Η μόνη Ελλάδα που μπορεί να σωθεί είναι η παραγωγική. Αυτή που κρατικοδίαιτοι και τραπεζοδίαιτοι επιχειρηματίες δεν αφήνουν να πάρει ανάσα.

Αυτό που κάνουν τα δάνεια είναι να κρατούν τη χώρα όρθια. Αν θα περπατήσει είναι δικός μας λογαριασμός.

Θα δεχόταν το περήφανο συνδικαλιστικό κίνημα να αξιολογηθούν δομές και υπάλληλοι, όπως γίνεται σε ολόκληρο τον κόσμο;

Πως διασώθηκε από τη χρεοκοπία ο σκανδιναβικός αερομεταφορέας της SAS και πως θα χρεοκοπούσε στην Ελλάδα.

«Τα λεφτά πάνε στις τράπεζες», λένε, «και όχι στην οικονομία». Λες και οι τράπεζες είναι νησιά του Ειρηνικού ξέχωρα από την οικονομία.

Οι 1.000 που πραγματικά δουλεύουν σε ένα ελληνικό δήμο μπορεί να παράγουν ισόποσο έργο με 1.000 Γερμανούς. Μόνο που στην Ελλάδα πληρώνονται 2.000…

Στη «μάχη κατά της ακρίβειας» που δίνει κάθε υπουργός Ανάπτυξης, τη στιγμή που ο ίδιος νομοθετικά απαγορεύει τη φθήνια, δηλαδή τις εκπτώσεις.

Οι περικοπές που αποφασίστηκαν δεν ήταν αυτές που έπρεπε να γίνουν. Ηταν αυτές που αναγκαστήκαμε να κάνουμε.

Το επιχείρημά μας είναι ότι «δεν αντέχουμε». Το επιχείρημά τους είναι «δεν δίνουμε άλλα λεφτά».

Περισσότερη ισότητα χωρίς να πληγεί η ανάπτυξη είναι το νέο δόγμα του Economist

Με δυσκολίες, πιέσεις και κουτοπονηριές το Μνημόνιο εφαρμόζεται και εξοικονομεί εκατομμύρια στον κρατικό κορβανά.

Μεταφέροντας μια μονοπωλιακή δραστηριότητα του κράτους σε ιδιώτες κρατώντας ταυτοχρόνως τα μονοπωλιακά χαρακτηριστικά, δεν ωφελείς το κοινωνικό σύνολο.

Το κράτος πρέπει να γίνει πλεονασματικό και κυρίως η χώρα πρέπει να προχωρήσει σε διαρθρωτικές αλλαγές που θα κάνουν την δημοσιονομική προσαρμογή βιώσιμη.

Οι Έλληνες δεν είναι πιο φοροφυγάδες από τους Γερμανούς. Έχουν περισσότερες αναλογικά μικρομεσαίες επιχειρήσεις που ελέγχονται δύσκολα.

Οι αντικυκλικές πολιτικές προϋποθέτουν ολόκληρους κύκλους και ουχί ημικύκλια που υποστηρίζουν οι εγχώριοι θεωρητικοί.

Ολα τα προηγούμενα χρόνια που «λεφτά υπήρχαν», οι στρεβλώσεις της αγοράς ενοχλούσαν ελάχιστα.

Η κρίση δεν πρέπει επ’ ουδενί να γίνει εφαλτήριο ανακατανομής εισοδημάτων υπέρ των εχόντων και κατεχόντων.

Υπάρχει κάτι χειρότερο από την Ελλάδα που έγινε «πειραματόζωο». Να μην γινόταν…

Το βασικό πρόβλημα με τον ανατολίτικο τρόπο αντιμετώπισης των προβλημάτων είναι ότι δεν αφήνει χρόνο να συζητηθεί το πραγματικό ζήτημα, δηλαδή ποια είναι η δικαιότερη κατανομή των βαρών της κρίσης.

  Αν είχε απελευθερωθεί η αγορά ο σημερινός λογαριασμός περικοπών δεν θα ήταν τόσο βαρύς. Μπορεί όμως να γίνει τώρα.