H Ελλάδα συνάντησε τη φούσκα της πιστωτικής επέκτασης από διαφορετικό δρόμο. Κάλυψε τα ελλείμματα παραγωγικότητας με δανεικά.

Aπαιτείται να προχωρήσει άμεσα το Σχέδιο Β΄. Αυτό έχει να κάνει με τη συνολική αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα.

Oι περικοπές αποδοχών στον δημόσιο τομέα -οποιονδήποτε δημόσιο τομέα, ακόμη και στον απεχθή ελληνικό- δεν είναι τομή, είναι τιμωρία.

Φυσικά χρειάζονται διαρθρωτικές αλλαγές για τη μακροχρόνια ανάπτυξη της χώρας, αλλά βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα πρέπει να περικοπούν οι δημόσιες δαπάνες.

Παρακολουθώντας τον διεθνή οικονομικό Τύπο μπορεί κάποιος να καταλήξει σε ένα ασφαλές συμπέρασμα. Το παγκόσμιο πολιτικοοικονομικό σύστημα έχει αφεθεί να λειτουργεί έτσι, ώστε ευκολότερα χρεοκοπεί μια χώρα παρά μια τράπεζα.

Η ροπή προς πολλαπλασιασμό του κράτους είναι ακαταμάχητη στο πολιτικό σύστημα. Υπάρχουν πελάτες-ψηφοφόροι που πιέζουν, κομματικοί και φίλοι που πρέπει να τακτοποιηθούν.

Ικανοποιήθηκε το «φιλολαϊκό» αίτημα των αγροτών που έλεγε ότι η τιμή των αγροτικών προϊόντων στα μαγαζιά θα φτάνει (κατά το μέγιστο) στο διπλάσιο της τιμής του παραγωγού.

Το χρέος των 300 δισ. ευρώ δεν φτιάχτηκε ξαφνικά. Είναι τα μικρά χουβαρνταλίκια των πολιτικών παραγόντων που συσσωρεύουν τα ελλείμματα.

Ισως, πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Θα υπάρχουν αγρότες που αδυνατούν να ενημερωθούν.

Τα πραγματικά προβλήματα της οικονομίας είναι πιο μεγάλα και πιο βαθιά. Και γι’ αυτό δεν χρειάζεται μόνο ένα Πρόγραμμα Σταθερότητας. Χρειάζονται πολλά, και ας αρχίσουμε να συνηθίζουμε στην ιδέα.

Αν έχεις βγάλει 500 εκατομμύρια ευρώ κλείνοντας μια βδομάδα τους δρόμους, γιατί να μην το επαναλάβεις;

Η συζήτηση περί γενναίων μέτων έγινε ατέρμονη. Κανείς δεν προτείνει κάτι συγκεκριμένο. Κάποιοι φοβούνται ότι τα μέτρα δεν θα είναι αρκούντως τολμηρά, και άλλοι ανησυχούν για την κοινωνική συνοχή.

Σε όλο τον κόσμο η κοινωνική συνοχή σφυρηλατείται μέσα από τον σεβασμό των κανόνων συμβίωσης. Στην Ελλάδα απλώς επιδοτείται.

Στην Ελλάδα, επειδή κάποτε η διαμαρτυρία ήταν παράνομη, τώρα κάθε παρανομία βαφτίζεται διαμαρτυρία.

Οι προειδοποιήσεις για προσφυγή της Ελλάδος στο ΔΝΤ οι προειδοποιήσεις, είτε απαξιώνονταν με το πρόσημο του «νεοφιλελεύθερου», είτε θεωρούνταν υπερβολικός αντιπολιτευτικός οίστρος, είτε πνίγονταν στο διάχυτο πολιτικό κουτσομπολιό.

Οι υπηρεσίες καθαρισμού ορθώς γίνονται outsourcing. Απλώς πρέπει σε ολόκληρη την αλυσίδα να τηρούνται οι νόμοι. Και του κράτους και της λογικής.

H μάχη κατά της σπατάλης πρέπει να είναι διαρκής, όχι μόνο κατά την διάρκεια της κρίσης.

Στην Ελλάδα, δυστυχώς, δεν έχουμε πρόβλημα αξιοπιστίας μόνο των στατιστικών στοιχείων προς τα έξω. Η αξιοπιστία των πολιτικών είναι στο ναδίρ.

Η κυβέρνηση πρέπει να πάρει άμεσα μέτρα. Να περιορίσει τις δαπάνες του Δημοσίου. Η μείωση του ελλείμματος από 12,7% σε 9,1% δεν αρκεί.

Ενα από τα παράδοξα της ελληνικής δημοκρατίας είναι ότι διαρκώς θεσμοθετεί κίνητρα διαλόγου και κατόπιν αμφισβητεί τα αποτελέσματα του διαλόγου.