Σύμφωνα με μια υποβόσκουσα ρωμαίικη θεωρία, η βασιλική οδός προς τον πλούτο δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο. Αντε και λίγη τύχη…
Αν υπάρχει μια ελπίδα να εξορθολογιστεί ομαλά η ελληνική οικονομία, αυτή είναι να ακολουθήσει το πρόγραμμα που έχει συμφωνήσει.
Το πρόβλημα με όλες τις ρυθμίσεις ανελευθερίας είναι ότι πάντα επενδύονται με ωραίες κουβέντες περί κοινωνίας, αλλά πάντα κρύβουν συμφέροντα που εξυπηρετούν λίγους εις βάρος των πολλών.
Γιατί η κυβέρνηση δύο χρόνια κοσκινίζει αυτόν τον απίστευτο αριθμό δημοσίων οργανισμών και φορέων, αντί να κάνει το λογικό σε μια χώρα που βρίσκεται σε καθεστώς χρεοκοπίας, δηλαδή να τους κλείσει;
Αν ο κ. Λοβέρδος δεν αφήσει τα ημίμετρα και δεν ανοίξει πραγματικά τις άδειες των φαρμακείων, τίποτε δεν μπορεί να κάνει.
Τώρα, την ύστατη στιγμή η κυβέρνηση οφείλει να σοβαρευτεί. Να κόψει με το μαχαίρι οργανισμούς, θέσεις εργασίας και τα κολπάκια.
Η Ελλάδα, όσο είναι στη ζώνη του ευρώ, δεν μπορεί να γίνει Αργεντινή. Αν όμως φύγει…
Καλώς ή κακώς, η οικονομική κρίση δεν διαφοροποιεί τις επιχειρήσεις αναλόγως σοσιαλιστικών ή καπιταλιστικών προθέσεων.
Επειδή κανείς δεν ξέρει ποια είναι τα «καλύτερα αποτελέσματα» μιας κοινωνικής διαδικασίας, πρέπει να αρκεσθούμε στα επιθυμητά από την κοινωνία αποτελέσματα.
Πως πρέπει να χαρακτηριστούν εκείνοι που σε μια κρίση προτείνουν να συνεχίσουμε να κάνουμε όλα όσα μας οδήγησαν στην κρίση;
Το μεγαλύτερο ζήτημα που δεν συζητάμε καθόλου στη χώρα είναι ότι το ευρωομόλογο δεν θα έρθει τζάμπα.
Tο συμμάζεμα των δαπανών πρέπει να είναι η πρώτη και μεγαλύτερη εθνική προτεραιότητα.
Το παγκόσμιο χρέος (μία από τις φούσκες του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος) αναγκαστικά θα ξεφουσκώσει. Ελπίζουμε αυτή τη φορά η πολιτική να βρει τα εργαλεία και οι πολιτικοί τη σοφία να κάνουν τη μετάβαση συντεταγμένα.
Aυτή η κρίση θα αλλάξει βαθιά τον καπιταλισμό των ελεύθερων αγορών, όπως τον ξέρουμε μέχρι τώρα. Αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην επιστροφή στις παλιές συνταγές του προστατευτισμού ή του κρατισμού. Δεν υπάρχει τρόπος επιστροφής στο παλιό μοντέλο για τον απλό λόγο ότι οι τεχνολογίες άλλαξαν ριζικά το τοπίο και υπονόμευσαν αυτό το μοντέλο.
Η σοβιετική λογική βασίζεται σε μια μεταφυσική πεποίθηση ότι υπάρχει μια μαγική γραφειοκρατία, που ξέρει τις ανάγκες των ανθρώπων και μπορεί να προγραμματίσει την οικονομική δραστηριότητα.
Μια παγκόσμια κρίση θα πλήξει όλες τις χώρες αλλά όχι ισόποσα. Η Ελλάδα είναι παντελώς γυμνή.
Μήπως να ασχολούνταν οι υπουργοί με σοβαρότερα πράγματα αντί να ψάχνουν τον όγκο των διανυκτερεύσεων π.χ. στην Τρίπολη;
Η χώρα πρέπει να εξάγει περισσότερα διότι αλλιώς αναγκαστικά θα εισάγει λιγότερα, ρίχνοντας το βιοτικό της επίπεδο.
Σε αγαστή συνεργασία, Τύπος, κόμματα και κυβέρνηση έκλεισαν τ’ αυτιά τους στην Κασσάνδρα. Και βρεθήκαμε απροετοίμαστοι στην κρίση…
Ενα θέμα αρχής μιας δημοκρατικής κοινωνίας: Να μπορεί κάθε «άνεργος και πικραμένος» να κάνει τη δουλειά που θέλει.
