Με χίμαιρες περί success story και θρίλερ περί διαπραγματεύσεων, η Ελλάδα έχασε τα προηγούμενα δύο χρόνια τον μόνο δρόμο ανάκαμψης που είχε.
«Τα φέραν από ’δω, τα φέραν από ’κει, εμείς ξανά στο τίποτε, στο γενικά αυτοί»…
Ανεβάζοντας η κυβέρνηση το σόου περί διαπραγματεύσεων, έβαλε τον εαυτό της στη γωνία και χτυπάει το κεφάλι της. Και στους δύο τοίχους…
Από την πρόταση της ΝΔ για το Σύνταγμα απουσιάζουν προτάσεις ενίσχυσης των δικαιωμάτων των πολιτών.
Διαπραγμάτευση με την τρόικα στην Ελλάδα είναι η διαρκής ανταλλαγή email για να την πληρώσουν στο τέλος οι πιο αδύναμοι.
Το ελληνικό πολιτικό σύστημα (συμπεριλαμβανομένων των ΜΜΕ, συνδικαλιστών κ.λπ.) έχει σχέδιο για την επόμενη μέρα και αυτό είναι η αναπαραγωγή του.
Πώς φτάσαμε από το «δόξα τω Θεώ του success story» στο «βόηθα Παναγιά των Παρισίων»;
Ένα, δύο, τρία, πολλά Πολυτεχνεία;
Απουσία πολιτικών προτάσεων το ρίξαμε στα … βαφτίσια.
Η κυβέρνηση, έχει χαμένο το επικοινωνιακό παιγνίδι κι αυτό γιατί αποφάσισε να παίξει εκτός έδρας και με εξαιρετικά ασαφές τρόπαιο.
…και η ανάακμψη της οικονομίας δια της ζήτησης.
Όλοι καταγγέλλουν τις πρόωρες με αφορμή την εκλογή προέδρου, αλλά…
Δια του κόλπου των προεδρικών διαταγμάτων και των υπουργικών αποφάσεων η αποτέφρωση νεκρών δεν υλοποιείται οκτώ χρόνια μετά την νομοθέτηση της…
Στις μεταγωγές γίνεται κάποιου είδους σκηνοθεσία για τις κάμερες της τηλεόρασης;
Η επιχείρηση «Παρίσι» ξεκίνησε ως φαντασμαγορικό επικοινωνιακό σόου το οποίο στράβωσε.
Η πολύ πρόωρη συζήτηση για την προεδρική εκλογή (σημειωτέον ότι ξεκίνησε πριν από αρκετούς μήνες) δεν δείχνει κάποια έφεση του πολιτικού συστήματος για μακροχρόνιο προγραμματισμό και σχεδιασμό.
Αυτό που κάνουν εκατομμύρια νοικοκυριά και επιχειρήσεις σε ολόκληρο τον κόσμο -ακόμη και στην υποσαχάρια Αφρική- για το ελληνικό κράτος είναι ακόμη ζητούμενο.
Πολιτικοί και ΜΜΕ δεν ιεραρχούσαν τις γκρίνιες του λαού, αλλά τις υιοθετούσαν όλες άκριτα.
Στην Ελλάδα δεν ζούμε μόνο την κατάρρευση της οικονομίας. Ζούμε το τέλος ενός ολόκληρου μοντέλου που ήθελε το κράτος στο κέντρο και όλους τους θεσμούς «πλανήτες αστέρες» γύρω από αυτό.
Στη ρημαγμένη (και από την οικονομική κρίση) Ελλάδα του 1936, το φασιστικό κόμμα ΕΕΕ πήρε μόλις 505 ψήφους.
