Η κυβέρνηση, έχει χαμένο το επικοινωνιακό παιγνίδι κι αυτό γιατί αποφάσισε να παίξει εκτός έδρας και με εξαιρετικά ασαφές τρόπαιο.
…και η ανάακμψη της οικονομίας δια της ζήτησης.
Όλοι καταγγέλλουν τις πρόωρες με αφορμή την εκλογή προέδρου, αλλά…
Δια του κόλπου των προεδρικών διαταγμάτων και των υπουργικών αποφάσεων η αποτέφρωση νεκρών δεν υλοποιείται οκτώ χρόνια μετά την νομοθέτηση της…
Στις μεταγωγές γίνεται κάποιου είδους σκηνοθεσία για τις κάμερες της τηλεόρασης;
Η επιχείρηση «Παρίσι» ξεκίνησε ως φαντασμαγορικό επικοινωνιακό σόου το οποίο στράβωσε.
Η πολύ πρόωρη συζήτηση για την προεδρική εκλογή (σημειωτέον ότι ξεκίνησε πριν από αρκετούς μήνες) δεν δείχνει κάποια έφεση του πολιτικού συστήματος για μακροχρόνιο προγραμματισμό και σχεδιασμό.
Αυτό που κάνουν εκατομμύρια νοικοκυριά και επιχειρήσεις σε ολόκληρο τον κόσμο -ακόμη και στην υποσαχάρια Αφρική- για το ελληνικό κράτος είναι ακόμη ζητούμενο.
Πολιτικοί και ΜΜΕ δεν ιεραρχούσαν τις γκρίνιες του λαού, αλλά τις υιοθετούσαν όλες άκριτα.
Στην Ελλάδα δεν ζούμε μόνο την κατάρρευση της οικονομίας. Ζούμε το τέλος ενός ολόκληρου μοντέλου που ήθελε το κράτος στο κέντρο και όλους τους θεσμούς «πλανήτες αστέρες» γύρω από αυτό.
Στη ρημαγμένη (και από την οικονομική κρίση) Ελλάδα του 1936, το φασιστικό κόμμα ΕΕΕ πήρε μόλις 505 ψήφους.
Η συζήτηση για την μικρή ΔΕΗ από τους τακτικισμούς πέρασε στην αριθμητική.
Η «επαναστατική υπερδιέγερση» των προηγούμενων χρόνων οδήγησε στην κόπωση σαν κατατονία.
Η «κοινή λογική» δεν αποτελεί πολιτικό επιχείρημα, αρκεί αυτή να υπάρχει σε μια χώρα. Δεν πολιτικοποιήθηκε από εκείνους που προσφεύγουν σ’ αυτή αλλά από τους πολέμιους της.
Και πριν από το 2010 υπήρχαν άνθρωποι που μια ατυχία της ζωής δεν τους επέτρεπε να αγοράσουν τα φάρμακά τους.
Η επιμονή να ανάγονται τα πάντα στην κατάληψη της πρωθυπουργίας, υπονομεύει στη Δημοκρατία και στο τέλος τον ίδιο τον πρωθυπουργό.
Κυβέρνηση και αντιπολίτευση έχοντας ορατό το ενδεχόμενο των εκλογών δημιουργούν τις συνθήκες της τέλειας καταιγίδας, όπως ακριβώς το 2008.
Κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια υποκύπτει τελικά στην άπειρη βαρύτητα του πελατειακού κράτους.
Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι μόνο η κυβέρνηση. Είναι ότι δεν αλλάζει τροπάρι και η αντιπολίτευση.
Αυτό που επιχειρείται είναι να συνεχιστεί ο πολιτικός κύκλος της οικονομίας όπως παλιά.
