Η συζήτηση για την μικρή ΔΕΗ από τους τακτικισμούς πέρασε στην αριθμητική.
Η «επαναστατική υπερδιέγερση» των προηγούμενων χρόνων οδήγησε στην κόπωση σαν κατατονία.
Η «κοινή λογική» δεν αποτελεί πολιτικό επιχείρημα, αρκεί αυτή να υπάρχει σε μια χώρα. Δεν πολιτικοποιήθηκε από εκείνους που προσφεύγουν σ’ αυτή αλλά από τους πολέμιους της.
Και πριν από το 2010 υπήρχαν άνθρωποι που μια ατυχία της ζωής δεν τους επέτρεπε να αγοράσουν τα φάρμακά τους.
Η επιμονή να ανάγονται τα πάντα στην κατάληψη της πρωθυπουργίας, υπονομεύει στη Δημοκρατία και στο τέλος τον ίδιο τον πρωθυπουργό.
Κυβέρνηση και αντιπολίτευση έχοντας ορατό το ενδεχόμενο των εκλογών δημιουργούν τις συνθήκες της τέλειας καταιγίδας, όπως ακριβώς το 2008.
Κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια υποκύπτει τελικά στην άπειρη βαρύτητα του πελατειακού κράτους.
Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι μόνο η κυβέρνηση. Είναι ότι δεν αλλάζει τροπάρι και η αντιπολίτευση.
Αυτό που επιχειρείται είναι να συνεχιστεί ο πολιτικός κύκλος της οικονομίας όπως παλιά.
Στην Ελλάδα υπάρχει μια επίφαση συστήματος που ανατρέπεται διαρκώς.
Με αυτές τις αψυχολόγητες κινήσεις πανικού η κυβέρνηση θα θυμίσει στους εταίρους το διαρκές failure story της ελληνικής οικονομίας. Θα αποδείξει δε ότι οι φόβοι τους, για διολίσθηση της Ελλάδος στις κακές πρακτικές του παρελθόντος, είναι βάσιμοι.
Πρέπει να ανησυχήσουμε σοβαρά από το γεγονός ότι σε τμήματα που ψηφίζουν αστυνομικοί η «Χρυσή Αυγή» έρχεται πρώτο κόμμα.
Το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι ικανό να κάνει όλες τις «έξυπνες κινήσεις» προς το μεγάλο λάθος.
Το πολιτικό μήνυμα του ελληνικού λαού είναι μακράν της συζήτησης που έκανε το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του.
«Χρειάζονται μόνο είκοσι χρόνια για ένα ριζοσπάστη να καταλήξει συντηρητικός, χωρίς να αλλάξει ούτε μία ιδέα»
Το πρόβλημα στη χώρα δεν είναι μόνο οι παλαιοκομματικοί που μας κυβερνούν, είναι και οι παλαιοκινηματικοί που τους αντιπολιτεύονται.
Στα αυτονόητα που σε όλη την Ευρώπη λύνονται χωρίς να συζητείται το πρόσημό τους, στην Ελλάδα μπαίνει ένα πρόσημο για να μη λυθούν.
Οι μηχανισμοί της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ έχασαν το πελατειακό κράτος που διαχειρίζονταν και ακόμη δεν απέκτησαν ρόλο.
Από τον ρωμαίικο παλαιοκομματισμό ακόμη και με τη μορφή του politeftis-gov η κυβέρνηση δοκιμάζει ξανά το opengov.
Ποιος θυμάται τα μπλόκα στη Βουλή το καλοκαίρι του 2011 για να μην ψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο, αυτό που έφερε και το «ισχύον 1,5%»;
