι πολιτικοί πάντα παίζουν τα πιο βαριά λαϊκά άσματα.

Με το ελληνικό πολιτικό σύστημα δυστυχώς ισχύει η παροιμία «βρήκαμε παπά, να θάψουμε πέντε έξι» ευθύνες κοινωνικών φορέων ή ατόμων.

Οι πολιτικές δεν εφαρμόζονται αυτόματα. Χρειάζονται χρόνο, υπομονή κι επιμονή. Χρειάζονται διορθώσεις, όχι στη φιλοσοφία, αλλά στους μηχανισμούς επιβολής των.

Είναι και το τέλος του πελατειακού κράτους που διογκώνει την αποχή.

H «Διαύγεια» δεν θα εξαλείψει τη διαφθορά. Aυξάνει το ρίσκο για εκείνους που θα την αποτολμήσουν. Οταν κάτι βρίσκεται σε κοινή θέα, κάποιος θα προσέξει τις τυχόν παρατυπίες.

Tτα μύρια κακά του πολιτικού συστήματος δεν διορθώνονται διά της απολίτικης αποχής, αλλά διά της ενεργητικότερης συμμετοχής.

Η δημοκρατία, επειδή ακριβώς δεν έχει προκαθορίσει το άσπρο – μαύρο στην κοινωνική εξέλιξη, είναι μια δυσνόητη και ίσως περιττή διαδικασία για εκείνους που κατέχουν την απόλυτη αλήθεια.

Ας υποθέσουμε ότι το μήνυμα για εγκατάλειψη της πολιτικής του μνημονίου καταγράφεται στις εκλογές. Μετά τι γίνεται;

H  Ελλάδα παραλληλίζεται με τον «“ορίζοντα γεγονότων”, ένα σημείο δηλαδή πέρα από το οποίο οι φυσικοί νόμοι όπως τους γνωρίζουμε δεν ισχύουν».

 Το πραγματικό ερώτημα στην παρούσα κατάσταση δεν είναι αν θα πιούμε το πικρό ποτήρι, αλλά τους όρους με τους οποίους θα εξέλθουμε από την κρίση.

Πού βρισκόμαστε δέκα χρόνια μετά την ένταξη στην ΟΝΕ; Κατ’ αρχάς, εντός της κι αυτό είναι ένα τεράστιο πλεονέκτημα για τη χώρα. Κατά δεύτερον, τώρα πρέπει να παλέψουμε για όσα δεν κάναμε την περασμένη δεκαετία.

H διαμάχη περί προσφυγής στο ΔΝΤ είναι καλό νέο για την Ενωση.