Mάλλον λαθεύουν οι Ευρωπαίοι. Δεν χρειαζόμαστε οικονομική επιτήρηση. Με τους βουλευτές που έχουμε, μάλλον πολιτική επιτήρηση απαιτείται.

Tο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων απεφάνθη ότι, παρά τον συντεχνιασμό των βουλευτών, δεν νοείται σε δημοκρατική χώρα το 2010 να μην αίρεται η ασυλία βουλευτών, όταν μηνύονται ή κατηγορούνται για αδικήματα εκτός των καθηκόντων τους.

H «Παράνομη, ανήθικη, αδιάντροπη άρνηση άρσης της βουλευτικής ασυλίας»…

Η πολυπλοκότητα έκανε τη δημοκρατία καλύτερο σύστημα από τον απολυταρχισμό. Αυτή η κοινωνική πολυπλοκότητα κάνει και την ηλεκτρονική διαβούλευση πολύτιμη.

Για όλα τα μεγάλα προβλήματα δεν συζητάμε την υπάρχουσα κακή κατάσταση, αλλά το κακό που θα προκύψει αν αλλάξει.

Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η Βουλή θα κουκουλώσει κάθε υπόθεση…

Έχουμε ελάχιστη ανοχή στην διαφωνία κατά την πολιτική διαδικασία κι ελάχιστο σεβασμό στο αποτέλεσμα της πολιτικής διαδικασίας.

Εδώ κάθε πειραματισμός θεωρείται καταστροφικός, στις ΗΠΑ ακόμη και η αποτυχία είναι χρήσιμη.

Το ενθαρρυντικό είναι ότι το πολιτικό σύστημα -και μάλιστα εκείνο το κομμάτι που πολλοί περιφρονούν ως «δικομματισμό» – νιώθοντας πιθανώς τα αδιέξοδα, πειραματίζεται με νέες διαδικασίες.

Οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης αντί να λύνουν προβλήματα λάδωναν εκείνους που τα υφίσταντο.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας είναι ότι μας λείπουν τα εργαλεία για την επίλυση των προβλημάτων, μας λείπουν οι λέξεις.

Στην Ελλάδα θάλλει ο «συντηρητισμός της βαριεστημάρας» που λέει ότι όλα πρέπει να αλλάξουν αλλά όχι τώρα, όχι έτσι, κι όχι τόσο.

Οπως εξελίσσεται η κατάσταση στο τέλος η κυβέρνηση δεν θα κάνει εκλογές· θα συρθεί σε αυτές.

Η περίοδος 1989-1990 ήταν τραυματική για τον τόπο, αλλά επωφελής για κάποιους.

H ΕΥΠ ασχολείται πλέον με κάθε «εσωτερικό εχθρό» που βρίσκεται στην επικαιρότητα.

Αυτό που είχε να μας πει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μετά την μεγάλη καταστροφή είναι ότι τα όμορφα πεύκα γρήγορα καίγονται.

Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν ξέρει πότε θα γίνουν οι εκλογές. Ούτε ο μοναδικός άνθρωπος που θα τις αποφασίσει…

Οι πληγές στο σώμα της κοινωνικής συνοχής είναι βαθιές και απλώς τώρα κακοφορμίζουν. Τώρα αρχίζουν και φαίνονται οι πραγματικές διαιρέσεις στην κοινωνία.

Ο νεοσυντηρητισμός, όμως, όσο ελκυστικός μοιάζει βραχυχρόνια, τόσο καταστροφικός γίνεται μακροχρόνια.

Η συμμετοχή έχει άμεσο κόστος και πολύ μακροπρόθεσμο όφελος, ενώ η αποχή έχει άμεσο όφελος και πολύ μακροπρόθεσμο κόστος.