Σε άλλες ευνομούμενες δημοκρατικές χώρες ήδη θα έψαχναν πόσα ξέρει ο πρωθυπουργός για την υπόθεση Κεφαλογιάννη και αν υπήρξαν κι άλλες πιέσεις των μαρτύρων αστυνομικών, για να κουκουλώσουν αυτήν και άλλες υποθέσεις.

Για τους υπουργούς ισχύει το τεκμήριο αθωότητας, σε ότι αφορά τις ποινικές ευθύνες. Για τις πολιτικές ευθύνες όμως υπάρχει τεκμήριο πολιτικής ενοχής.

H θητεία των κληρωτών δεν προσφέρει πλέον τίποτε στην αμυντική ικανότητα της χώρας. Απλώς χρησιμεύει ως δωρεάν εργατική δύναμη σε ένα κομμάτι του κρατικού μηχανισμού, ο οποίος μάλιστα δεν παράγει πλέον κανένα κοινωφελές έργο.

Οι περισσότεροι που μίλησαν στην κεντρική επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας αποφάσισαν να είναι ευχάριστοι και γι’ αυτό αδιάφοροι για το μέλλον της κυβέρνησης και του τόπου. Ο κ. Πέτρος Τατούλης αποφάσισε να είναι χρήσιμος.

Το μεγάλο σκάνδαλο, που αναδεικνύει η υπόθεση Ζαχόπουλου, είναι οι υπόγειες σχέσεις στελεχών της κυβέρνησης με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, εκδότες και δημοσιογράφους.

Η ελληνική πολιτική ζωή δεν μπορεί να παραμένει δέσμια του σκανδάλου Siemens, ούτε η χώρα μπορεί να παραμένει όμηρος των αποκαλύψεων που κάποιοι στο εξωτερικό μπορεί να απειλούν ότι θα κάνουν.

Tο «κακό» το περασμένο Σάββατο ήταν η δεκάωρη ομηρία του κέντρου της Αθήνας από δύο ομάδες έκνομων στοιχείων. Το «χειρότερο» είναι ότι η Ελληνική Αστυνομία συνέπραξε με μία εξ αυτών για να απωθήσει τη δεύτερη.

Έπαψε να ισχύει πλέον το θρυλικό «όποιος έχει στοιχεία να πάει στον εισαγγελέα»;

Ετσι που έμπλεξε το κουβάρι των ροζ DVD, των εκβιασμών, των απειλών, των υπονοούμενων και των συναλλαγών μόνο η Δικαιοσύνη μπορεί να ρίξει το αναγκαίο για τον τόπο φως.

Το αγκάθι της διαφθοράς σε κάθε χώρα είναι βαθύ και πολιτικό. Δεν λύνεται με ηθικές υποσχέσεις, όσο αγαθές κι αν είναι οι προθέσεις των πολιτικών.

Η Ν.Δ. όχι μόνο δεν βρήκε τη λύση για τη διαφθορά. Δεν κατάλαβε καν το πρόβλημα.

Σε μια περίοδο διάχυτης αναξιοπιστίας των θεσμών, η υπόθεση Ζαχόπουλου εμπεδώνει την καχυποψία για όλους τους πυλώνες της δημοκρατίας.

Από τους πολιτικούς μας πρέπει να περιμένουμε πολλά. Πρώτα απ’ όλα την τήρηση των νόμων που οι ίδιοι ψηφίζουν. Σ’ αυτό η κοινωνία οφείλει να είναι άτεγκτη.

Κάποιες Αρχές, που κάποτε ήταν (διά νόμου) Ανεξάρτητες τώρα διορίζονται από το Υπουργικό Συμβούλιο και κάποιες (που λόγω Συντάγματος παραμένουν Ανεξάρτητες) τώρα παύουν να είναι Αρχές.

Οταν η πολιτική χαράσσεται χωρίς ιδεολογική ρότα, είναι επικίνδυνο να προκύψουν διαφωνίες από το πουθενά και να κηρυχτούν εκλογές για το τίποτα.

Δυστυχώς στη χώρα μας για μια ακόμη φορά οδεύουμε σε ένα διάλογο για το ασφαλιστικό χωρίς στοιχεία.

Η κυβέρνηση δυστυχώς ανοίγει και το κορυφαίο θέμα του ασφαλιστικού μόνο για επικοινωνιακούς σκοπούς. Θέλει απλώς να δείξει ότι κάτι κάνει.

Η ασφαλιστική μεταρρύθμιση απαιτεί τη σύμπραξη των κοινωνικών εταίρων. Και η σύμπραξη θέλει καλούς λογαριασμούς. Ας ξεκινήσουν από αυτούς λοιπόν…

Δεν τους ψηφίζουμε πρωθυπουργό και κυβέρνηση για να μας εξηγούν πόσο δύσκολη είναι η δουλειά τους. Τους εκλέγουμε για να κάνουν τη ζωή μας ευκολότερη.

Εξαντλώντας τα όρια της καλοπιστίας θα δεχθούμε ότι ο υπουργός Δημοσίων έργων κ. Γιώργος Σουφλιάς δεν γνώριζε τι συμβαίνει στην αυλή του σπιτιού του. Ο μηχανικός του, ων αρμόδιος και υπεύθυνος, γιατί προχώρησε στην κατασκευή του σπιτιού παρά τα όποια τυπικά ή ουσιαστικά κωλύματα;