Κάτι που μπορεί να εδράζεται σε πραγματικά σκάνδαλα, μεγιστοποιείται τροφοδοτούμενο από την έμφυτη καχυποψία οτιδήποτε είναι μη-κρατικό στη χώρα.
Σε κάθε φορολογική ρύθμιση προκύπτει και μια εξαίρεση.
Η φορολόγηση του υπάρχοντος πλούτου -όσο αναγκαία κι αν είναι βραχυπρόθεσμα, δηλαδή σε περίοδο κρίσης- δεν είναι βιώσιμη πολιτική μακροπρόθεσμα.
Ακόμη κι αν πάρουμε τα λεφτά της Ελβετίας το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας δεν θα λυθεί.
Όταν υπάρχει τόσο μεγάλη ζήτηση προστασίας, αναγκαστικά θα υπάρχουν και πολλοί προστάτες ή νταβατζήδες.
Η ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης του λιμένος Πειραιώς έγινε, με εκπληκτικά αποτελέσματα…
Η θεωρία περί επιστροφής της Ελλάδος στον «ενάρετο δημοσιονομικό κύκλο» υπονομεύεται και από το σόου «έξοδος στις αγορές».
Βλέπει κανείς από τα κυβερνητικά σαΐνια ότι σε μια κοινωνία που χάνει το 25% του εισοδήματός της οι τιμές στην αγορά δεν πέφτουν λόγω ακριβώς των στρεβλώσεων που νομοθετούν για να τα έχουν καλά με ισχυρές ή ανίσχυρες συντεχνίες;
Ενώ δινόταν η μάχη να πωλούνται μόνο από τα φαρμακεία οι βιταμίνες και τα συμπληρώματα διατροφής…
Με τις διαρκείς δόσεις τρόμου η ελληνική αγορά παραμένει παγωμένη και -ακόμη και τώρα, παρά την κρίση- πολύ ακριβή.
Σε έναν κόσμο άπειρων πόρων ουδείς οργανισμός πρέπει να κλείνει. Αντιθέτως, πρέπει να δημιουργηθούν κι άλλοι.
Γιατί μόνο 70% διαγραφή χρέους και όχι 100% ή (ακόμη καλύτερα) … 150%;
Μέχρι το Μάρτιο το πρόβλημά μας είναι τα ελλείμματα. Η συζήτηση για το χρέος έπεται…
Για να ξαναμπεί η οικονομία σε τροχιά σταθερής ανάπτυξης, 500-800 χιλιάδες άνθρωποι θα πρέπει να αλλάξουν δουλειά σε σύγκριση με ό,τι έκαναν το 2007.
Η βιομηχανία των επικυρώσεων είχε 50 εκατομμύρια επικυρώσεις αντιγράφων σε ΚΕΠ και αστυνομικά τμήματα.
Όταν κάποιες υπηρεσίες δεν αφήνονται διαφανώς στην αγορά, θα ιδιωτικοποιηθούν υπογείως προς όφελος λίγων του μηχανισμού.
Το πλεόνασμα, που κερδίσαμε από την επιστροφή των κερδών από τις χώρες της Ευρωζώνης, πρέπει να κατευθυνθεί στο Πρόγραμμα Δημόσιων Επενδύσεων.
Κάθε φορά που απελευθερώνεται ένα μέρος της αγοράς, συμβαίνουν δύο πράγματα: οι πολίτες αποκτούν περισσότερες επιλογές και οι Χιλιαστές της Προόδου χαλάνε τον κόσμο.
Φτιάχνονται νόμοι εφαρμογής του Μνημονίου και μετά ακυρώνονται από περίτεχνες εγκυκλίους.
Έχουμε ένα φορολογικό σύστημα υπέρ των επιχειρηματιών και όχι των επιχειρήσεων. Δημιουργεί αντικίνητρα στις επιχειρήσεις να προσλάβουν εργαζομένους.
