Παλιά τους τέχνη κόσκινο: ολημερίς μεταρρυθμίζουν, το βράδυ τα ξηλώνουν.

Οσοι σιτίζονται από τα προνόμια του κράτους έχουν δύο επιχειρήματα. Το πρώτο είναι ότι σιτίζονται για το καλό του λαού.

Αν δεν απελευθερωθεί η οικονομία σε δύο χρόνια θα είμαστε στο ίδιο έργο θεατές: περικοπές, εμπρησμοί, δάκρυα και συμψηφισμοί. Μέχρι να γίνουμε πραγματικά Βουλγαρία. Αν προκάνουμε δηλαδή, διότι οι γείτονες προχωρούν ταχύτατα στην απελευθέρωση της οικονομίας τους και σε λίγο θα παρακαλάμε να γίνουμε Βουλγαρία.

Πάντα προσεγγίζουμε τα ζητήματα γενικώς και ποτέ ειδικώς κατά περίσταση. Κατά τα ειωθότα, μονίμως φταίει κάποιο σύστημα γενικώς και ποτέ κάποιος συγκεκριμένα.

Αν ελλοχεύει ο κίνδυνος κοινωνικών ταραχών στην Ευρώπη, τότε αυτό είναι ένας ακόμη λόγος για να αποστειρωθεί η «πηγή του κακού».

Δυστυχώς οι «αντιστασιακοί» ξοδεύουν τα πολιτικά τους επιχειρήματα για να ικανοποιήσουν παλιά γινάτια και να κυνηγούν χίμαιρες, αντί να συζητούν το δίκαιο μερτικό της επόμενης μέρας.

Το παλιό κοσκινάκι εκείνων που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτε στη χώρα είναι η «υποτίμηση».

Η νέα αλήθεια, λοιπόν, ειπωμένη πολλές φορές από τα κανάλια είναι ότι το Μνημόνιο έφερε την ύφεση και όχι ότι η ύφεση (μαζί με την κακοδιαχείριση των προηγούμενων χρόνων) έφερε το Μνημόνιο.

Από τη στιγμή που οι εργοδότες θέλουν να δώσουν αυτά που οι εργαζόμενοι θέλουν να πάρουν, γιατί υπάρχει ο φόβος της κυβέρνησης, της τρόικας, διαβόλων και τριβλόλων σε μια σχέση συναινούντων ενηλίκων;

Γιατί η τρόικα ασχολείται με τα δικά μας 863 ευρώ του κατώτατου μισθού, και όχι με τα 1.462 ευρώ που είναι ο κατώτατος μισθός στην Ιρλανδία;

Τώρα πληρώνουμε αυτό λοιπόν δεν κάναμε την περίοδο της υψηλής -έστω με πήλινα πόδια- ανάπτυξης.

Η ομιλία του κ. Κώστα Σημίτη στο Βερολίνο.

Aκόμη και αν η Ελλάδα (προφανώς υπό την καθοδήγηση κάποιου κομαντάντε) μπορεί να «πνίξει τον καπιταλισμό-ελέφαντα» οι Ελληνες ερωτήθηκαν αν θέλουν να γίνουν παρανάλωμα για να ικανοποιηθούν παλιά αριστερά γινάτια;

Γιατί πρέπει οι αποδόσεις κεφαλαίου, δηλαδή τα μερίσματα, να φορολογούνται λιγότερο από τις αποδόσεις της εργασίας που είναι οι μισθοί;

Η Ουγγραρία τον περασμένο μήνα δεν μπορούσε να δανειστεί ούτε για λίγες εβδομάδες. Το νόμισμά της κατέρρευσε. Εισαγωγές προϊόντων δεν μπορούσαν να γίνουν. Ετσι ο περήφανος Ορμπάν έτρεξε πίσω στο ΔΝΤ για βοήθεια.

O βάλτος στον οποίο ενδημούν τα θεριά της δραχμής μεγαλώνει. Οχι μόνο από την ύφεση που είναι επακόλουθο μιας αναγκαίας προσαρμογής, αλλά και από τη σύγχυση.

Η κραυγή «ρίξτε λεφτά στην αγορά» προϋποθέτει μια άλλη άρρητη παραδοχή: ότι τα λεφτά είναι κάτι που πέφτει από τον ουρανό.

Η φούσκα στην Ιρλανδία ήταν διαφορετική από εκείνη της Ελλάδος, αλλά επίσης όπως και στην Ελλάδα ήταν προβλέψιμη και κανείς δεν ήθελε να τη δει.

Η αποτυχία της οικονομικής πολιτικής οφείλεται στο DNA του πολιτικού συστήματος.

Κάθε φορά που κάτι γινόταν για να περιοριστούν τα εξωφρενικά χρέη στο χώρο του φαρμάκου οι συνδαιτυμόνες του χώρου κραύγαζαν για την «υγεία του λαού».