Το έλλειμμα επενδύσεων στην Ελλάδα είναι βαθιά ιδεολογικό. Μπορεί να ομνύουμε σ’ αυτές, αλλά κατ’ ουσίαν δεν θέλουμε καμία.

Στη θεολογία υπάρχει κάποιος που «τα πάντα εν σοφία ποιεί», με τις αγορές τα πάντα είναι καλά καμωμένα.

Το να σπέρνουμε κτίρια που βαφτίζουμε νοσοκομεία είναι μια πρακτική που δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Αντιθέτως στοιχίζει ανθρώπινες ζωές.

Οι γαλλικές εκλογές έδειξαν ότι οι κοινωνίες δεν λειτουργούν με τον ρυθμό των αγορών. Υστερούν χρονικά, επειδή οι διεργασίες εντός τους είναι πολύπλοκες.

Eμάς δεν μας εμπιστεύονται και φοβούνται ότι θα χάσουν τα λεφτά τους. Tην κ. Αγκελα Μέρκελ γιατί δεν την εμπιστεύονται;

Στο σκέλος των εσόδων του κράτους όλοι οι Έλληνες είμαστε πλέον νεοφιλελεύθεροι.

Στο μοναδικό έθνος των αθώων που υπάρχει στην υφήλιο πάντα φταίνε κάποιοι άλλοι: το σύστημα, το κράτος, η Πολιτεία, οι πολιτικοί. Ποτέ οι πολίτες.

Η κρίση ίσως αρχίζει να μας συνετίζει. Σπατάλες οι οποίες πριν ένα χρόνο θεωρούνταν αυτονόητες τώρα εξοργίζουν.

Aκόμη και αν δανειζόμασταν με επιτόκια Γερμανίας, πάλι πρόβλημα θα είχαμε, επειδή δεν έχουμε την παραγωγικότητα της Γερμανίας.

Kαλά είναι να κουμπωνόμαστε κάθε φορά που ακούμε περί «αναπτυξιακής πολιτικής» και να ζητάμε περισσότερες διευκρινίσεις.

Σάββατο μεσημέρι σε ένα καφέ της επαρχίας, οι εφημερίδες έχουν απλωθεί, όπως και η κουβέντα. Πρώτο θέμα συζήτησης, φυσικά, η οικονομική κατάσταση και τα μέτρα…

Οι κοινωνίες έχουν διαδικασίες, συζητήσεις, διαπραγματεύσεις. Αυτήν την χασομέρια την ονομάζουμε δημοκρατία.

Το βασικότερο πρόβλημα της χώρας είναι η λογική της σπατάλης που κυριαρχεί. Υπάρχει διαρκής πίεση από βουλευτές, δημάρχους, φορείς, ΜΜΕ, για άκριτη αύξηση των δαπανών.

Οι «ελληνικές ιδιαιτερότητες» που διαλανθάνουν της προσοχής των οικονομολόγων και δεν μπαίνουν στα οικονομετρικά μοντέλα των επιτηρητών.

Η σπατάλη είναι διάσπαρτη στην ελληνική Δημόσια Διοίκηση. Αν αντιμετωπιζόταν κατά το παρελθόν δεν θα χρειαζόμασταν τόσο αυστηρό πρόγραμμα σταθεροποίησης της οικονομίας.

Οι στρατιωτικές μονάδες-φαντάσματα χρειάζονται μόνο για να συντηρούν τοπικές καφετέριες και μπακάλικα.

H άνιση παγκοσμιοποίηση απειλεί και διεθνικές πολιτικές επιλογές όπως είναι το όραμα της Ευρωπαϊκής ενοποίησης

Το γεγονός ότι η Ελλάδα υπήρξε αφρόνως σπάταλη δεν σημαίνει ότι δεν γίνονται κερδοσκοπικά παιχνίδια.

Πριν κλάψουμε για το παντεσπάνι που χάνουν οι Ιρλανδοί ας δούμε πώς θα βγάλουμε το δικό μας ψωμί.

Σαν πολλά κηδειόχαρτα για τη χώρα μας δεν αναρτώνται κάθε μέρα στον διεθνή Τύπο;