Η υπαρκτή φτώχεια χρησιμοποιείται ως εμπροσθοφυλακή ή και βιτρίνα. Στόχος είναι η συνέχιση της χρηματοδότησης του κράτους κατά ριπάς.
Την μείωση των δαπανών του κράτους δεν την επιβάλει η τρόικα, την απαιτεί η ίδια η ζωή και οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας.
Το έκτακτο τέλος στα ακίνητα έκανε όλους να συνειδητοποιήσουν ότι το Δημόσιο είναι ο Γαργαντούας που τρέφεται από τις τσέπες μας.
Η αλήθεια είναι ότι αυτή η χώρα δεν στενάζει πρώτα από την φορολογία. Στενάζει από τις δαπάνες του Δημοσίου οι οποίες καλύπτονται από τη φορολογία.
Στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ σοβαρή συζήτηση για το κράτος που θέλουμε. Ισχυε πάντα μια εκδοχή του δόγματος Δεκλερή για τα δάση: «άπαξ κράτος πάντοτε κράτος».
Στην Ελλάδα αγαπάμε τόσο πολύ τη κοινωνική πολιτική που την ασκούμε αδιακρίτως πλούτου ή αναγκών.
Το βασικότερο πρόβλημα των οριζόντιων μέτρων είναι ότι αναπαράγουν το ίδιο σύστημα σε χαμηλότερο επίπεδο.
Σύμφωνα με μια υποβόσκουσα ρωμαίικη θεωρία, η βασιλική οδός προς τον πλούτο δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο. Αντε και λίγη τύχη…
Αν υπάρχει μια ελπίδα να εξορθολογιστεί ομαλά η ελληνική οικονομία, αυτή είναι να ακολουθήσει το πρόγραμμα που έχει συμφωνήσει.
Το πρόβλημα με όλες τις ρυθμίσεις ανελευθερίας είναι ότι πάντα επενδύονται με ωραίες κουβέντες περί κοινωνίας, αλλά πάντα κρύβουν συμφέροντα που εξυπηρετούν λίγους εις βάρος των πολλών.
Γιατί η κυβέρνηση δύο χρόνια κοσκινίζει αυτόν τον απίστευτο αριθμό δημοσίων οργανισμών και φορέων, αντί να κάνει το λογικό σε μια χώρα που βρίσκεται σε καθεστώς χρεοκοπίας, δηλαδή να τους κλείσει;
Αν ο κ. Λοβέρδος δεν αφήσει τα ημίμετρα και δεν ανοίξει πραγματικά τις άδειες των φαρμακείων, τίποτε δεν μπορεί να κάνει.
Τώρα, την ύστατη στιγμή η κυβέρνηση οφείλει να σοβαρευτεί. Να κόψει με το μαχαίρι οργανισμούς, θέσεις εργασίας και τα κολπάκια.
Η Ελλάδα, όσο είναι στη ζώνη του ευρώ, δεν μπορεί να γίνει Αργεντινή. Αν όμως φύγει…
Καλώς ή κακώς, η οικονομική κρίση δεν διαφοροποιεί τις επιχειρήσεις αναλόγως σοσιαλιστικών ή καπιταλιστικών προθέσεων.
Επειδή κανείς δεν ξέρει ποια είναι τα «καλύτερα αποτελέσματα» μιας κοινωνικής διαδικασίας, πρέπει να αρκεσθούμε στα επιθυμητά από την κοινωνία αποτελέσματα.
Πως πρέπει να χαρακτηριστούν εκείνοι που σε μια κρίση προτείνουν να συνεχίσουμε να κάνουμε όλα όσα μας οδήγησαν στην κρίση;
Το μεγαλύτερο ζήτημα που δεν συζητάμε καθόλου στη χώρα είναι ότι το ευρωομόλογο δεν θα έρθει τζάμπα.
Tο συμμάζεμα των δαπανών πρέπει να είναι η πρώτη και μεγαλύτερη εθνική προτεραιότητα.
Το παγκόσμιο χρέος (μία από τις φούσκες του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος) αναγκαστικά θα ξεφουσκώσει. Ελπίζουμε αυτή τη φορά η πολιτική να βρει τα εργαλεία και οι πολιτικοί τη σοφία να κάνουν τη μετάβαση συντεταγμένα.
