Με την κρίση δεν χάσαμε μόνο τα λεφτά, χάσαμε και τον μόνο μπούσουλα που είχαμε. Ξαφνικά βρεθήκαμε σε ένα περιβάλλον περιορισμένων πόρων.
Ο τεμπέλικος μαξιμαλισμός βοηθά βραχυχρόνια (προσφέρει ψήφους, συμπάθεια, αποδοχή κ.λπ.) είναι όμως καταστροφικός μακροχρόνια για τον τόπο και μεσοπρόθεσμα για τους φορείς του.
Όσο η μεσαία τάξη εμπεδώνει το αίσθημα ασφάλειας, τόσο περισσότερο θα απαιτεί και τα υπόλοιπα, που οφείλει να κάνει μια κυβέρνηση.
Σε μια χώρα με σοβαρή πολιτική θα συζητούσαμε το μέλλον των κτιρίων και όχι των καταλήψεων.
Tο εκλογικό σύστημα μπάζει από παντού και το τελευταίο του πρόβλημα είναι η αναλογικότητα.
Η υποπερίπτωση, της παραγράφου, το νομοθέτημα, ω θολούρα! Κάπως έτσι ψηφίζονται οι νόμοι στην Ελλάδα και χάνει η μάνα το παιδί και κερδίζουν διάφορες συντεχνίες τα προνόμια.
Στην εποχή της απαξίας του πολιτικού κόσμου η Βουλή δεν θέλει να κάνει ούτε τα στοιχειώδη για την διαφάνεια.
Είναι πολλοί εκείνοι, οι οποίοι διά του ευφυολογήματος «δεν κυβέρνησε η Αριστερά», ακυρώνουν τους αγώνες της.
H ιστορία των Αγανακτισμένων πρέπει κάποια στιγμή να μελετηθεί. Ηταν απλώς μια έκφραση αμηχανίας της ελληνικής κοινωνίας που δεν κατόρθωσε να πολιτικοποιηθεί, με την έννοια να καταλήξει σε συγκεκριμένες προτάσεις;
Γραφικοί υπάρχουν παντού στον κόσμο. Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι δεν απαξιώνονται. Αντιθέτως, επιβραβεύονται.
Οι βουλευτές έχουν «απεριόριστο δικαίωμα λόγου και ψήφου». Ομως, ταυτοχρόνως ανήκουν και σε μια συλλογικότητα που έχει διαδικασίες.
Τα χάπενινγκ στην Βουλή και ο κατήφορος της Ελλάδος.
Ολες οι συζητήσεις και οι επεξεργασίες που δεν έγιναν τα προηγούμενα χρόνια, όλα τα προβλήματα που κρύφτηκαν κάτω από το χαλί, ξεπροβάλλουν σχεδόν ταυτοχρόνως εξαιτίας της επιτάχυνσης των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων.
«Μνημόνιο εσείς; Κάπνισμα εντός της Βουλής εμείς» είναι η κοινή στρατηγική αντίστασης ΣΥΡΙΖΑ-Ανεξάρτητων Ελλήνων.
Οι εκρήξεις της οργής δεν αφήνουν κάτι θετικό πίσω τους. Ο δημόσιος διάλογος γίνεται σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά. Δεν βγαίνουν συμπεράσματα· ούτε για το τι πρέπει να κάνουμε, ούτε καν για το πώς πρέπει να συζητάμε.
Normal 0 0 1 14 83 1 1 101 11.256 0 0 0 Ο Γερμανός οικονομολόγος δεν αρνείται την κρίση, διαφοροποιείται ως προς τα μέτρα αντιμετώπισής της.
Κυκλοφορεί μια επικίνδυνη σοφιστεία ότι δεν πρέπει κάποιος να αναφέρεται στην ανομία των άκρων, διότι έτσι συμψηφίζει και συνεπώς δίνει συγχωροχάρτι στο φασιστικό.
Όλοι ζουν με το άγχος να εμφανιστούν ότι διαπραγματεύονται με την τρόικα. Ο κ. Μουσουρούλης το έκανε…
Η ανομία καλλιεργεί την ανομία και το κακό δεν θέλει πολύ να γίνει.
Τώρα που επαναπροσδιορίζεται ολόκληρο το ιδεολογικό πλαίσιο της μεταπολίτευσης πρέπει να προσέξουμε μην πετάξουμε το μωρό των δημοκρατικών δικαιωμάτων μαζί με τα βρωμόνερα του πολιτικού συστήματος.
