Τι θα λέμε για την κρίση το 2031;
Τι θα λέμε για την κρίση το 2031;
Το πρόβλημα της χώρας πολλά χρόνια τώρα είναι ότι έχει διογκώσει τον δημόσιο τομέα, κάτι που απομυζά πόρους και ανθρώπους από την πραγματική παραγωγή.
Η οικονομία δεν έχει αδιέξοδα. Το οικονομικό πρόβλημα της χώρας θα λυθεί, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Ολοι θέλουν να σωθεί η οικονομία, αλλά εξόδοις άλλων.
Ζούμε σε μια χώρα ο πληθυσμός της οποίας πίστευε ότι η διαρκής άνοδος του βιοτικού επιπέδου -συλλογικά και ατομικά- είναι εξασφαλισμένη, ανεξαρτήτως του παραγωγικού αποτελέσματος.
Με τις ιδιωτικοποιήσεις δεν πρόκειται να χαθούν θέσεις εργασίας. θα χαθούν θέσεις πληρωμένης αεργίας.
Στο υπουργείο Εργασίας η ζωή συνεχίζεται σαν να μην υπάρχει κρίση και σαν να μην υπάρχει Μνημόνιο.
Οτιδήποτε δεν περικόπτουμε σήμερα, θα εμφανιστεί αύριο και με τόκο.
Η Βρετανία δηλώνει ότι δεν ενδιαφέρεται να συμμετάσχει σε δεύτερο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδος. Αλλά σάμπως συμμετείχε στο πρώτο πακέτο διάσωσης για να ενδιαφερθεί για το δεύτερο;
Το μεγάλο πελατειακό κράτος δεν απομυζά μόνο χρήματα από την πραγματική οικονομία. Απομυζά και παραγωγική εργασία.
Το 1978 η βιομηχανία αυτοκινήτων «Κράισλερ» ήταν σαν την Ελλάδα του 2009. Στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Ο μάνατζερ Λι Αϊακόκα θυμάται…
Όλοι περιμένουν κάτι μαγικό να μάς συμβεί, που να μας βγάλει από το τέλμα ενώ εμείς θα είμαστε αραχτοί και προσοδούχοι.
Πριν ακριβώς από ένα χρόνο, στις 23 Απριλίου του 2010 τα ψέματα τέλειωσαν. Ολα τα ψέματα της μεταπολίτευσης.
Η έννοια της ελευθερίας δεν είναι επεξεργασμένη στην Ελλάδα. Μια χώρα που αναζητά το κράτος να βοηθήσει παντού, είναι μια χώρα που ζητά από το κράτος να παρεμβαίνει παντού.
Μια έκκληση για «φιλική αναδιάρθρωση» δεν κομίζει απλώς γλαύκα στην Αθήνα· απευθύνεται σε λάθος κοινό. Οι Ελληνες είναι πεπεισμένοι. Το θέμα είναι να πειστούν και οι Γερμανοί.
Όσα λέγονται σε μια κινηματογραφική ή τηλεοπτική παραγωγή είναι πτερόεντα· αυτό που μετρά είναι το κατακάθι, τα συναισθήματα που δημιουργούνται.
Παρά τις ρητορικές διακηρύξεις των φορέων τους, η φοροδιαφυγή ήταν όλα αυτά τα χρόνια επιπλέον κέρδος για πολλούς μικρομεσαίους.
Πολλοί αφήνουν να πλανάται η αίσθηση ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει ένα καλό κόλπο να ξεφύγουμε από την κρίση χωρίς πολλά-πολλά, χωρίς τις αναγκαίες αλλαγές.
Αν δεν αλλάξουμε το «φαυλοκρατικό σύστημα», θα συνεχίσουμε να «τα τρώμε μαζί». Αλλά σε διαφορετικές μερίδες.
