Η περήφανη ελληνική αντίσταση δεν τελειώνει στον δρόμο, αλλά πέρασε και στα μεσημεριανάδικα της TV.

Στην Ελλάδα η σύνταξη υπολογίζεται ανεξαρτήτως των συσσωρευμένων εισφορών.

 Στην Ελλάδα πολλοί δεν ψάχνουν καν για επιχειρήματα. Ξεκινούν πάντα με δίκες προθέσεων.

Η αναδιάρθρωση του χρέους σε μία μόνο χώρα θα δημιουργούσε κραδασμούς και ίσως να επιτάχυνε τις εξελίξεις, αλλά για τις αγορές θα ήταν ασυγχώρητη.

Aν στο μικροπολιτικό όφελος (που εκ των πραγμάτων προσφέρει η σπατάλη), προστεθεί και πολιτικό κόστος, τότε σίγουρα κάθε πολιτικός θα πράξει το σωστό.

Ενώ σε όλες τις χώρες του κόσμου οι αντιφάσεις επιλύονται με διαβούλευση και αμοιβαίους συμβιβασμούς μεταξύ των αντιτιθέμενων συμφερόντων ή/και επιδιώξεων, στην Ελλάδα οι αντιφάσεις επιδοτούνταν από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Oποιοσδήποτε εξορθολογισμός στη χώρα είναι για το ελληνικό πρότυπο ανάπτυξης… αντιαναπτυξιακός.

Χωρίς το ΔΝΤ, η προσαρμογή θα είναι πιο βίαιαη. Το έλλειμμα πρέπει να πέσει αμέσως στο 0%.

Δεν γνωρίζω αν η δυσθυμία των ημερών οφείλεται τόσο στα σκληρά μέτρα ή στην ξαφνική αποκάλυψη πως ο θεός της σύγχρονης Ελλάδας είναι νεκρός.

Το άλλο πάρτι που είχε στηθεί είχε να κάνει με την φούσκα του δανεισμού που οι αγορές είχαν στήσει. Δάνειζαν σαν να μην υπήρχε πραγματική οικονομία, δάνειζαν μέχρι και για να στηθούν ακόμη και χιονοδρομικά κέντρα στην άμμο.

Πολλοί πιστεύουν ότι το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι διαπραγματεύσιμο ή έστω πρόβλημα διαπραγματεύσεων.

Ενα φρούτο που ενδημεί εσχάτως στα διεθνή κι εγχώρια Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης είναι «εκείνος-που-πρόβλεψε-τη-χρηματοπιστωτική-κρίση».

Εχουμε ένα μαγαζί γωνία. Ευάερο, ευήλιο και σε κεντρικό δρόμο. Ετσι τουλάχιστον θέλουμε να φανταζόμαστε την Ελλάδα.

Πρέπει να έχουμε τησοφία να καταλάβουμε τη διαφορά μεταξύ εκείνων που μπορούμε να κάνουμε και εκείνων που μας υπερβαίνουν. Αυτή η σοφία λείπει…

Η Ελλάδα με τη συσσώρευση χρεών και ελλειμμάτων έθεσε εαυτόν στο κέντρο της δίνης του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Το προβλημα δεν είναι ότι καταναλώνουμε πολλά, αλλά ότι παράγουμε λιγότερα.

Mια πρώτη ματιά στο οικονομικό θαύμα της Κίνας.

Αν είναι κακό να προσφύγουμε στον μηχανισμό στήριξης με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, υπάρχει κάτι χειρότερο: να μην προσφύγουμε.

Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι ακόμη και αν αποφεύγαμε το παγόβουνο, η θάλασσα εκεί έξω είναι μανιασμένη και το καράβι μας μπάζει νερά.

Xρεοκόπησε ένα ολόκληρο πλέγμα αντιλήψεων για την κοινωνία και την οικονομία, ένα οικονομικό μοντέλο που είχε στο κέντρο του το κράτος.