Στην Ελλάδα, για να αποκτήσει κάποιος μια πινακίδα με επιθυμητό αριθμό, πρέπει να είναι τυχερός, ή -επειδή εδώ όλα γίνονται- να έχουν τα «τυχερά» τους εκείνοι που τις δίνουν. Αντιθέτως, στην εξαποδώ νεοφιλελεύθερη Βρετανία κάθε πινακίδα με επιθυμητό αριθμό πωλείται από το υπουργείο Μεταφορών πολύ αλμυρά.
Τα «πόθεν έσχες» εμφανίζονται για μικρό χρονικό διάστημα στο Διαδίκτυο χωρίς δυνατότητα επεξεργασίας ή αποθήκευσης.
Δεν υπάρχει δαπάνη που εξαφανίζεται στον αέρα. Στο τέλος πάντα κάποιος πληρώνει.
Η απαγόρευση των απολύσεων δεν καθυστερεί απλώς τον εκσυγχρονισμό του ιδιωτικού τομέα. Μεταθέτει και το βάρος της προστασίας από το κράτος στην επιχείρηση.
Συνολικά οι Έλληνες υποφορολογούνται. Αλλά οι αδύναμοι πληρώνουν αναλογικά περισσότερα.
Ο έσχατος λαϊκισμός της χώρας είναι ο αντιμνημονιακός.
Μέχρι σήμερα η τιμολόγηση των φαρμάκων δεν γινόταν μόνο με κριτήρια δημόσιας δαπάνης, αλλά και με κριτήρια προστασίας των εγχώριων βιομηχανιών.
Κληροδοτούμε στη νέα γενιά ένα τεράστιο δημόσιο χρέος και χωρίς τις επενδύσεις που θα βοηθήσουν στην αποπληρωμή του.
Αν γι’ αυτή την καραμπινάτη παρανομία, με αυθαίρετα στα καμένα, υπάρχει αβελτηρία δύο χρόνων από τις δικαστικές αρχές και τον διορισμένο από την κυβέρνηση περιφερειάρχη, πόσος χρόνος χρειάζεται για να εφαρμοστούν οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που η κυβέρνηση υπόσχεται στην τρόικα;
Πέντε δισ. κοστίζουν οι στρεβλώσεις της αγοράς. Στους καταναλωτές…
Η αναπαραγωγή του χρεοκοπημένου μοντέλου σε χαμηλότερα επίπεδα δημιουργεί νεόπτωχους χωρίς ελπίδα.
Η Ελλάδα δεν ξαναγίνεται «ειδική περίπτωση». Παραμένει τέτοια διότι αναπαράγει τις παθογένειες του παρελθόντος.
Κάποιος Βαλκάνιος φωστήρας σκέφτηκε την κουτοπονηριά να μεταθέσει το κόστος των ελλιπών φορολογικών ελέγχων σε ανύποπτους μετόχους Α.Ε.
Οι συνδικαλιστές των εμπόρων κατάφεραν να κάνουν το δικαίωμα κάποιων ιδιοκτητών να κλείνουν τα μαγαζιά τους, σε υποχρέωση όλων των ιδιοκτητών να κλείνουν.
Το πρόβλημα με τους συνδικαλιστές των εμπόρων είναι ότι προσπαθούν διά του κράτους να επιβάλουν στην κοινωνία τα δικά τους γούστα.
Προς το παρόν τουλάχιστον και παρά την κρίση, η Ελλάδα παίρνει και δεν δίνει.
Είτε στο ελληνικό κράτος η δεξιά δεν γνωρίζει τι ποιεί η αριστερά, είτε ότι τα μικροσυμφέροντα είναι αθάνατα και μπορούν να υπονομεύσουν κάθε προσπάθεια απελευθέρωσης της αγοράς.
Στην οικονομία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Ολα -ακόμη και η μετανάστευση- προσαρμόζονται αργά ή γρήγορα στις παραγωγικές δυνατότητες κάθε χώρας.
Οσοι νομίζουν ότι θα βγούμε στις αγορές για να σκορπάμε λεφτά σε εξωτικά επιδόματα και να παράγουμε συνταξιούχους κάτω των πενήντα ετών, καλά είναι να το ξανασκεφτούν…
Το βασικό όπλο της «Διαύγειας» κατά των «λαδιάρηδων» ήταν ότι καμιά απόφαση δεν γίνεται εκτελεστή, αν ταυτοχρόνως δεν ελάμβαναν -διά της «Διαύγειας»- γνώση οι πολίτες.
