Η Ελλάδα δεν βρίσκεται στο σταυροδρόμι της αποδοχής ή απόρριψης του «κουρέματος». Είναι ακόμη στον μονόδρομο της μείωσης των ελλειμμάτων.

Υπό την θολή σκέπη των αγανακτισμένων αρχίζουν και κρύβονται αλλότριες της αγανάκτησης ατζέντες.

Πώς μπορεί να γίνει μια δημοκρατική αναμέτρηση μέσα σ’ αυτό το κλίμα;

Σε μια χώρα όπου όποιος περνάει έξω από ένα υπουργείο μπορεί ανεμπόδιστα να το καταλάβει, κάποιοι είδαν στην κατάσχεση του πανό την απόδειξη ότι ζούμε σε «χούντα».

Μεταρρυθμίσεις που δεν συζητούνται σε βάθος στην κοινωνία, μεταρρυθμίσεις που δεν έχουν πείσει για την αναγκαιότητά τους είναι μεταρρυθμίσεις που χωλαίνουν στην εφαρμογή.

Αργά αλλά σταθερά, η χώρα βυθίζεται στην κινούμενη άμμο της ανομίας.

Μπουκάροντας στο ΥΕΘΑ οι απόστρατοι απέδειξαν ότι χρειάζονται για την άμυνα της χώρας μας, αρκεί να διδαχθούν προς τα πού βρίσκεται ο εχθρός. Μην, κατά λάθος, αντί να εφορμήσουν εκτός συνόρων, εφορμήσουν προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Η χώρα δεν μπορεί να συνεχίσει με ελλείμματα κι αυτό δεν είναι θέμα πολιτικής διαπραγμάτευσης ή απολιτικής απόφασης. Θα τα μηδενίσει θέλει, δεν θέλει, ακόμη κι αν 99,9% του λαού ψηφίσει υπέρ της διατήρησής των.

Από την μία υπάρχει «ροπή προς την αμυντική ακινησία, προς διασφάλιση των κεκτημένων… Από την άλλη, βουβή συσσώρευση ενός άμορφου αιτήματος μεταρρυθμίσεων».

Κάθε σύστημα που δεν διορθώνει τις μικρές ατέλειες στην ουσία τους επιτρέπει να διογκωθούν. Και φτάσαμε στα σημερινά χάλια…

Η Ελλάδα βρίσκεται ακριβώς στην περίοδο «κρίσης Παραδείγματος» και στην αναζήτηση μιας νέας θεώρησης των πολιτικών και κοινωνικών πραγμάτων.

Το χειρότερο έλλειμμα που αφήνει η μεταπολίτευση είναι στη λογική.

Χθες, 155 βουλευτές ανταποκρίθηκαν στην ανάγκη του έθνους να επιβιώσει. Δεν κρύφτηκαν πίσω από τα εύκολα «όχι» ούτε τα περίτεχνα «παρών».

Υπάρχουν οι οπαδοί της δημοκρατικής πίεσης και οι οπαδοί των δυναμικών αντιπαραθέσεων, δηλαδή ο βιότοπος που συντηρεί τα «μπάχαλα».

Πως ακριβώς παραιτήθηκε ο κ. Παπανδρέου στον κ. Σαμαρά;

Πώς νοηματοδοτείται χωρίς να κουρσευτεί η αγανάκτηση δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων ολόκληρου του πολιτικού φάσματος;

Η αστυνόμευση είναι μια ευαίσθητη και δύσκολη υπόθεση. Κυρίως είναι μια υπόθεση εφαρμογής των νόμων και ο χειρότερος τρόπος να γίνει είναι η καταπάτηση αυτών των νόμων.

Δέκα προτάσεις για την έξοδο από την κρίση, όπως δημοσιεύτηκαν στο protagon.gr.

Κάποτε υπήρχαν πολιτικοί που προσέβαλλαν τους αντιπάλους τους όχι με χαρακτηρισμούς, αλλά με πνεύμα.

Στην Ελλάδα το ηθικό δεν είναι κατ’ ανάγκη νόμιμο. Απλώς πολλοί προσπαθούν να μας πείσουν ότι το νόμιμο είναι και ηθικό.