Γραφικοί υπάρχουν παντού στον κόσμο. Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι δεν απαξιώνονται. Αντιθέτως, επιβραβεύονται.
Οι βουλευτές έχουν «απεριόριστο δικαίωμα λόγου και ψήφου». Ομως, ταυτοχρόνως ανήκουν και σε μια συλλογικότητα που έχει διαδικασίες.
Τα χάπενινγκ στην Βουλή και ο κατήφορος της Ελλάδος.
Ολες οι συζητήσεις και οι επεξεργασίες που δεν έγιναν τα προηγούμενα χρόνια, όλα τα προβλήματα που κρύφτηκαν κάτω από το χαλί, ξεπροβάλλουν σχεδόν ταυτοχρόνως εξαιτίας της επιτάχυνσης των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων.
«Μνημόνιο εσείς; Κάπνισμα εντός της Βουλής εμείς» είναι η κοινή στρατηγική αντίστασης ΣΥΡΙΖΑ-Ανεξάρτητων Ελλήνων.
Οι εκρήξεις της οργής δεν αφήνουν κάτι θετικό πίσω τους. Ο δημόσιος διάλογος γίνεται σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά. Δεν βγαίνουν συμπεράσματα· ούτε για το τι πρέπει να κάνουμε, ούτε καν για το πώς πρέπει να συζητάμε.
Normal 0 0 1 14 83 1 1 101 11.256 0 0 0 Ο Γερμανός οικονομολόγος δεν αρνείται την κρίση, διαφοροποιείται ως προς τα μέτρα αντιμετώπισής της.
Κυκλοφορεί μια επικίνδυνη σοφιστεία ότι δεν πρέπει κάποιος να αναφέρεται στην ανομία των άκρων, διότι έτσι συμψηφίζει και συνεπώς δίνει συγχωροχάρτι στο φασιστικό.
Όλοι ζουν με το άγχος να εμφανιστούν ότι διαπραγματεύονται με την τρόικα. Ο κ. Μουσουρούλης το έκανε…
Η ανομία καλλιεργεί την ανομία και το κακό δεν θέλει πολύ να γίνει.
Τώρα που επαναπροσδιορίζεται ολόκληρο το ιδεολογικό πλαίσιο της μεταπολίτευσης πρέπει να προσέξουμε μην πετάξουμε το μωρό των δημοκρατικών δικαιωμάτων μαζί με τα βρωμόνερα του πολιτικού συστήματος.
Η Ελλάδα δεν κινδύνευσε από οργανωμένο πραξικόπημα· κινδυνεύει διαρκώς από την ανοργάνωτη ανομία.
Η στρατηγική της προηγούμενης εφεδρείας ήταν ανάποδη με την κοινή λογική, αλλά σύμφωνη με την πολιτική λογική.
Ας υποθέσουμε ότι είχαμε ένα εθνικό σχέδιο για την κρίση. Τι θα το κάναμε;
Ολα τα προηγούμενα χρόνια οι κυβερνήσεις δεν έλυναν προβλήματα· τα επιδοτούσαν με τη λογική τού «ασ’ το γι’ αργότερα» και γι’ άλλους.
Δεν ξέρουμε αν περιποιεί ιδιαίτερη τιμή στον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο να συνομολογεί με τους εταίρους ένα πρόγραμμα εξόδου από την κρίση και μετά να αποφαίνεται ότι «δεν βγαίνει».
Το κρυφτούλι των υπουργών με το καθήκον τους ξεκίνησε την επομένη της ψήφισης του πρώτου Μνημονίου.
Ολα δείχνουν ότι και η νέα κυβέρνηση δεν θέλει να ζυμώσει και γι’ αυτό ξανακοσκινίζει.
Η επιλογή των στελεχών είναι μια σημαντική και λεπτή υπόθεση. Οι πολιτικοί την αγνοούν επιδεικτικά.
Στις 17 Ιουνίου, οι περισσότεροι έλληνες πολίτες, ακόμη κι αν δεν θυμήθηκαν την παρακαταθήκη του Κωνσταντίνου Καραμανλή, συνειδητοποίησαν ότι πρέπει να αρχίσουν να κολυμπούν.
