Έχουμε ποινικοποιήσει ιδεολογικά την διαφωνία κατά την διάρκεια θέσπισης των νόμων και αθωώνουμε ιδεολογικά την έμπρακτη καταστρατήγηση τους, στο όνομα άλλων υψηλότερων «δικαίων».

Aντί να αντιπαλεύουμε το Μνημόνιο θα έπρεπε να διαπραγματευόμαστε σκληρά για μέτρα που θα απαλύνουν τις επιπτώσεις της προσαρμογής.

Δεν ξεκινά με καλούς οιωνούς η πρωθυπουργία του κ. Σαμαρά κι ας ελπίσουμε ότι οι επόμενοι μήνες θα μας διαψεύσουν.

Το βασικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας παραμένει η παραγωγή και γι’ αυτό συνεχίζει να το πληρώνει η κατανάλωση.

Στις εκλογές, οι ψηφοφόροι πάλεψαν με δύο πράγματα: την ανάγκη διασφάλισης της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας και την απέχθειά τους προς το παλιό πολιτικό σύστημα.

Η χώρα διατρέχει θανάσιμο κίνδυνο να ζήσει τριτοκοσμικές καταστάσεις. Οφείλουν οι πολιτικοί αρχηγοί να κάνουν την υπέρβαση. Αλλιώς ο λαός δεν θα τους συγχωρέσει.

Τον δημοκρατικό πολίτη δεν πρέπει να τον νοιάζει το χρώμα της βίας, αλλά η ύπαρξή της.

Ας ελπίσουμε ότι το σοκ αυτής της άνανδρης επίθεσης στην κ. Κανέλλη, αλλά και στην κ. Δούρου, θα μείνει ανεξίτηλο. Οτι δεν θα το συνηθίσουμε και αυτό.

Με …«ανακαμψιακούς ορίζοντες» και μεγάλη θολούρα η Ελλάς βαδίζει στις κάλπες.

Οσοι υπόσχονται βασιλικές οδούς ευκολίας για την έξοδο από την κρίση ας αναλογιστούν την μήνιν εκείνων που θα λουστούν τις διαψεύσεις.

Η Δημοκρατία δεν ευλογεί την παραβίαση των κανόνων συμβίωσης, απλώς επιτρέπει σε όλους να συμμετάσχουν στον ορισμό αυτών των κανόνων.

Η δυναμική της εξόδου της Ελλάδος από την ζώνη του ευρώ είναι η συνιστώσα διάφορων δυνάμεων και ψευδαισθήσεων που κυριαρχούν.

Ακόμη και αν συνεργάζονταν ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ και «άλλες δημοκρατικές δυνάμεις» κυβέρνηση δεν σχηματίζεται.

Τώρα που τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα δεν έχουν στα κρατικά ταμεία λεφτά για να προσφέρουν όσα τα κατηγορούσαμε, ηττήθηκε.

Η Ελλάς βρίσκεται και πάλι σε σταυροδρόμι. Κρίνει και θα κριθεί αν επιμένει στον ευρωπαϊκό δρόμο.

Πώς θα ξεχωρίσουμε τη «δίκαιη οργή» των ακροδεξιών από τη «δίκαιη οργή» των ακροαριστερών. Από το χρώμα του αμπέχονου;

Μέχρι σήμερα το εκλογικό σώμα επέλεγε τυφλωμένο από τις παροχές. Τώρα προκρίνεται η «λύση» να ψηφίσει τυφλωμένο από οργή;

Εχουμε μπερδέψει τα πάντα σ’ αυτήν τη χώρα. Θεωρούμε μέτρο της δημοκρατίας την ανομία και δικτατορία την τήρηση των νόμων.

Τα κόμματα μπορούσαν να δείξουν ότι κάτι διδάχθηκαν από την κρίση και μαζί με τα λεφτά να υπέγραφαν ένα «μνημόνιο περικοπής των δαπανών».

Όλες οι οργανωμένες δομές του πολιτικού συστήματος μοιάζουν να μην αγγίχτηκαν από την κρίση. Ολοι λειτουργούν όπως παλιά.