Η δυναμική της εξόδου της Ελλάδος από την ζώνη του ευρώ είναι η συνιστώσα διάφορων δυνάμεων και ψευδαισθήσεων που κυριαρχούν.

Ακόμη και αν συνεργάζονταν ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ και «άλλες δημοκρατικές δυνάμεις» κυβέρνηση δεν σχηματίζεται.

Τώρα που τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα δεν έχουν στα κρατικά ταμεία λεφτά για να προσφέρουν όσα τα κατηγορούσαμε, ηττήθηκε.

Η Ελλάς βρίσκεται και πάλι σε σταυροδρόμι. Κρίνει και θα κριθεί αν επιμένει στον ευρωπαϊκό δρόμο.

Πώς θα ξεχωρίσουμε τη «δίκαιη οργή» των ακροδεξιών από τη «δίκαιη οργή» των ακροαριστερών. Από το χρώμα του αμπέχονου;

Μέχρι σήμερα το εκλογικό σώμα επέλεγε τυφλωμένο από τις παροχές. Τώρα προκρίνεται η «λύση» να ψηφίσει τυφλωμένο από οργή;

Εχουμε μπερδέψει τα πάντα σ’ αυτήν τη χώρα. Θεωρούμε μέτρο της δημοκρατίας την ανομία και δικτατορία την τήρηση των νόμων.

Τα κόμματα μπορούσαν να δείξουν ότι κάτι διδάχθηκαν από την κρίση και μαζί με τα λεφτά να υπέγραφαν ένα «μνημόνιο περικοπής των δαπανών».

Όλες οι οργανωμένες δομές του πολιτικού συστήματος μοιάζουν να μην αγγίχτηκαν από την κρίση. Ολοι λειτουργούν όπως παλιά.

Ο οργασμός τροπολογιών και τα συνακόλουθα ρουσφέτια έχει τη ρίζα του στο μεγάλο και συγκεντρωτικό κράτος που χτίσαμε μετά τον εμφύλιο.

Χωρίς τις μεταρρυθμίσεις οι μισθοί Βουλγαρίας-Ρουμανίας μπορεί στο μέλλον να είναι ελκυστικοί.

Τα «περίεργα» που βλέπουν οι Ευρωπαίοι είναι εξαιρετικά οικεία σ’ εμάς. Εκλογές πλησιάζουν και σχεδόν όλοι -κόμματα και υπουργοί- παίζουν τον προσφιλή τους ρόλο, που είναι «ο φίλος του λαού».

Εχουν νόημα οι παρελάσεις στον 21ο αιώνα ή πρέπει με αυτά τα λεφτά να χρηματοδοτούνται άλλες παιδαγωγικές δράσεις;

Με τις κουτοπονηριές τους οι υπουργοί θα ροκανίσουν απόφαση – απόφαση και το δεύτερο Μηνομόνιο. Οπως ακριβώς έγινε με το πρώτο.

Γιατί ένας τεχνοκράτης δεν μπορεί να είναι ταυτοχρόνως και πολιτικός; Επειδή δεν «αφουγκράζεται το λαϊκό αίσθημα» και δεν σκορπάει εύκολα λεφτά;

Κάθε φορά που οι ανάγκες της χώρας οδηγούσαν τους λαϊκιστές σε πολιτική ήττα, εκείνοι έκαναν ένα νέο κόμμα. Πριν, όμως, έβαζαν ένα μεγάλο λιθάρι στον λαιμό της οικονομίας.

Το ευτύχημα είναι ότι αυτή η ιδιότυπη ασυλία της Αριστεράς τελείωσε. Ετσι η δημοκρατία μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα: μπορούν να αντιπαρατεθούν απόψεις χωρίς φόβους κι ελπίζουμε χωρίς πάθη.

Το 2009 κόπηκε ο τροφοδότης λογαριασμός του συστήματος. Τα δανεικά που έχτισαν καριέρες και περιουσίες έπαψαν να ρέουν και οι πολιτικοί βρέθηκαν στον αέρα.

Τώρα που οι «στο περίπου πολιτικές» μας οδήγησαν στο χείλος του γκρεμού, αποφασίσαμε να διαπραγματευτούμε… στο περίπου.

Η νέα δανειακή σύμβαση δεν θα μας σώσει. Απλώς μας δίνει ακόμη μία ευκαιρία να περισώσουμε ένα μεγάλο κομμάτι όσων κατακτήσαμε τα προηγούμενα χρόνια.