Το βασικό στοίχημα της κυβέρνησης είναι οι δαπάνες. Δεν υπάρχει λόγος δημιουργίας νέων οργανισμών και ταμείων.

Είναι κρίμα που η αγορά αυτοκινήτων βρίσκεται σε τέτοια δύσκολη κατάσταση, αλλά και πολλοί συνταξιούχοι βρίσκονται σε δυσκολότερη.

Η κυβέρνηση οφείλει να σοβαρευτεί στο σκέλος των δαπανών. Πρέπει να αρχίσει να περικόπτει αντί να συγχωνεύει.

Η τιμή του ρεύματος θα αυξηθεί. Είτε απελευθερωθεί η αγορά, είτε όχι είτε παραμείνει κρατική η ΔΕΗ είτε όχι είτε πουληθούν μονάδες είτε όχι.

Στην Ελλάδα ανάπτυξη θεωρείται να παράγουν οι Γερμανοί κι εμείς να τους βοηθάμε να εμφανίζουν καλό ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών.

Η ελληνική επιχειρηματικότητα είναι ένας ακόμη μεγάλος ασθενής της οικονομικής μας πραγματικότητας.

Τα μεγάλα μέτωπα όμως της οικονομίας είναι ανοιχτά. Η Ελλάδα έχει μικρή παραγωγή και πάσχει στον τομέα των υπηρεσιών.

Η πολυθρυλούμενη κερδοφορία της ΔΕΗ μπορεί αύριο να μην υπάρχει και σίγουρα θα εξαφανιστεί το 2013.

Το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων άργησε πολύ. Θα έχει λόγω των κινητοποιήσεων κάποιο κόστος στην αρχή, αλλά μακροπρόθεσμα θα έχει τεράστιο όφελος για την οικονομία αλλά και για την …κοινή λογική.

Η ελληνική οικονομία δεν χρειάζεται ένα κρατικό όραμα για να σωθεί. Χρειάζεται πολλά και ιδιωτικά οράματα.

Στον δημόσιο τομέα υπάρχει διαφθορά που δεν είναι χτυπητή, επειδή τα μεμονωμένα νούμερα είναι πολύ μικρά, αλλά αθροιζόμενα γίνονται ιλιγγιώδη.

Οι συμβάσεις αυτών που προσλήφθηκαν αντικανονικά έληξαν νομίμως και όπως είναι φυσικό δεν ανανεώνονται. Οι συνδικαλιστές, τι προτείνουν; Την επιβράβευση πράξεων που, αν τις έψαχνε η Δικαιοσύνη, θα τις τιμωρούσε ως παράνομες;

Η κρίση είναι πραγματική και μεγάλη. Η κινδυνολογία όμως είναι μεγαλύτερη. Κάθε δύο μήνες, η χώρα χρεοκοπεί και κάθε τρεις και λίγο τυπώνει δραχμές.

Ελέω «ιδιωτικής ζωής», δεν μαθαίνουμε ποιοι κατηγορούνται για φοροδιαφυγή, αλλά δεν μαθαίνουμε και ποιους οι αρχές κατηγορούν για φοροδιαφυγή.

Μακάρι να αποκαλυφθούν όλα, και ας είναι για τα επιμέρους κομματικά συμφέροντα.

Πως ο μπαρμπα-Μήτσος βρέθηκε στο Σύνταγμα να βρίζει τους πολιτικούς, επειδή του έκαναν τα χατίρια.

Και το κεφάλαιο πληρώνει την κρίση. Μόνο που δεν ακούγεται στις διαδηλώσεις.

Αυτό που ζούμε σήμερα εμφανίζεται ως πολλαπλή κρίση. Στην ουσία όμως είναι μία κρίση με πολλά πρόσωπα.

Πρέπει να υπάρχουν πολλοί υπουργοί που χρόνια ονειρευόταν στα έδρανα της αντιπολίτευσης εκείνη την ημέρα που θα βάζουν υπογραφές και θα κερδίζουν το χειροκρότημα των προσοδοθήρων.

Η κοινωνική δικαιοσύνη δεν αφορά μόνο το παρόν. Πρέπει να αφορά και τα παιδιά μας…