Γιατί λοιπόν δεν σεβόμαστε τα κείμενα του πρωθυπουργού, ενώ δημοσιεύουμε αυτούσια τα κείμενα φονιάδων; Γιατί δεν ισχύει στην περίπτωση της (πραγματικής ή μη – δεν έχει σημασία) 17Ν ό,τι ισχύει στην περίπτωση των υπόλοιπων επιστολογράφων μια εφημερίδας;

Τελικά δεν θα μείνουν και πολλά πράγματα όρθια, μόλις κατακάτσει ο κουρνιαχτός αυτής της πολύκροτης υπόθεσης. Τα σενάρια, τα υπονοούμενα, η λάσπη εξακοντίζεται από δεξιά κι αριστερά με τέτοια συχνότητα που δεν αφήνουν τίποτε ανέγγιχτο στο διάβα τους.

Το σκεπτικό που διατρέχει το νεφέλωμα του ΠΑΣΟΚικού εθνικο-αριστερισμού, το οποίο δεν αρκείται στην κριτική των πράξεων της Πολιτείας, αλλά αποφασίζει να την υποκαταστήσει ή τουλάχιστον να αποδώσει δικαιοσύνη εκεί που πιστεύει ότι οι θεσμοί δεν θέλουν ή δεν μπορούν.

Τα γεγονότα λοιπόν μέχρι σήμερα θέλουν τους απαρτίζοντες την συμμορία με το προσωνύμιο «17 Νοέμβρη» να είναι «κατηγορούμενοι για ειδεχθή εγκλήματα», «ομολογήσαντες φόνους εν ψυχρώ», «φερόμενοι από την αστυνομία ως ληστές» κ.λ.π.

Τι θα μάθουμε λοιπόν για την 17Ν; Πολλά, αρκεί να έχουμε υπομονή και να μπορούμε να διακρίνουμε τις αλήθειες από τα σενάρια που θα μας ξεφουρνίσουν.

Τα ακατανόητα είναι πολλά. Κατ’ αρχήν ο πληθωρισμός των αναλογιών: «Γκουαντάναμο η Ελλάδα» λέει ο ένας, «λευκά κελιά στον Ευαγγελισμό» ισχυρίζεται ο άλλος. Έτσι που ξεκινήσαμε σε λίγο μπορεί να ακούσουμε και για «Ολοκαύτωμα στην εντατική».

Το ερώτημα είναι γιατί εγκλωβίζεται η Αριστερά στα ψεύτικα διλήμματα που η ίδια δημιουργεί;

Μόνο ψυχολογικού τύπου προσέγγιση μπορώ να κάνω διαβάζοντας δημοσιεύματα που μιλούν για «κατάλυση του κράτους δικαίου» που γίνεται στη χώρα με αφορμή την σύλληψη του κ. Σάββα Ξηρού.

Το «τσίρκο των αποκαλύψεων» που βλέπουμε αυτές τις μέρες δεν θα βγει σε καλό για την ελληνική δημοσιογραφία, αλλά πρέπει. Η κάλυψη της τρομοκρατίας είναι μια από τις «δύσκολες δεοντολογικά υποθέσεις», αλλά πρέπει να μελετηθεί σε βάθος.

Οι τρομοκράτες ηττήθηκαν επιχειρησιακά, αλλά η τρομοκρατία θα ηττηθεί στη χώρα μόλις τα θύματα γίνουν πρωτοσέλιδα και όχι οι θύτες…