Εχει δίκιο ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να λέει για την πρόταση παραπομπής του κ. Κώστα Αχ. Καραμανλή ότι «είναι η πρώτη φορά που έρχεται η κοινοβουλευτική πλειοψηφία, η κυβερνητική πλειοψηφία, να βάλει στη διαδικασία αυτής της κρίσης έναν διατελέσαντα υπουργό της ίδιας της κυβέρνησης» (ΣΚΑΪ, 27.5.2025).
Την προηγούμενη φορά που «η κοινοβουλευτική πλειοψηφία, η κυβερνητική πλειοψηφία» παρέπεμψε έναν πρώην υπουργό της, ο παραπεμφθείς Ακης Τσοχατζόπουλος δήλωσε «αυτό που με παραπέμπει δεν είναι το κόμμα μου. Αυτό δεν είναι το ΠΑΣΟΚ» (1.7.2011). Υπ’ αυτήν την έννοια έχει δίκιο ο κ. Παύλος Μαρινάκης, συν ότι ο «διατελέσας υπουργός» της Ν.Δ. θα ελεγχθεί μόνο για πλημμέλημα.
Για μια πρωτιά δεν χωράει αμφιβολία. Σε όλη τη Μεταπολίτευση, είναι η πρώτη φορά που υπουργός της Ν.Δ. «μπαίνει στη διαδικασία αυτής της κρίσης». Από τον Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι τον κ. Νίκο Παππά, μόνο αντίπαλοι της Ν.Δ. ελέγχθηκαν για αδικήματα. Μια φορά, το 2009, κόντεψε να παραπεμφθεί ο υπουργός Ναυτιλίας της Ν.Δ. «Υπέρ» ψήφισαν 146 βουλευτές, «κατά» ψήφισαν 144, αλλά ο Αριστοτέλης Παυλίδης δεν παραπέμφθηκε διότι δεν συγκεντρώθηκε η απόλυτη πλειοψηφία 151 βουλευτών (4.5.2009). Υπήρχαν άλλα σκάνδαλα που περίμεναν στη σειρά, αλλά δεν συζητήθηκαν. Τέσσερις ημέρες μετά (8.5.2009) έκλεισε ξαφνικά η Βουλή και τα πιθανά αδικήματα παραγράφηκαν.
Το άλλο παράδοξο αφορά τη φύση των αδικημάτων. Εγινε μεγάλη επικοινωνιακή βαβούρα επειδή το ΠΑΣΟΚ κατέθεσε «αίτημα σύστασης ειδικής κοινοβουλευτικής επιτροπής για τη διερεύνηση ενδεχόμενων ποινικών ευθυνών σχετικά με το κακούργημα της διατάραξης της ασφάλειας των συγκοινωνιών (άρ. 291 Π.Κ.)». Το χλευαστικό ερώτημα ήταν «και πού ξέρετε ότι είναι κακούργημα;». Δεν διατυπώθηκε το ίδιο ερώτημα για την πρόταση της Ν.Δ. «και πού ξέρετε ότι είναι πλημμέλημα;».
Βεβαίως, ουδείς γνωρίζει ούτε το ένα ούτε το άλλο γι’ αυτό γίνεται προκαταρκτική, η οποία κάνει αυτό που λέει το όνομά της: ελέγχει αν υπάρχει αδίκημα και τι σόι αδίκημα είναι αυτό. Με δεδομένο ότι η Βουλή σε περιπτώσεις υπουργών φοράει τη δικαστική τήβεννο, οφείλουμε να αναρωτηθούμε: «Τι θα έκανε στη θέση της ένας δικαστής;». Ξέρουμε ότι ο ανακριτής για τις ίδιες πράξεις και παραλείψεις κατηγορεί τους υφισταμένους του κ. Καραμανλή για κακούργημα.
Σύμφωνοι! Τα κακουργήματα υφισταμένων δεν αποδεικνύουν κακουργήματα προϊσταμένων. Αλλά, πάλι, κάθε δικαστικός, παντού στον κόσμο, όταν εξετάζει μια υπόθεση ξεκινά ελέγχοντας το χειρότερο (κακούργημα) για να καταλήξει στο ελαφρύτερο (πλημμέλημα). Αυτό γίνεται και για κάθε υπόθεση αιφνίδιου θανάτου. Φαίνεται ότι για 57 θανάτους θα είναι αλλιώς.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 29.5.2025
