Ένα νομικό πρόσωπο δεν πρέπει να συγχέεται με τα φυσικά πρόσωπα. Ούτε ως προς τις απολαβές, αλλά ούτε ως προς τις υποχρεώσεις.
Tο κράτος είναι κάτι σαν το γιοφύρι της Αρτας. Ολημερίς το κόβουμε, το βράδυ μεγαλώνει.
Υπάρχει και μια τρίτη κακή επιλογή. Ούτε να αλλάξουμε, ούτε να βουλιάξουμε.
Tην ώρα που δεν ξέρουμε τι θα κάνουμε τους 40.000 πλεονάζοντες υπαλλήλους του Δημοσίου, η Βουλή προκηρύσσει διαγωνισμό για την πρόσληψη δεκαοκτώ στενογράφων;
Οι επιλογές είναι αναγκαίες. Θα τις κάνουμε εμείς, ή θα τις κάνει η ίδια η ζωή διά της χρεοκοπίας.
Δουλειά μιας σοσιαλιστικής κυβέρνησης δεν είναι να προασπίζεται θέσεις εργασίας. Είναι να προασπίζεται ανθρώπους των οποίων η θέση εργασίας χάνεται επειδή αλλάζει η οικονομική πραγματικότητα.
Αυτός είναι ο μήνας των δύσκολων αποφάσεων για την κυβέρνηση. Ή θα σοβαρευτεί στις δαπάνες ή θα χρεοκοπήσει η χώρα.
Η πρόταση της κ. Μέρκελ, όμως, έχει δύο προβλήματα. Ενα δομικό κι ένα που αφορά τη συγκυρία.
Η απόφαση για εισδοχή της Ελλάδας στον Οικονομική και Νομισματική Ενωση δεν ήταν επιπόλαιη. Ηταν πολιτική.
Η Ελλάδα αφρόνως βρέθηκε στο μέτωπο της κρίσης και τώρα πρέπει επειγόντως να συμμαζέψει τα πράγματα. Διότι, αν δεν τα συμμαζέψει στο βραχύ διάστημα των τριών ετών που βρίσκεται κάτω από την ομπρέλα του μηχανισμού στήριξης, μπορεί να αναγκαστεί να τα συμμαζέψει σε ένα βράδυ.
Γιατί μοιάζει σαν να πέρασαν χρόνια από εκείνο το απόγευμα του Μαΐου που 172 βουλευτές πήραν την ιστορική ευθύνη να σώσουν τη χώρα από τη χρεοκοπία;
Η ελληνική οικονομία αναγκαστικά θα περάσει μια δύσκολη περίοδο αναδιάρθρωσης. Θέσεις εργασίας, που χρησίμευαν μόνο για να υπάρχουν θέσεις εργασίας, αναγκαστικά θα χαθούν. Το ζήτημα τώρα είναι να δημιουργηθούν νέες δουλειές, αλλά τέτοιες που δεν θα αφαιρούν πλούτο από την εθνική οικονομία αλλά θα προσθέτουν.
Οι Φλωρεντινοί κατανόησαν ότι έχουν κάποια μοναδικά πράγματα που δεν απειλούνται από την παγκοσμιοποίηση.
Φραγκλίνος Ντελάνο Ρούσβελτ: «Δεσμεύομαι σε ένα “Νιου Ντιλ» με τον αμερικανικό λαό. Αυτό είναι κάτι περισσότερο από μια προεκλογική εκστρατεία. Είναι επιστράτευση»
Ζούμε μια άλλη κρίση, η οποία όμως είναι αστεία μπροστά σ’ εκείνες που έζησαν οι προηγούμενες γενιές.
Πρέπει να βλέπουμε το Μνημόνιο: ως ένα συνοπτικό κατάλογο στόχων κι ένα λεπτομερή οδηγό μέτρων για να επιτευχθούν οι στόχοι.
Η ιστορία και η αναγκαιότητα του ΔΝΤ σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία.
Τα ελλείμματα που τώρα προστίθενται στο διογκωμένο δημοσιονομικό έλλειμμα πρέπει άμεσα να περικοπούν.
Στην κατάσταση που έχουμε περιέλθει σήμερα η βασική δουλειά των υπουργών είναι να περικόπτουν δαπάνες και όχι να σκέφτονται τρόπους αύξησής τους.
Το αν θα βγουν τα μελλοντικά νούμερα ή όχι είναι συνάρτηση πολλών εγχώριων και διεθνών παραγόντων.
