Αν η ΕΚΤ τα τυπώσει σε ευρώ, λύνεται το πρόβλημα; Μακροχρόνια όχι.

Δεκάδες startup επιχειρήσεις που αναπτύσσονται αθόρυβα στην Ελλάδα, αποδεικνύει ένα γεγονός. Στην Ελλάδα δεν λείπουν να μυαλά που μπορούν να φέρουν ανάπτυξη· απλώς περισσεύουν τα εμπόδια και οι συναρμόδιοι υπουργοί.

Κατά πώς φαίνεται ούτε οι Ιταλοί χαμπαριάζουν από «Greconomics». Ακολουθούν το λανθασμένο μείγμα πολιτικής της Ε.Ε. και του ΔΝΤ. Το σωστο είναι παροχές με μείωση της φορολογίας.

Το βασικό εμπόδιο για την ανάπτυξη της χώρας δεν είναι τα χρήματα. Είναι οι αναρίθμητες ρυθμίσεις του κράτους στην επιχειρηματική δραστηριότητα.

Ενα από τα μεγάλα ερωτήματα και μία από τις μεγαλύτερες ντροπές του ελληνικού Κοινοβουλίου είναι η δημοσιοποίηση του «πόθεν έσχες» των βουλευτών.

Στον «κανιβαλισμό» της δημόσιας φαρμακευτικής δαπάνης -από 2,43 δισ. το 2004 σε 5,09 δισ. το 2009- δεν συμμετείχαν μόνο οι εγχώριες φαρμακοβιομηχανίες.

Μια πραγματική και μια φανταστική ιστορία επενδύσεων σε Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.

Δεν αρκεί ο όρκος πίστης στο ευρώ ακόμη και δοθεί από το 100% του πληθυσμού. Πρέπει να αλλάξουν κι όλα τ’ άλλα που κάνουν μια χώρα πραγματικό μέλος του ευρώ.

Τα άφθονα δανεικά που εισέρρεαν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια δημιούργησαν την ψευδαίσθηση ότι ο τομέας των εσωτερικών υπηρεσιών μπορεί να διογκώνεται εσαεί χωρίς να χρειάζεται κανείς να παράγει είτε πραγματικά προϊόντα είτε υπηρεσίες προς εξαγωγή.

Το θέμα είναι τι θα κάνουμε εμείς μετά τη συμφωνία. Θα συνεχίσουμε να παράγουμε λιγότερα απ’ όσα καταναλώνουμε, σπαταλώντας εκατομμύρια εργατοώρες καθημερινά στις πλατείες ή θα κοιτάξουμε να ανατάξουμε την οικονομία προς πιο παραγωγική κατεύθυνση;

Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη και το πέταγμα μιας πεταλούδας στη Γουλ Στριτ δημιουργεί καταιγίδα στην Ελλάδα, ακριβώς επειδή η χώρα είναι πλήρως εξαρτημένη από τον εξωτερικό δανεισμό.

Το βασικότερο πρόβλημα είναι ότι η συρρίκνωση του Δημοσίου ήταν κάτι που ολόκληρο το σύστημα -πολιτικό, μιντιακό, οικονομικό κ.λπ.- δεν θέλησε ποτέ να κουβεντιάσει.

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι θέλουμε όλο το δημόσιο να γίνει κράτος πρόνοιας και ίσως γι’ αυτό δεν έχουμε ούτε κράτος, ούτε πρόνοια.

Η υπαρκτή φτώχεια χρησιμοποιείται ως εμπροσθοφυλακή ή και βιτρίνα. Στόχος είναι η συνέχιση της χρηματοδότησης του κράτους κατά ριπάς.

Την μείωση των δαπανών του κράτους δεν την επιβάλει η τρόικα, την απαιτεί η ίδια η ζωή και οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας.

Το έκτακτο τέλος στα ακίνητα έκανε όλους να συνειδητοποιήσουν ότι το Δημόσιο είναι ο Γαργαντούας που τρέφεται από τις τσέπες μας.

Η αλήθεια είναι ότι αυτή η χώρα δεν στενάζει πρώτα από την φορολογία. Στενάζει από τις δαπάνες του Δημοσίου οι οποίες καλύπτονται από τη φορολογία.

Στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ σοβαρή συζήτηση για το κράτος που θέλουμε. Ισχυε πάντα μια εκδοχή του δόγματος Δεκλερή για τα δάση: «άπαξ κράτος πάντοτε κράτος».

Στην Ελλάδα αγαπάμε τόσο πολύ τη κοινωνική πολιτική που την ασκούμε αδιακρίτως πλούτου ή αναγκών.

Το βασικότερο πρόβλημα των οριζόντιων μέτρων είναι ότι αναπαράγουν το ίδιο σύστημα σε χαμηλότερο επίπεδο.