Ο οργασμός τροπολογιών και τα συνακόλουθα ρουσφέτια έχει τη ρίζα του στο μεγάλο και συγκεντρωτικό κράτος που χτίσαμε μετά τον εμφύλιο.
Χωρίς τις μεταρρυθμίσεις οι μισθοί Βουλγαρίας-Ρουμανίας μπορεί στο μέλλον να είναι ελκυστικοί.
Τα «περίεργα» που βλέπουν οι Ευρωπαίοι είναι εξαιρετικά οικεία σ’ εμάς. Εκλογές πλησιάζουν και σχεδόν όλοι -κόμματα και υπουργοί- παίζουν τον προσφιλή τους ρόλο, που είναι «ο φίλος του λαού».
Εχουν νόημα οι παρελάσεις στον 21ο αιώνα ή πρέπει με αυτά τα λεφτά να χρηματοδοτούνται άλλες παιδαγωγικές δράσεις;
Με τις κουτοπονηριές τους οι υπουργοί θα ροκανίσουν απόφαση – απόφαση και το δεύτερο Μηνομόνιο. Οπως ακριβώς έγινε με το πρώτο.
Γιατί ένας τεχνοκράτης δεν μπορεί να είναι ταυτοχρόνως και πολιτικός; Επειδή δεν «αφουγκράζεται το λαϊκό αίσθημα» και δεν σκορπάει εύκολα λεφτά;
Κάθε φορά που οι ανάγκες της χώρας οδηγούσαν τους λαϊκιστές σε πολιτική ήττα, εκείνοι έκαναν ένα νέο κόμμα. Πριν, όμως, έβαζαν ένα μεγάλο λιθάρι στον λαιμό της οικονομίας.
Το ευτύχημα είναι ότι αυτή η ιδιότυπη ασυλία της Αριστεράς τελείωσε. Ετσι η δημοκρατία μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα: μπορούν να αντιπαρατεθούν απόψεις χωρίς φόβους κι ελπίζουμε χωρίς πάθη.
Το 2009 κόπηκε ο τροφοδότης λογαριασμός του συστήματος. Τα δανεικά που έχτισαν καριέρες και περιουσίες έπαψαν να ρέουν και οι πολιτικοί βρέθηκαν στον αέρα.
Τώρα που οι «στο περίπου πολιτικές» μας οδήγησαν στο χείλος του γκρεμού, αποφασίσαμε να διαπραγματευτούμε… στο περίπου.
Η νέα δανειακή σύμβαση δεν θα μας σώσει. Απλώς μας δίνει ακόμη μία ευκαιρία να περισώσουμε ένα μεγάλο κομμάτι όσων κατακτήσαμε τα προηγούμενα χρόνια.
Κάποια στιγμή θα λέμε στα παιδιά μας: «Ναι, χρεοκοπήσαμε, αλλά κάναμε μια διαπραγμάτευση. Φο-βε-ρή!»
Το βασικότερο, όμως, πρόβλημα είναι ότι η ελληνική κοινωνία είναι υπέρ των δομικών μεταρρυθμίσεων γενικώς, αλλά υπέρ καμίας ειδικώς.
Δυστυχώς η Αριστερά λάτρεψε τόσο πολύ τα «επαναστατικά μέσα» που ξέχασε τον σκοπό της πολιτικής δράσης. Αυτός είναι οι άνθρωποι ειδικώς και όχι ο «μετεπαναστατικός παράδεισος» γενικώς.
Μήπως στις εισπράξεις και στη μείωση του χρέους είμαστε όλοι Ευρωπαίοι και στις δαπάνες υπερήφανοι Ελληνες;
O μεγαλύτερος αριθμός των βουλευτών μας δεν καταλαβαίνουν το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας. Ομνύουν στον κρατικό πατερναλισμό και στην κρατικοδίαιτη «ανάπτυξη».
Δυστυχώς, όλο το πολιτικό σύστημα σπρώχνει τη χώρα στον γκρεμό.
Η μεγαλύτερη δυσκολία σε μια διαδικασία μετάβασης είναι η αλλαγή νοοτροπίας.
«Φτάσαμε στο σημείο να ευχόμαστε να έρθουν μια ώρα αρχύτερα να μας ελευθερώσουν από την αναμονή μας» (Γ. Θεοτοκάς, Άνοιξη του ’41)
Η παραβίαση του ΚΟΚ ήταν μια συμβολική πράξη αντίστασης στον καπιταλισμό, ο οποίος, αφού πρώτα μας φόρτωσε τα αυτοκίνητα, μετά έθεσε περιορισμούς στην κίνησή τους.
