Ο καυγάς που στήθηκε μεταξύ δύο καναλιών με αφορμή τις πρώτες λέξεις του τρομοκράτη ήταν για ένα αδειανό πουκάμισο. Ότι κι αν ισχύει από τα παραπάνω θρυλούμενα, επ’ ουδενί δεν φωτίζει το φαινόμενο τρομοκρατία. Έτσι ενώ το «καζάνι των αποκαλύψεων» βράζει, πρέπει τώρα να σκεφτούμε…
Κάθε φορά που οι εφημερίδες δημοσίευαν ένα από τα μακροσκελή παραληρήματα της οργάνωσης «17 Νοέμβρη» η κυκλοφορία τους εκτινασσόταν στα ύψη.
Μπορεί μεν η Ελλάδα να μην είναι ο παράδεισος να ζει και να εργάζεται κάποιος που γίνεται μετανάστης αλλά είναι ένας τόπος πολύ υποφερτός, ανεκτικός (παρά τα λίγα κρούσματα ανεγκέφαλων ρατσιστών), ένας τόπος που τελικά αγκάλιασε τους ξένους. Κι αυτό είναι κάτι για το οποίο…
Διακόσιες σαράντα τέσσερις (244) αναφορές πολιτών -ρεκόρ καταγγελιών- έφτασαν στα χέρια του Συνηγόρου του Πολίτη για την λειτουργία (ή καλύτερα: την μακάρια ραθυμία) του «Διαπανεπιστημιακού Κέντρου Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών Αλλοδαπής» (ΔΙΚΑΤΣΑ).
Η αλήθεια είναι πως όλοι θυμόμαστε την Ευρώπη μόνο όταν ταλαιπωρούμαστε και ποτέ όταν ταλαιπωρούμε. Οι ταξιτζήδες σκέφτονται «ευρωπαϊκά» για το παράνομο παρκάρισμα, αλλά «ελληνικά» για τους λεωφορειόδρομους.
ο «Θεός των Παραθύρων» είναι μεγάλος! Είτε με Τζένη Χειλουδάκη, είτε με Γιούλη Μπάρκα, είτε με «17 Νοέμβρη», ποτέ -μα ποτέ!- δεν μένουν χωρίς δουλειά…
Ποιες εφημερίδες θέλουμε;
Με δεδομένη λοιπόν τη γεωγραφία το ερώτημα που προκύπτει είναι: ποια ακριβώς Τουρκία θα επιθυμούσαμε να έχουμε δίπλα μας; Σ’ αυτό δεν έχουμε κοινή απάντηση, αλλά μια μεγάλη συζήτηση που γίνεται μέσα στα κόμματα, παρά μεταξύ των κομμάτων.
μεταδίδονται μεταμεσονύκτια τα παιγνίδια της κλειδαρότρυπας.». «Καλά το “Μπιγκ Μπράδερ” τους ενόχλησε; Δεν βλέπουν τη Σούλα, τη Μπούλα και τη Μαρία που κάνουν τα χειρότερα;
Πολλοί κακολογούν τους «παραθυράρχες» των καναλιών ότι ευτελίζουν σοβαρά θέματα διανθίζοντας τα πάνελ των προσκεκλημένων με ανθρώπους του θεάματος, για να πετύχουν υψηλές θεαματικότητες. Το φαινόμενο αυτό θα ήταν ένα από τα πολλά εκφυλιστικά που χαρακτηρίζουν την τηλεόραση αν δεν υπήρχε και σε άλλες μορφές…
Το απόλυτο πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα δεν αφήνει τη χώρα να προχωρήσει πέρα από τις δυνατότητες ενός ανθρώπου.
Το κεντρικό κράτος, που διακόσια χρόνια τώρα δεν κατάφερε να κάνει διοίκηση της προκοπής για τον εαυτό του, έχει άποψη για τις αυτοδιοικήσεις των άλλων.
Μπορεί οι βουλευτές της πλειοψηφίας να παλεύουν για το παντεσπάνι τους, τον υπουργικό θώκο, οι βουλευτές της μειοψηφίας τρέμουν για το ψωμί τους.
Οι «συμφωνίες κυρίων» μεταξύ κυβέρνησης-επιχειρηματιών είναι επί της ουσίας ομολογία ανυπαρξίας αγοράς.
Ωραίοι είναι οι χάρτες «Πρόβλεψης κινδύνου πυρκαγιάς», αλλά σε τι χρησιμεύουν, πέρα από το να εικονογραφούν τα δελτία ειδήσεων;
Η κυβέρνηση που αρνείται σθεναρώς την «ταξινόμηση των φόνων» με βάση το φύλο, ανακοίνωσε τις προάλλες την «ταξινόμηση των απατών» αναλόγως της ηλικίας.
Δεν χρειάζεται κανένας πρωθυπουργός για να διορθώνονται τα «σφάλματα» της επιστήμης ή των σχολικών βιβλίων.
Στην Ελλάδα για να παραμείνουν ή να διαγραφούν φοιτητές χρειάζεται νόμος και οι συναφείς υπουργικές αποφάσεις.
Και άλλα...
Money
Επρεπε να εμφανιστούν οι ρωγμές στις πολυκατοικίες, να προσφύγουν οι κάτοικοι στον Δήμο Αθηναίων και στη Δικαιοσύνη, για να ανακοινώσει η εταιρεία – δύο μήνες μετά! – το πρόβλημα.
Tech & Innovation
Πώς να προχωρήσει ο τόπος όταν όλα εξαρτώνται από τους υπουργούς, ενώ τους έχουμε δώσει και μια δεύτερη δουλειά, αυτήν του βουλευτή, που έξι μήνες πριν από τις εκλογές γίνεται η βασική τους έγνοια;
Editor's Picks
Δεν είναι κακό το μέτρο ο «Κουμπαράς της Νέας Γενιάς», αλλά δεν πρέπει να περιμένουμε πολλά.
Ζούμε στη χώρα όπου η παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών θεωρείται συνήθης και από πολλούς αναγκαία.
«Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις», ίσως επειδή ξεσπούν πολλές και μεγάλες πυρκαγιές. Αυτές έχουν εντυπωσιακές εικόνες, αλλά λίγη πληροφορία.
Είναι ευτύχημα που η πολιτική συγκυρία, ήτοι οι συσχετισμοί ισχύος, του 17ου αιώνα ήταν τέτοια που απελευθέρωσε τις εμπορικές οδούς από το copyright των θαλάσσιων χαρτογραφήσεων.
