Η οικονομική κρίση έδωσε ένα επιπλέον επιχείρημα στους επικριτές των «εξωτικών θεσμών διαβούλευσης».

Σε ένα κόσμο που γίνεται όλο και πιο σύνθετος κανείς δεν ξέρει εκ των προτέρων τις επιπτώσεις μιας απόφασης και από πού θα του έρθουν οι αντιδράσεις.

  Διαχρονικά στην Ελλάδα η προσφυγή στις κάλπες είναι η εύκολη λύση των πολιτικών, είτε για να αποσείσουν ευθύνες είτε γιατί νομίζουν ότι έτσι θα λύσουν προβλήματα.

    Η ελληνική κοινωνία μοιάζει με ναυαγό ξαπλωμένο σε σχεδία, που ελπίζει ότι κάποιο περίεργο «φιλελληνικό» ρεύμα του εξωτερικού θα τον βγάλει στη στεριά.

Είναι ανησυχητικό για μια χώρα που βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας να ασχολείται κοτζάμ υπουργός με δύο διευθυντές υπηρεσιών.

Όταν ο Τζορτζ Σόρος θέλει να βοηθήσει και οι βουλευτές αντιστέκονται…

Το βασικό πρόβλημα και αυτής της κυβέρνησης είναι ότι επειδή δεν θέλει να ζυμώσει όλη μέρα, κοσκινίζει την υπάρχουσα κατάσταση.

Μ’ αυτές τις καθυστερήσεις κι αυτές τις υπαναχωρήσεις η χώρα θα βρεθεί πάλι σε κατάσταση νευρικού σοκ κατά την επίσκεψη της τρόικας.

Kάποια στιγμή σ’ αυτόν τον τόπο πρέπει να ξεπεράσουμε τα κουτσομπολιά και τις συνωμοσίες και να συζητήσουμε πολιτικά.

Μπορούν οι μεταρρυθμιστικές προσπάθειες στην Ελλάδα να κρατήσουν στη μακρά διάρκεια;

Ο τόπος χρειάζεται δημιουργική -έστω δια των αντιρρήσεων- αντιπολίτευση και όχι φωνακλάδικη σαν αυτή που συνηθίσαμε.

Με την κρίση δεν χάσαμε μόνο τα λεφτά, χάσαμε και τον μόνο μπούσουλα που είχαμε. Ξαφνικά βρεθήκαμε σε ένα περιβάλλον περιορισμένων πόρων.

Ο τεμπέλικος μαξιμαλισμός βοηθά βραχυχρόνια (προσφέρει ψήφους, συμπάθεια, αποδοχή κ.λπ.) είναι όμως καταστροφικός μακροχρόνια για τον τόπο και μεσοπρόθεσμα για τους φορείς του.

Όσο η μεσαία τάξη εμπεδώνει το αίσθημα ασφάλειας, τόσο περισσότερο θα απαιτεί και τα υπόλοιπα, που οφείλει να κάνει μια κυβέρνηση.

Σε μια χώρα με σοβαρή πολιτική θα συζητούσαμε το μέλλον των κτιρίων και όχι των καταλήψεων.

Tο εκλογικό σύστημα μπάζει από παντού και το τελευταίο του πρόβλημα είναι η αναλογικότητα.

Η υποπερίπτωση, της παραγράφου, το νομοθέτημα, ω θολούρα! Κάπως έτσι ψηφίζονται οι νόμοι στην Ελλάδα και χάνει η μάνα το παιδί και κερδίζουν διάφορες συντεχνίες τα προνόμια.

Στην εποχή της απαξίας του πολιτικού κόσμου η Βουλή δεν θέλει να κάνει ούτε τα στοιχειώδη για την διαφάνεια.

Είναι πολλοί εκείνοι, οι οποίοι διά του ευφυολογήματος «δεν κυβέρνησε η Αριστερά», ακυρώνουν τους αγώνες της.

H ιστορία των Αγανακτισμένων πρέπει κάποια στιγμή να μελετηθεί. Ηταν απλώς μια έκφραση αμηχανίας της ελληνικής κοινωνίας που δεν κατόρθωσε να πολιτικοποιηθεί, με την έννοια να καταλήξει σε συγκεκριμένες προτάσεις;