Ο νόμος περί ευθύνης υπουργών είναι ένας κακός νόμος. Ο τρόπος με τον οποίο εφαρμόζεται τον κάνει χειρότερο.

Το σκάνδαλο της παρέμβασης στο έργο των δικαστών είχε προηγούμενες πολιτικές αποφάσεις. Κι αυτές φέρουν την υπογραφή της κυβέρνησης.

Οι πρόωρες εκλογές είναι αυτοκτονία για την κυβέρνηση. Μόνη της επιλογή είναι να κάνει όσα υποσχέθηκε και για τα οποία εκλέχθηκε.

Οι βουλευτές δεν πρέπει να είναι στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα πειθαρχημένα. Ψηφίζονται απευθείας από τον λαό και βουλεύονται για το έθνος.

Εν μέσω μιας χρηματοοικονομικής θύελλας, στην Ελλάδα δεν μας απασχολεί τι θα κάνουμε τα απόνερα των τραπεζικών χρεοκοπιών. Το ερώτημα που κυριαρχεί είναι αν θα γίνουν εκλογές.

Η εσωστρέφεια σε ένα κόμμα δεν τελειώνει ούτε με εντολές ούτε με κραυγές. Τελειώνει μόνο με πολιτικές που την υπερβαίνουν.

Το πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας (και κατά συνέπεια του τόπου) δεν είναι τι λένε οι βουλευτές της, αλλά τι κάνουν οι υπουργοί της.

Οι κρατικές υποθέσεις δεν είναι ιδιωτική υπόθεση και το τι λέγεται μεταξύ υπουργών (για τα καθήκοντά τους) αφορά τα δικά μας λεφτά. Οι δημόσιες παραινέσεις για σιωπή, του στυλ «εγώ δεν θα μιλήσω και καλώ και τους άλλους να το τηρούν» αφορά άλλου τύπου οργανώσεις και άλλου τύπου καθεστώτα.

Ο πρωθυπουργός, στη συνείδηση του κόσμου, δεν είναι κάτι διαφορετικό από το κόμμα και τα στελέχη του.

Το υπουργικό συμβούλιο πρέπει να συνεδριάζει για να ξέρει το Οικονομικών τι ποιεί το Εσωτερικών…

Η ταύτιση του πολιτικού με τον πολίτη που έκανε ο πρωθυπουργός είναι εξίσου αυθαίρετη με την ταύτιση ηθικού και νόμιμου που έκανε ο κ. Βουλγαράκης. Για την ακρίβεια είναι το ίδιο δόγμα με άλλα λόγια.

Δεν μπορείς να αντιπολιτεύεσαι με σημαία την ηθική και να πολιτεύσεσαι μόνο με την νομιμότητα.

Οι πολλές «αταξίες», μπορεί να μην αποδεικνύουν νοθεία, δείχνουν όμως έλλειψη σεβασμού στον κορυφαίο πολιτειακό θεσμό και μια προχειρότητα που τον απαξιώνει.

Ακόμη αν ήταν προχειρότητα όσα εδαμε με τα μάτια μας να συμβαίνουν στη Βουλή, τα συμπεράσματα είναι θλιβερά.

Όλη η φασαρία περί ανεξαρητοποιήσεως του κ. Παυλίδη γίνεται για το ανώδυνο. Ως γνωστόν, μια ανεξαρτητοποίηση δεν έβλαψε ποτέ κανένα.

Το πρόβλημα της Ελλάδος δεν είναι μόνο ο κάλπικος πρωταθλητισμός. Το βασικό που πρέπει να μας ανησυχήσει, είναι ότι δεν υπάρχει σχεδιασμός ούτε για το προφανές.

Γίνεται κοινή πεποίθηση ότι και «συσκότιση», και «συγκάλυψη» και «αδράνεια» υπάρχει στην υπόθεση των καταγγελιών για τον πρώην υπουργό κ. Αριστοτέλη Παυλίδη.

Σε ότι αφορά την οικονομία η κυβέρνηση για κάθε παθογένεια δεν προτείνει κάποια λύση, προβάλλει κάποια δικαιολογία.

Ο «Καποδίστριας ΙΙ» Θα συναντήσει πολλούς υφάλους. Ο πρώτος και κυριότερος είναι ο λαϊκισμός της αντιπολίτευσης. Όχι της νυν, αλλά της προηγούμενης.

Το ιδεολογικό κενό της πρώην «νέας διακυβέρνησης».