Μετά τη χρεοκοπία του κράτους, δεν είναι μόνο ο τουρισμός που πλήττεται από τα χάπενινγκ των συνδικαλιστών.

Oι δαπάνες δεν μπορούν να αξιολογούνται υποκειμενικά. Πρέπει να ιεραρχούνται πλέον σε σχέση με άλλες δαπάνες, που κρίνονται πιο αναγκαίες και προπαντός με βάση τα λεφτά που έχουμε.

Η Ελλάδα πρέπει να τα αλλάξει όλα, όχι μόνο για να ανεβάσει το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της, αλλά για να μην ξαναβρεθεί τόσο ευάλωτη στα γυρίσματα των αγορών.

Υπάρχουν μια σειρά επιβαρύνσεις στις επιχειρήσεις που είναι εμπόδιο στην ανάπτυξη, αλλά γι’ αυτές δεν μιλάει κανείς.

Η οικονομία της Μεγάλης Βρετανίας στα πρώτα χρόνια της Μάργκαρετ Θάτσερ.

Η κυβέρνηση άργησε μερικά δισ. στον χώρο του φαρμάκου. Πρέπει γρήγορα να απελευθερώσει την αγορά και των φαρμακείων και των γενόσημων.

Oι υπάλληλοι των Ανεξάρτητων Αρχών ήταν οι πρώτοι που αντέδρασαν στην Ενιαία Αρχή Πληρωμών των Δημοσίων Υπαλλήλων, με καινοφανή επιχειρήματα…

Σε κάθε στατιστική που συγκρίνει τη χώρα μας με άλλες δυτικές χώρες, το αντεπιχείρημα πάντα είναι: «Ναι, αλλά στην Ελλάδα οι συνθήκες είναι διαφορετικές».

Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βικτόρ Ορμπάν κατάφερε να …απαλλαγεί από το μνημόνιο, εφαρμόζοντας τους όρους του.

Είναι άμεση η ανάγκη της αναδιάρθρωσης του ΟΣΕ και ανοίγματος της αγοράς των μεταφορών διά των σιδηροδρόμων.

Tα κόλπα τέλειωσαν. Ετσι κι αλλιώς, όσα κόλπα υπήρχαν τα χρησιμοποιήσαμε τα προηγούμενα χρόνια της πλασματικής ευφορίας. Τώρα είναι η ώρα της δουλειάς και της δύσκολης αναδιάρθρωσης.

Η απελευθέρωση θα φτιάξει και καλύτερα φαρμακεία και θα μειώσει τις τιμές.

Η επίταξη είναι κληρονομιά άλλης εποχής, όπως οι άδειες των φορτηγών, που τώρα απελευθερώνονται.

Το μεγαλύτερο έλλειμμα της χώρας είναι στη σφαίρα της λογικής. Αλλά δυστυχώς γι’ αυτό το έλλειμμα δεν υπάρχει μνημόνιο που μπορεί να το θεραπεύσει.

 Ο μέγας της ανάπτυξης κλαυθμός παίζεται καθ’ εκάστην στα βραδινά δελτία των κατ’ ευφημισμόν ειδήσεων.

 Οι περισσότεροι, δυστυχώς, ασπάζονται τη θεωρία ότι όσα περισσότερα ξοδέψουμε, τόσα περισσότερα θα μαζέψουμε.

Η Ελλάδα αν και πέρασε περιόδους ήπιας ύφεσης, δεν την γνώρισε και γι’ αυτό φοβάται.

Οι φανταστικοί γόρδιοι δεσμοί δεν λύνονται με μιγαδικές πολιτικές. Απλώς, κόβονται…

Το στοίχημα για την Ελλάδα είναι να μην πάει η κρίση χαμένη, να αρχίσει να κινείται σε άλλη τροχιά πιο παραγωγική.

Oι φόροι είναι σαν τον θάνατο, οπότε το άριστο θα ήταν η αθανασία και οι μηδενικοί φορολογικοί συντελεστές.