Το ελληνικό σύστημα προκρίνει την οπισθοδρόμηση, επειδή ο λαϊκισμός έχει εύκολο αντίπαλο κάθε αλλαγή, η οποία εκ της φύσεως της ενέχει ρίσκο.
Μια πρόταση για τις υπερεξουσίες του πρωθυπουργού.
Το πολιτικό αδιέξοδο της χώρας είναι ότι η αντιπολίτευση είναι μια χειρότερη εκδοχή της κυβέρνησης.
Περίκλειστοι σε κόκκινες γραμμές του λαϊκισμού (νομίζοντας μάλιστα πως είμαστε οχυρωμένοι) οδεύουμε στην επόμενη καταστροφή.
Οι επαναστατημένοι δεν μπορούν να εκτονώσουν τη «δίκαιη οργή τους» κάθε φορά που οι δικαστικές αρχές επιχειρούν να διαλευκάνουν τις τρομοκρατικές επιθέσεις, αλλά το τίμημα πληρώνουν όλοι οι κάτοικοι αφού τους στερείται το αγαθό της ασφάλειας.
Ενα πλέγμα μικρών και μεγάλων συμφερόντων (από ψηφοθήρες πολιτικούς, μέχρι «ανίδεα» κυβερνητικά στελέχη, και μέχρι αγριεμένες συντεχνίες) εμποδίζει την Ελλάδα να αλλάξει.
Προσπαθούμε να κοροϊδέψουμε εαυτούς και αλλήλους. Ειδικά σε ό,τι αφορά τη διαπραγμάτευση «διαρθρωτικά μέτρα αντί οριζόντιων περικοπών».
Τρία χρόνια μετά, το opengov είναι νεκρό, τα κόμματα που συγκυβερνούσαν νέμονται τις θέσεις ευθύνης με ποσοστώσεις.
Η Δημοκρατία παράγει καλύτερα αποτελέσματα διότι «χρονοτριβεί» εξετάζοντας ενδελεχώς περισσότερες επιπτώσεις ενός νομοθετήματος.
Αν χαρακτηρίζει κάτι τη χώρα μας είναι η «κοινοτοπία της σύγχυσης», η οποία δεν περιορίζεται στα καφενεία, αλλά εισχωρεί στον επίσημο λόγο.
Η Χρυσή Αυγή δεν γεννήθηκε στο κενό και στα κοινωνικά φαινόμενα δεν υπάρχει η σχέση ενός αιτίου κι ενός αιτιατού.
Αν παρατηρήσουμε τις αντιδράσεις του πολιτικού συστήματος -όλου του πολιτικού συστήματος: συμπολιτευόμενων κι αντιπολιτευόμενων- επιχειρηματιών, συνδικαλιστών, ΜΜΕ, ακόμη και των μπαχαλάκηδων θα δούμε τις παλιές πρακτικές σε ένα εντελώς νέο τοπίο.
Διάσπαρτα στις πόλεις υπάρχουν πτώματα καλών προθέσεων, τα οποία μετά από πολλά ταρατατζούμ άφησαν την τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο.
Η πολυδιαφημισμένη, ως παραδειγματική, νίκη κατά της φοροδιαφυγής δεν ήρθε.
Δεν είναι μόνο οι πολιτιστικές διαφορές που καθυστερούν την εκταμίευση της δόσης…
Η αλήθεια είναι ότι το κείμενο της προγραμματικής συμφωνίας των τριών κομμάτων, τα οποία πριν από ένα χρόνο συνέπτυξαν τη συγκυβέρνηση, είχε την τύχη των προεκλογικών προγραμμάτων.
Οι θεσμοί διαβούλευσης των κυβερνητικών αποφάσεων ήταν πρωθύστερες για μια χώρα που σαράντα σχεδόν χρόνια μετά την επάνοδο της Δημοκρατίας δεν έμαθε να διαλέγεται.
Παρά την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ, πρέπει να ομολογήσουμε ότι είναι η πρώτη φορά στη μεταπολίτευση που μια κυβέρνηση συνεργασίας –κομμάτων με διαφορετική πολιτική καταγωγή και φιλοσοφία– κρατάει τόσο καιρό.
Ήταν αμφίθυμες οι αντιδράσεις των πολιτών στο άκουσμα της σύνθεσης της νέας κυβέρνησης.
Στη σφαίρα του ιδανικού χρειάζονται μέχρι και οι εννιά υπάλληλοι του Οργανισμού της Κωπαϊδας.
