Η δημόσια συζήτηση για το μνημόνιο, έχει συνθήματα, λάθη, ψέματα και κακή αριθμητική.
Ενα πρέπει να καταλάβουμε και κυρίως πρέπει να καταλάβουν τα στελέχη της κυβερνητικής παράταξης. Με ή χωρίς το Μνημόνιο, το κράτος πρέπει να συμμαζευτεί.
Υπάρχουν εκατομμύρια καλύτερα Μνημόνια απ’ αυτό που έχουμε, κι άλλα τόσα χειρότερα.
Ας μην είμαστε τόσο αισιόδοξοι ότι υπάρχουν δευτερογενείς επιπτώσεις της κρίσης.
Το μνημόνιο δεν λύνει το πρόβλημα του χρέους. Απλώς μειώνει τα ελλείμματα σταδιακά σε τρία χρόνια.
Αντί να σκορπάμε τα λίγα λεφτά που μάς έχουν απομείνει, σε δρομολόγια που δεν προτιμά κανείς, καλά είναι να τα επενδύσουμε σε υποδομές οι οποίες θα κάνουν τον σιδηρόδρομο ελκυστικό και ανταγωνιστικό του αυτοκινήτου.
Η περιβόητη απελευθέρωση του φαρμακευτικού επαγγέλματος που έκανε κ. Λοβέρδος είναι μια τρύπα στο νερό.
Πόσο αμερόληπτες είναι οι προβλέψεις των οικονομολόγων;
Πως χρεοκοπούν οι Δημόσιες επιχειρήσεις.
Η επιμήκυνση του χρέους θα γίνει αυτομάτως με τον νέο δανεισμό. Το ερώτημα όμως είναι οι όροι με τους οποίους θα γίνει αυτή, μετά την επιμήκυνση που κάναμε διά του Μνημονίου.
Το κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα είναι φορείς, οργανισμοί και αρκτικόλεξα ατάκτως ερριμμένα.
Σε μια εποχή που ζητούμενο είναι η κατάργηση των υποχρεωτικών κατώτατων αμοιβών -και η κυβέρνηση έχει δηλώσει ότι θα τις καταργήσει- το ΥΠΕΚΑ έθεσε νέες.
Oι επαναστάσεις του τζάμπα αποδίδουν όταν οι αρχές κάνουν τα στραβά μάτια στην παρανομία.
Tο πελατειακό κράτος δεν έχει μόνο πάτρωνες. Εχει και πελάτες.
Τι μάθαμε από τα προηγούμενα προγράμματα σταθεροποίησης της ελληνικής οικονομίας;
Σε έναν κόσμο που έχουν παγκοσμιοποιηθεί τα πάντα, η πολιτική δεν μπορεί να ασκείται με εθνικούς περιορισμούς.
Μήπως ήρθε η ώρα να σοβαρευτεί η κυβέρνηση στο μέτωπο της απελευθέρωσης των κλειστών επαγγελμάτων;
Η πλήρης απελευθέρωση των επαγγελμάτων είναι το καλύτερο αναπτυξιακό μέτρο.
Δεν ζούσαμε σε έναν παράδεισο που η κρίση του εξωτερικού δανεισμού μάς στέρησε.
Η ιστορία της ελληνικής χρεοκοπίας.
