Ενας πρωθυπουργός διαβάζοντας εφημερίδες θα μπορούσε να δει ότι το χρυσοπληρωμένο σύστημα ασφάλειας της χώρας (πυροσβεστική, αντιτρομοκρατική, σωφρονιστικό σύστημα) σταδιακά αποδιαρθρωνόταν.

Ο κ. Καραμανλής έπεσε θύμα της ίδιας της ρητορικής του. Εκανε στην Κ.Ε. του Σεπτεμβρίου μια καλή επικοινωνιακή κίνηση: χρησιμοποιώντας για τους «αντάρτες» δραματικούς τόνους συγκίνησε τα στελέχη του, αλλά δημιούργησε 151 δυνάμει «θέματα» στην κυβέρνηση.

Από την πρώτη μέρα, το μεγάλο πρόβλημα της «νέας διακυβέρνησης» ήταν πρόβλημα κατεύθυνσης.

Η έλλειψη αυτοδυναμίας στην επόμενη Βουλή δεν είναι το μόνο πρόβλημα του εκλογικού νόμου. Δεν είναι καν το σημαντικότερο.

Πώς γίνεται όλοι οι προϋπολογισμοί να είναι ελλειμματικοί και το χρέος να πλησιάζει το 100% του ΑΕΠ, δηλαδή καθένας μας να χρωστάει όσα λεφτά θα βγάλει σε ένα χρόνο;

Πόσο μοιάζει ο Κώστας Καραμανλής στον Ανδρέα Παπανδρέου;

Η αυτοκριτική του πρωθυπουργού, αν και αργοπορημένη, ήταν καλή. Αν θέλει όμως να αποδείξει ότι την εννοεί πρέπει να προχωρήσει. Μέχρι να λάμψει όλη η αλήθεια.

Μια διαχρονική παθογένεια της κυβέρνησης είναι ότι δεν έχει λύσεις, αλλά έχει δικαιολογίες.

Η πολιτική τελικά εκδικείται. Το ίδιο και η απουσία της. Οταν δεν αντιμετωπίζεις τα προβλήματα με διαρκή σχεδιασμό και συνεχείς παρεμβάσεις, αυτά διογκώνονται κάτω από το χαλί της τηλεόρασης.

Τα σημάδια της έντασης που ζούμε σήμερα τα είχαμε από νωρίς. Μόνο που δεν χαράχτηκαν εγκαίρως πολιτικές ώστε αυτή να μην ξεσπάσει. Η κυβέρνηση ακόμη και σε θέματα δημόσιας τάξης λειτούργησε με μόνο καημό την επικοινωνία.

Οι εξεταστικές επιτροπές κάνουν το παράνομο, νόμιμο. Το νόμιμο, σύμφωνα με τον κ. Βουλγαράκη είναι και ηθικό, οπότε το πρόβλημα που απασχόλησε τους στοχαστές από τον Αριστοτέλη μέχρι τον Καντ βρήκε επιτέλους τη λύση του.

H αποτυχία του πρωθυπουργού δεν έγκειται στο γεγονός ότι δεν εξαφάνισε τη διαφθορά -αυτό είναι ουτοπικό-, αλλά γιατί εξαφάνισε τους θεσμούς και μηχανισμούς ελέγχου της.

Το θαύμα αποτελεσματικότητας που πέτυχε η κυβέρνηση σε ότι αφορά τα του Βατοπεδίου πρέπει να εφαρμοστεί ως έχει σε όλο τον δημόσιο τομέα. Μας κόστισε λίγο ακριβά, αλλά τουλάχιστον μην πάει και η τεχνογνωσία χαμένη.

Το πρόβλημα όμως με την κυβέρνηση δεν είναι ότι δεν έκανε τα θαύματα που κάποιοι ήλπιζαν. Είναι ότι διέψευσε και τη «δομική αισιοδοξία» των πολιτών.

Η λόγω και έργω αμφισβήτηση των θεσμών από αυτή την κυβερνητική πλειοψηφία δεν έχει μεταπολιτευτικό προηγούμενο, με εξαίρεση τα ομοιόμορφα που δεν σήμαιναν ομοιόχρωμα ψηφοδέλτια του 1985.

Είχε, επί της ουσίας, δίκιο ή άδικο ο κ. Τατούλης; Κι αν έχει δίκιο, τι πρέπει να γίνει για το πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα ώστε να προστατεύεται ο πρωθυπουργός από κακές ή επιλήψιμες επιλογές των συνεργατών του;

Πότε ακριβώς γαλακτίσθηκε από τον νεοφιλελευθερισμό η Ν.Δ., ώστε να ζητούν τώρα οι υπουργοί της απογαλακτισμό;

Εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται ότι ο κ. Καραμανλής και η ηγετική ομάδα της Ν.Δ. δεν έχουν την πολιτική βούληση για τη διαλεύκανση του σκανδάλου.

Το πρόβλημα αυτής της κυβέρνησης ήταν ότι ο σχεδιασμός της έφτανε μέχρι τις 8 μ.μ. – την ώρα δηλαδή που ξεκινούσαν τα δελτία ειδήσεων.

Τι ακριβώς προβλέπει το Σύνταγμα για την ευθύνη των υπουργών…