Το πρόβλημα με τους συνδικαλιστές των εμπόρων είναι ότι προσπαθούν διά του κράτους να επιβάλουν στην κοινωνία τα δικά τους γούστα.
Προς το παρόν τουλάχιστον και παρά την κρίση, η Ελλάδα παίρνει και δεν δίνει.
Είτε στο ελληνικό κράτος η δεξιά δεν γνωρίζει τι ποιεί η αριστερά, είτε ότι τα μικροσυμφέροντα είναι αθάνατα και μπορούν να υπονομεύσουν κάθε προσπάθεια απελευθέρωσης της αγοράς.
Στην οικονομία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Ολα -ακόμη και η μετανάστευση- προσαρμόζονται αργά ή γρήγορα στις παραγωγικές δυνατότητες κάθε χώρας.
Οσοι νομίζουν ότι θα βγούμε στις αγορές για να σκορπάμε λεφτά σε εξωτικά επιδόματα και να παράγουμε συνταξιούχους κάτω των πενήντα ετών, καλά είναι να το ξανασκεφτούν…
Το βασικό όπλο της «Διαύγειας» κατά των «λαδιάρηδων» ήταν ότι καμιά απόφαση δεν γίνεται εκτελεστή, αν ταυτοχρόνως δεν ελάμβαναν -διά της «Διαύγειας»- γνώση οι πολίτες.
Συνεχίζουμε να πορευόμαστε προς τα εκεί που δεν θέλουμε να βρεθούμε, γιατί δεν αποφασίζουμε να χαράξουμε πορεία φιλελευθεροποίησης της οικονομίας.
Μόλις θα πάψει να υπάρχει Μνημόνιο, θα καταλαγιάσουν τα αντιμνημονιακά πάθη και θα στρωθούν οι πολιτικές δυνάμεις να βοηθήσουν στη δημιουργία μιας παραγωγικής οικονομίας;
Δεν εκτελείται κάποιο μεγάλο σχέδιο που κρατά την Ελλάδα στάσιμη. Υπάρχουν μόνο μικρά κατεστημένα, μικρές φιλοδοξίες, μικρές ίντριγκες, που σε διάφορους τομείς κλείνουν τον δρόμο στους νέους προς όφελος εκείνων που κατέχουν τα πόστα.
Εκτός από το σκέλος των παροχών (για το οποίο μάς χορταίνει υποσχέσεις κάθε αντιπολίτευση) πρέπει να μπει στη συζήτηση και το σκέλος των δαπανών.
Οι μέτοχοι του Οργανισμού που διοικούσε ο κ. Στέλιος Σταυρίδης -δηλαδή ο ελληνικός λαός- έχουν καεί πολλάκις στον χυλό, με αποτέλεσμα να φυσάνε δικαιολογημένα και το γιαούρτι.
Το τραγικό περιστατικό στο Περιστέρι ανέδειξε στον δημόσιο διάλογο λυρισμό, θυμό, ύβρεις, και δύο προτάσεις: «Ξύλο στους ελεγκτές», «δωρεάν μετακίνηση επιβατών»
…Θυμήθηκε οικογενειακές παροχές προ δεκαεπταετίας (από 1/1/1996) κάτι που μάς κάνει να ελπίζουμε ότι θα θυμηθεί και τις επιστροφές ΦΠΑ προ πενταμήνου.
Στην Ελλάδα κάθε μεγάλος πολιτικός χώρος ήταν συντηρητικός για τους δικούς του λόγους.
Οι υπουργοί θεωρητικώς εποπτεύουν τα πάντα: από τις τοπικές βιβλιοθήκες κάθε πόλης και χωριού, μέχρι το Ινστιτούτο Εκπαίδευσης μελών ΤΕΕ, και μέχρι τον σύνδεσμο ύδρευσης «Αγιος Φλώρος» κάπου στη Μεσσήνη.
Η χρεοκοπία του κράτους ήταν ένα τραυματικό σοκ. Νιώσαμε την απώλεια που βιώνει ένα παιδί όταν χάνει τον πατέρα του.
Η σύγκρουση για τις Κυριακές με τους συνδικαλιστές των εμπόρων αναδεικνύει το μεγάλο πρόβλημα της χώρας που είναι η κρατικοκεντρική δομή της.
Όσο προσπαθούμε να συντηρήσουμε το παλιό μοντέλο τόσο αυτό θα προσαρμόζεται στα παραγωγικά κυβικά του.
Προς τι ο τριετής κουρνιαχτός με το «δεν χρωστάμε, δεν πληρώνουμε»; Ετσι κι αλλιώς και χρωστάμε και δεν πληρώνουμε και δανειζόμαστε επιπλέον…
Διαβάζουμε «μεταφράσεις» του εγγράφου του ΔΝΤ, που ακούγονται όμορφα στα αυτιά μας.
