Τουλάχιστον, ας βγει ένας κατάλογος προληπτικής λογοκρισίας ώστε να ξέρουμε τι μπορούμε να δημοσιεύσουμε. Διότι έτσι όπως πάμε, σε λίγο οι ειδήσεις θα λένε «κάπου, κάποιοι, έδεσαν κάποιον με πετονιά».

Ένα πράγμα μόνο δεν συζητάμε: τι στην ευχή θα κάνει αυτή η κυβέρνηση, είτε είναι αυτοδύναμη, είτε συμμαχική, είτε έχει πρωθυπουργό έναν πολιτικό αρχηγό, είτε τον Χ πολιτικό.

Το φορολογικό μας σύστημα δομήθηκε με το ρητό «μεροδούλι, μεροφάι, στατιστική».

Τα κέρδη που διανέμονται, παύουν να είναι της επιχείρησης και γίνονται εισόδημα του φυσικού προσώπου Χ, που πρέπει να φορολογείται εξίσου με τα εισοδήματα του φυσικού προσώπου Ψ.

H «αποστασία» είναι κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα, αφού θέλει τους τριακόσιους να βουλεύονται για το έθνος και όχι για το κόμμα με το οποίο εξελέγησαν.

Μόνο τρεις από τις δεκαοκτώ κοινοβουλευτικές περιόδους έληξαν ακριβώς στην ώρα τους (κυβέρνηση Ν.Δ. 1977-1981, ΠΑΣΟΚ 1985-1989, ΠΑΣΟΚ 2000-2004).

Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας προβαίνει σε «θεσμική ασέβεια και πρόκληση στη δημοκρατική τάξη» δίνοντας εντολή στους αρχηγούς του δεύτερου και του τρίτου κόμματος, αφού «οι πολίτες επιλέγουν ποιος θα είναι ο πρωθυπουργός»;

Androulakis’ statement may, therefore, seem outrageous to the political system, but it is in no way an “institutional affront and a challenge to the democratic order”.

Το ανύπαρκτο κόμμα ενός καταδικασθέντος για συρροή εγκλημάτων κερδίζει τις προτιμήσεις των νέων σε τριπλάσιο ποσοστό από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά.

Εχει υπερβεί τα εσκαμμένα η στοχοποίηση των δημοσιογράφων, κάτι που ξεκινάει από τη βαθιά αγραμματοσύνη της Νέας Αριστεράς.