Σε κρίσιμες στιγμές για την οικονομία οι πολιτικοί πάντα παίζουν τα πιο βαριά λαϊκά άσματα.

Με το ελληνικό πολιτικό σύστημα δυστυχώς ισχύει η παροιμία «βρήκαμε παπά, να θάψουμε πέντε έξι» ευθύνες κοινωνικών φορέων ή ατόμων.

Οι πολιτικές δεν εφαρμόζονται αυτόματα. Χρειάζονται χρόνο, υπομονή κι επιμονή. Χρειάζονται διορθώσεις, όχι στη φιλοσοφία, αλλά στους μηχανισμούς επιβολής των.

Είναι και το τέλος του πελατειακού κράτους που διογκώνει την αποχή.

H «Διαύγεια» δεν θα εξαλείψει τη διαφθορά. Aυξάνει το ρίσκο για εκείνους που θα την αποτολμήσουν. Οταν κάτι βρίσκεται σε κοινή θέα, κάποιος θα προσέξει τις τυχόν παρατυπίες.

Tτα μύρια κακά του πολιτικού συστήματος δεν διορθώνονται διά της απολίτικης αποχής, αλλά διά της ενεργητικότερης συμμετοχής.

Η δημοκρατία, επειδή ακριβώς δεν έχει προκαθορίσει το άσπρο – μαύρο στην κοινωνική εξέλιξη, είναι μια δυσνόητη και ίσως περιττή διαδικασία για εκείνους που κατέχουν την απόλυτη αλήθεια.

Ας υποθέσουμε ότι το μήνυμα για εγκατάλειψη της πολιτικής του μνημονίου καταγράφεται στις εκλογές. Μετά τι γίνεται;

H  Ελλάδα παραλληλίζεται με τον «“ορίζοντα γεγονότων”, ένα σημείο δηλαδή πέρα από το οποίο οι φυσικοί νόμοι όπως τους γνωρίζουμε δεν ισχύουν».

 Το πραγματικό ερώτημα στην παρούσα κατάσταση δεν είναι αν θα πιούμε το πικρό ποτήρι, αλλά τους όρους με τους οποίους θα εξέλθουμε από την κρίση.

Πού βρισκόμαστε δέκα χρόνια μετά την ένταξη στην ΟΝΕ; Κατ’ αρχάς, εντός της κι αυτό είναι ένα τεράστιο πλεονέκτημα για τη χώρα. Κατά δεύτερον, τώρα πρέπει να παλέψουμε για όσα δεν κάναμε την περασμένη δεκαετία.

H διαμάχη περί προσφυγής στο ΔΝΤ είναι καλό νέο για την Ενωση.

Mάλλον λαθεύουν οι Ευρωπαίοι. Δεν χρειαζόμαστε οικονομική επιτήρηση. Με τους βουλευτές που έχουμε, μάλλον πολιτική επιτήρηση απαιτείται.

Tο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων απεφάνθη ότι, παρά τον συντεχνιασμό των βουλευτών, δεν νοείται σε δημοκρατική χώρα το 2010 να μην αίρεται η ασυλία βουλευτών, όταν μηνύονται ή κατηγορούνται για αδικήματα εκτός των καθηκόντων τους.

H «Παράνομη, ανήθικη, αδιάντροπη άρνηση άρσης της βουλευτικής ασυλίας»…

Η πολυπλοκότητα έκανε τη δημοκρατία καλύτερο σύστημα από τον απολυταρχισμό. Αυτή η κοινωνική πολυπλοκότητα κάνει και την ηλεκτρονική διαβούλευση πολύτιμη.

Για όλα τα μεγάλα προβλήματα δεν συζητάμε την υπάρχουσα κακή κατάσταση, αλλά το κακό που θα προκύψει αν αλλάξει.

Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η Βουλή θα κουκουλώσει κάθε υπόθεση…

Έχουμε ελάχιστη ανοχή στην διαφωνία κατά την πολιτική διαδικασία κι ελάχιστο σεβασμό στο αποτέλεσμα της πολιτικής διαδικασίας.

Εδώ κάθε πειραματισμός θεωρείται καταστροφικός, στις ΗΠΑ ακόμη και η αποτυχία είναι χρήσιμη.