Μπορούμε να ελπίζουμε όμως ότι θα εκμεταλλευθούμε τις αλκυονίδες μέρες της παγκόσμιας οικονομίας, έτσι ώστε η Ελλάδα να γίνει παραγωγική, να μην είναι φτερό στον άνεμο και πρώτο θύμα της παγκόσμιας κρίσης.
Η φιλολογία περί πρωτογενούς πλεονάσματος ξύπνησε τα αρχέγονα ένστικτα του πολιτικού συστήματος για προεκλογικές παροχές.
Οι πολίτες έχουν καεί και από τα ρουσφέτια και από τις υποσχέσεις για μεγαλύτερα ρουσφέτια.
Υπάρχει βαθιά ανάγκη της ελληνικής κοινωνίας για νέες φωνές, ιδέες, προτάσεις…
Εγχειρήματα σαν αυτό που ξεκινά ο κ. Θεοδωράκης είναι απλώς η έκφραση αυτής της ανάγκης για αλλαγή, κάτι που δεν μπορούσε να γίνει την προηγούμενη περίοδο του πελατειακού συστήματος, όταν ο κομματικός σωλήνας ήταν η μόνη δίοδος ανέλιξης στην πολιτική.
Συνεχίζουμε με τα «μπαλώματα» (όρια εκλογικών δαπανών, εμφανίσεων κ.λπ.), για να μη διαταραχθεί το status quo των μεγάλων περιφερειών.
Ως γνωστόν οι νόμοι είναι να τους ψηφίζουμε και όχι να τους εφαρμόζουμε. Οι δε δικαστικές έρευνες θα παραμείνουν εν τόπω χλοερώ, εν τόπω…
Ακόμη και με όρους ρωμαίικης καπατσοσύνης, οι αλλαγές των εκλογικών νόμων στο παρά πέντε που προωθεί αυτή η κυβέρνηση είναι απλή ανοησία.
Στην Ελλάδα η εκλογολογία φουντώνει με κάθε ευκαιρία πιθανώς επειδή δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να κουβεντιάσουμε τα σοβαρά.
Το ελληνικό σύστημα προκρίνει την οπισθοδρόμηση, επειδή ο λαϊκισμός έχει εύκολο αντίπαλο κάθε αλλαγή, η οποία εκ της φύσεως της ενέχει ρίσκο.
Μια πρόταση για τις υπερεξουσίες του πρωθυπουργού.
Το πολιτικό αδιέξοδο της χώρας είναι ότι η αντιπολίτευση είναι μια χειρότερη εκδοχή της κυβέρνησης.
Περίκλειστοι σε κόκκινες γραμμές του λαϊκισμού (νομίζοντας μάλιστα πως είμαστε οχυρωμένοι) οδεύουμε στην επόμενη καταστροφή.
Οι επαναστατημένοι δεν μπορούν να εκτονώσουν τη «δίκαιη οργή τους» κάθε φορά που οι δικαστικές αρχές επιχειρούν να διαλευκάνουν τις τρομοκρατικές επιθέσεις, αλλά το τίμημα πληρώνουν όλοι οι κάτοικοι αφού τους στερείται το αγαθό της ασφάλειας.
Ενα πλέγμα μικρών και μεγάλων συμφερόντων (από ψηφοθήρες πολιτικούς, μέχρι «ανίδεα» κυβερνητικά στελέχη, και μέχρι αγριεμένες συντεχνίες) εμποδίζει την Ελλάδα να αλλάξει.
Προσπαθούμε να κοροϊδέψουμε εαυτούς και αλλήλους. Ειδικά σε ό,τι αφορά τη διαπραγμάτευση «διαρθρωτικά μέτρα αντί οριζόντιων περικοπών».
Τρία χρόνια μετά, το opengov είναι νεκρό, τα κόμματα που συγκυβερνούσαν νέμονται τις θέσεις ευθύνης με ποσοστώσεις.
Η Δημοκρατία παράγει καλύτερα αποτελέσματα διότι «χρονοτριβεί» εξετάζοντας ενδελεχώς περισσότερες επιπτώσεις ενός νομοθετήματος.
Αν χαρακτηρίζει κάτι τη χώρα μας είναι η «κοινοτοπία της σύγχυσης», η οποία δεν περιορίζεται στα καφενεία, αλλά εισχωρεί στον επίσημο λόγο.
Η Χρυσή Αυγή δεν γεννήθηκε στο κενό και στα κοινωνικά φαινόμενα δεν υπάρχει η σχέση ενός αιτίου κι ενός αιτιατού.
