Κάποια στιγμή θα λέμε στα παιδιά μας: «Ναι, χρεοκοπήσαμε, αλλά κάναμε μια διαπραγμάτευση. Φο-βε-ρή!»

Το βασικότερο, όμως, πρόβλημα είναι ότι η ελληνική κοινωνία είναι υπέρ των δομικών μεταρρυθμίσεων γενικώς, αλλά υπέρ καμίας ειδικώς.

Δυστυχώς η Αριστερά λάτρεψε τόσο πολύ τα «επαναστατικά μέσα» που ξέχασε τον σκοπό της πολιτικής δράσης. Αυτός είναι οι άνθρωποι ειδικώς και όχι ο «μετεπαναστατικός παράδεισος» γενικώς.

Μήπως στις εισπράξεις και στη μείωση του χρέους είμαστε όλοι Ευρωπαίοι και στις δαπάνες υπερήφανοι Ελληνες;

O μεγαλύτερος αριθμός των βουλευτών μας δεν καταλαβαίνουν το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας. Ομνύουν στον κρατικό πατερναλισμό και στην κρατικοδίαιτη «ανάπτυξη».

Δυστυχώς, όλο το πολιτικό σύστημα σπρώχνει τη χώρα στον γκρεμό.

Η μεγαλύτερη δυσκολία σε μια διαδικασία μετάβασης είναι η αλλαγή νοοτροπίας.

«Φτάσαμε στο σημείο να ευχόμαστε να έρθουν μια ώρα αρχύτερα να μας ελευθερώσουν από την αναμονή μας» (Γ. Θεοτοκάς, Άνοιξη του ’41)

Η παραβίαση του ΚΟΚ ήταν μια συμβολική πράξη αντίστασης στον καπιταλισμό, ο οποίος, αφού πρώτα μας φόρτωσε τα αυτοκίνητα, μετά έθεσε περιορισμούς στην κίνησή τους.

Ενώ η Ελλάδα χανόταν στην τρικυμία της διεθνούς κρίσης ένα ερώτημα υπήρχε στα σαλόνια των Αθηνών: πρέπει να επιστέψει ο εξόριστος βασιλιάς;

Όλος ο κόσμος μάς προειδοποιεί για την καταστροφή και το πολιτικό μας σύστημα ασχολείται με τον χρόνο των εκλογών.

Το παλαιό πολιτικό προσωπικό είναι ικανό να κάνει τα πάντα προκειμένου να μην κάνει αυτά που πρέπει.

Αντί να εξορθολογιστεί η λειτουργία των σωμάτων ασφαλείας, το σύστημα παράγει διαρκώς νέους συνταξιούχους.

Η περικοπή του κράτους και η απελευθέρωση της οικονομίας είναι το κεντρικό ζήτημα της χώρας σήμερα και πρέπει, χωρίς αναπτυξιακές φιοριτούρες και μεγάλα λόγια, να γίνει το κεντρικό πολιτικό ζήτημα.

Tο πνεύμα και το γράμμα του θεμελιώδους νόμου του ελληνικού κράτους για την προκήρυξη των εκλογών πάει περίπατο.

Είναι πολλοί εκείνοι που έχουν αποθαρρυνθεί από την κατάσταση και προτείνουν την αυτοκτονία ως τη λύση στα «δεινά που επιφέρει το Μνημόνιο».

Θα προχωρήσουν αυτά τα -έστω- ελάχιστα μέτρα ανάταξης της οικονομίας που προγραμμάτιζε η απελθούσα κυβέρνηση ή εμείς τα συνήθη υποζύγια θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε;

Οι τεχνοκράτες λύνουν προβλήματα, ενώ οι πολιτικοί αναρτούν πινακίδες που δηλώνουν την πρόθεσή τους για τη λύση των προβλημάτων.

Γιατί η δανειοδότηση των κομμάτων από μια τράπεζα που υπάρχει ένας μεγαλομέτοχος είναι ύποπτη, ενώ δεν τρέχει τίποτε για τη δανειοδότηση από μια τράπεζα που ανήκει σε μια συντεχνία;

Οι πολίτες βρίσκονται στη φάση αναζήτησης της νέας τάξης πολιτικών πραγμάτων. Ψάχνουν τους σοβαρούς πολιτικούς και όχι αυτούς που κάνουν τις πιο φαντασμαγορικές πιρουέτες.