Η καθαρά οικονομική λογική προϋπέθετε άμεση αναδιάρθρωση του χρέους. Η ακόμη καθαρότερη θα επέβαλε την άμεση χρεοκοπία και έξοδο της Ελλάδος από το ευρώ, παρά τις καταστροφικές κοινωνικές επιπτώσεις.

    Διά της αριστερής τροπολογίας Ρουπακιώτη το πενηντάρικο (συν το «μόλις» 0,3% για ποσά άνω των 20.000 ευρώ) καλούνται να πληρώσουν τα θύματα της κρίσης· αυτοί είναι που χρειάζονται ρύθμιση των δανείων τους.

    Κι αν χιονίζει και αν βρέχει, μία είναι η σταθερά του κοινού μας βίου: οι μισθοί και οι παροχές των υπαλλήλων της κεντρικής κυβέρνησης αθροίζουν πάντα ποσοστό περί το 7% του παραγόμενου πλούτου της χώρας.

    Η απελευθέρωση της ελληνικής οικονομίας είναι το μεγάλο έλλειμμα στην τρίχρονη προσπάθεια ανάταξης της χώρας.

    Το πρόβλημα με τον Λαλάκη δεν συνίσταται στο γεγονός ότι είναι «εισαγόμενος». Συνίσταται στο γεγονός ότι δεν είναι «εξαγόμενος». Καταλήγει στο ταμείο ανεργίας όχι γιατί φοράει «πουκαμισάκι εισαγωγής», αλλά γιατί δεν πούλησε μήλα, κρόκο, κρασί, φάβα Σαντορίνης, software στο εξωτερικό.

Το κομματικό κράτος επελαύνει και συγκυβερνώντες λαϊκίζουν με «κόκκινες γραμμές» των απολύσεων στο Δημόσιο, αντί να τις θέτουν εκεί που πρέπει, δηλαδή στην αναβίωση του κομματικού κράτους.

Η απελευθέρωση της οικονομίας, η θέσπιση διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων δεν θα βοηθήσουν μόνο την ανάκαμψη. Θα ενισχύσουν και τη διαπραγμάτευση που έχουμε μπροστά μας.

Απαιτείται ένα νέο θεωρητικό μοντέλο, αλλά αυτό δεν μπορεί να βγει από το χρονοντούλαπο της ιστορίας.

H Δανία δεν θα γίνει Ελλάδα του Βορρά παρά τα γενναιόδωρα κοινωνικά επιδόματα, επειδή ακριβώς συζητούν τις μακροχρόνιες τάσεις (της οικονομίας τους γενικά) πριν βρεθούν μπροστά στον γκρεμό.

Οι συνεταιριστικές τράπεζες μπορούν να γίνουν φύτρα ανάπτυξης για τις τοπικές κοινωνίες.

Αν δεν σώσουμε εμείς την οικονομίας μας, κανείς δεν πρόκειται να την σώσει.

Το κράτος έχει ρόλο στην ευημερία, αλλά δευτερογενώς. Αν δεν υπάρχουν επιχειρήσεις τύπου Ε.Ι. Παπαδόπουλος, το μόνο που μπορεί να διανείμει το κράτος είναι οι ζημιές και όχι η ευημερία.

Μιας κρατικής επιβολής μύριες στρεβλώσεις έπονται.

Όταν αναδύεται μια νέα δεσπόζουσα δύναμη, δανείζει στις κυρίαρχες δυνάμεις προτού τις αντικαταστήσει.

Το αποκορύφωμα της φαυλότητας: ψηφίζουμε ένα νόμο, φτιάχνουμε μια Αρχή για τα μάτια της τρόικας και μετά περνάμε μια τροπολογία που να ακυρώνει την Αρχή.

Η Γ.Γ. Εσόδων είναι το πιο φανερό παράδειγμα για το πώς εφαρμόζουμε τα Μνημόνια. Φτιάχνουμε θεσμούς-κελύφη για τα μάτια της τρόικα, τους αφήνουμε ανενεργούς, ώστε το πολιτικό σύστημα να πορεύεται κατά τα προηγούμενα.

Η πολιτική της Ευρώπης πρέπει να στοχεύει να γινουν πλεονασματικές οι χώρες του Νότου κι όχι ελλειμματικές οι χώρες του Βορά.

Τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα για την Κύπρο. Όμως οι Κύπριοι θα κάνουν πιο εύκολη την έξοδο από την κρίση, απ’ όσο την κάνουν οι Ελλαδίτες αδελφοί τους.

Μετά τις ιαχές «να πληρώσει το κεφάλαιο την κρίση» περάσαμε στην άρνηση της επιβάρυνσης του κεφαλαίου, ακόμη και αν αυτό είναι υπό τη μορφή ομολόγων, καταθέσεων, ακίνητης περιουσίας κ.λπ.

Ο παράγων αξιοπιστία δεν είναι το άλφα και το ωμέγα στις στις συναλλαγές και στις διεθνείς σχέσεις, αλλά είναι κρίσιμος.