Στην Ελλάδα υπάρχει μια επίφαση συστήματος που ανατρέπεται διαρκώς.
Με αυτές τις αψυχολόγητες κινήσεις πανικού η κυβέρνηση θα θυμίσει στους εταίρους το διαρκές failure story της ελληνικής οικονομίας. Θα αποδείξει δε ότι οι φόβοι τους, για διολίσθηση της Ελλάδος στις κακές πρακτικές του παρελθόντος, είναι βάσιμοι.
Πρέπει να ανησυχήσουμε σοβαρά από το γεγονός ότι σε τμήματα που ψηφίζουν αστυνομικοί η «Χρυσή Αυγή» έρχεται πρώτο κόμμα.
Το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι ικανό να κάνει όλες τις «έξυπνες κινήσεις» προς το μεγάλο λάθος.
Το πολιτικό μήνυμα του ελληνικού λαού είναι μακράν της συζήτησης που έκανε το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του.
«Χρειάζονται μόνο είκοσι χρόνια για ένα ριζοσπάστη να καταλήξει συντηρητικός, χωρίς να αλλάξει ούτε μία ιδέα»
Το πρόβλημα στη χώρα δεν είναι μόνο οι παλαιοκομματικοί που μας κυβερνούν, είναι και οι παλαιοκινηματικοί που τους αντιπολιτεύονται.
Στα αυτονόητα που σε όλη την Ευρώπη λύνονται χωρίς να συζητείται το πρόσημό τους, στην Ελλάδα μπαίνει ένα πρόσημο για να μη λυθούν.
Οι μηχανισμοί της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ έχασαν το πελατειακό κράτος που διαχειρίζονταν και ακόμη δεν απέκτησαν ρόλο.
Από τον ρωμαίικο παλαιοκομματισμό ακόμη και με τη μορφή του politeftis-gov η κυβέρνηση δοκιμάζει ξανά το opengov.
Ποιος θυμάται τα μπλόκα στη Βουλή το καλοκαίρι του 2011 για να μην ψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο, αυτό που έφερε και το «ισχύον 1,5%»;
Μπορούμε να ελπίζουμε όμως ότι θα εκμεταλλευθούμε τις αλκυονίδες μέρες της παγκόσμιας οικονομίας, έτσι ώστε η Ελλάδα να γίνει παραγωγική, να μην είναι φτερό στον άνεμο και πρώτο θύμα της παγκόσμιας κρίσης.
Η φιλολογία περί πρωτογενούς πλεονάσματος ξύπνησε τα αρχέγονα ένστικτα του πολιτικού συστήματος για προεκλογικές παροχές.
Οι πολίτες έχουν καεί και από τα ρουσφέτια και από τις υποσχέσεις για μεγαλύτερα ρουσφέτια.
Υπάρχει βαθιά ανάγκη της ελληνικής κοινωνίας για νέες φωνές, ιδέες, προτάσεις…
Εγχειρήματα σαν αυτό που ξεκινά ο κ. Θεοδωράκης είναι απλώς η έκφραση αυτής της ανάγκης για αλλαγή, κάτι που δεν μπορούσε να γίνει την προηγούμενη περίοδο του πελατειακού συστήματος, όταν ο κομματικός σωλήνας ήταν η μόνη δίοδος ανέλιξης στην πολιτική.
Συνεχίζουμε με τα «μπαλώματα» (όρια εκλογικών δαπανών, εμφανίσεων κ.λπ.), για να μη διαταραχθεί το status quo των μεγάλων περιφερειών.
Ως γνωστόν οι νόμοι είναι να τους ψηφίζουμε και όχι να τους εφαρμόζουμε. Οι δε δικαστικές έρευνες θα παραμείνουν εν τόπω χλοερώ, εν τόπω…
Ακόμη και με όρους ρωμαίικης καπατσοσύνης, οι αλλαγές των εκλογικών νόμων στο παρά πέντε που προωθεί αυτή η κυβέρνηση είναι απλή ανοησία.
Στην Ελλάδα η εκλογολογία φουντώνει με κάθε ευκαιρία πιθανώς επειδή δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να κουβεντιάσουμε τα σοβαρά.
