Ενώ η Ελλάδα χανόταν στην τρικυμία της διεθνούς κρίσης ένα ερώτημα υπήρχε στα σαλόνια των Αθηνών: πρέπει να επιστέψει ο εξόριστος βασιλιάς;

Όλος ο κόσμος μάς προειδοποιεί για την καταστροφή και το πολιτικό μας σύστημα ασχολείται με τον χρόνο των εκλογών.

Το παλαιό πολιτικό προσωπικό είναι ικανό να κάνει τα πάντα προκειμένου να μην κάνει αυτά που πρέπει.

Αντί να εξορθολογιστεί η λειτουργία των σωμάτων ασφαλείας, το σύστημα παράγει διαρκώς νέους συνταξιούχους.

Η περικοπή του κράτους και η απελευθέρωση της οικονομίας είναι το κεντρικό ζήτημα της χώρας σήμερα και πρέπει, χωρίς αναπτυξιακές φιοριτούρες και μεγάλα λόγια, να γίνει το κεντρικό πολιτικό ζήτημα.

Tο πνεύμα και το γράμμα του θεμελιώδους νόμου του ελληνικού κράτους για την προκήρυξη των εκλογών πάει περίπατο.

Είναι πολλοί εκείνοι που έχουν αποθαρρυνθεί από την κατάσταση και προτείνουν την αυτοκτονία ως τη λύση στα «δεινά που επιφέρει το Μνημόνιο».

Θα προχωρήσουν αυτά τα -έστω- ελάχιστα μέτρα ανάταξης της οικονομίας που προγραμμάτιζε η απελθούσα κυβέρνηση ή εμείς τα συνήθη υποζύγια θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε;

Οι τεχνοκράτες λύνουν προβλήματα, ενώ οι πολιτικοί αναρτούν πινακίδες που δηλώνουν την πρόθεσή τους για τη λύση των προβλημάτων.

Γιατί η δανειοδότηση των κομμάτων από μια τράπεζα που υπάρχει ένας μεγαλομέτοχος είναι ύποπτη, ενώ δεν τρέχει τίποτε για τη δανειοδότηση από μια τράπεζα που ανήκει σε μια συντεχνία;

Οι πολίτες βρίσκονται στη φάση αναζήτησης της νέας τάξης πολιτικών πραγμάτων. Ψάχνουν τους σοβαρούς πολιτικούς και όχι αυτούς που κάνουν τις πιο φαντασμαγορικές πιρουέτες.

«Τα ψέματα τέλειωσαν», «οι μάσκες έπεσαν», και ας ελπίσουμε ότι όλοι μαζί θα πράξουν το αυτονόητο για τη σωτηρία της χώρας.

Η Ελλάδα κινδυνεύει άμεσα, όχι μόνο να βρεθεί εκτός ευρώ, αλλά να μην μπορεί καν να εισάγει πετρέλαιο.

Η μεγαλύτερη προίκα αυτής της κυβέρνησης είναι ότι ξεκινά με το σύνθημα «λεφτά δεν υπάρχουν».

Η χώρα διψά για σοβαρές λύσεις. Πρέπει να έχει πρωθυπουργό που θα μπορεί να σταθεί στα διεθνή φόρα, όπου κρίνονται 240 δισ. ευρώ.

Η νέα κυβέρνηση, αν μη τι άλλο, μπορεί να αποτελέσει και διδακτική προς τον πληθυσμό πράξη: η συνεργασία είναι προτιμότερη από τη μεμονωμένη δράση.

Η χώρα χρειάζεται ένα -έστω μικρής διάρκειας- πολιτικό μορατόριουμ. Να συμμαζέψουμε τη συζήτηση και να συμμαζευτούν κάποια πράγματα.

Οι διαμαρτυρίες της 28ης Οκτωβρίου βρήκαν τον μαγικό τους συμβολισμό. Το έθνος γιόρταζε το «όχι» κατά των εισβολέων Ιταλών, ενώ ο αστερισμός των καθολικώς διαμαρτυρόμενων το μετέφρασε -με διάφορες ιστορικές προσθαφαιρέσεις- σε «όχι» κατά των χρηματοδοτών Γερμανών.

Αν -όπως λέγεται κυνικά- στόχος και των δύο είναι η καρέκλα ο Γ. Παπανδρέου θυσιάζει 19 μήνες (τυπικά) βέβαιης πρωθυπουργίας και ο Α. Σαμαράς 4 μήνες (τυπικά) πιθανής πρωθυπουργίας. Συνεπώς δεν «φταίνε (εξίσου) και οι δύο».

Είναι δύσκολο να ζητήσει κάποιος ψυχραιμία σε μια κατάσταση που τα πάντα στροβιλίζονται, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Πάντα υπάρχουν χειρότερα απ’ αυτά που ζούμε και δυστυχώς τα τελευταία χρόνια τα πετυχαίνουμε όλα.