Μια τροπολογία δεν ρυθμίζει μόνο τα χρέη των ΠΑΕ προς το δημόσιο, αλλά προβλέπει πως ο κρατικός προϋπολογισμός αναλαμβάνει και τα χρέη τους προς τους ποδοσφαιριστές των!

O δικομματισμός θα βασιλεύει όσο το κράτος παραμένει μεγάλο, όσο το πρώτο κόμμα θα μπορεί να «διευθετεί υποθέσεις» μικρές και μεγάλες της πλειονότητας των πολιτών.

Αυτή τη στιγμή στον θεσσαλικό κάμπο διαδραματίζεται το απόλυτο παράδοξο. Επιδοτούμε την παραγωγή του αχρείαστου (βαμβάκι), ενισχύοντας την σπατάλη του αναγκαίου (νερό).

Στον ασπρόμαυρο κόσμο του λαϊκισμού, το δίλημμα «τι Πλαστήρας, τι Παπάγος» είναι υπαρκτό.

Χιλιάδες δικτυακοί ιστότοποι φιλοξενούν συζητήσεις για όσα δημοσιοποιούν καθημερινά τα ΜΜΕ. Η είδηση για οποιαδήποτε ανακρίβεια εξαπλώνεται ταχύτατα.

Στους δρόμους βλέπουμε καταστάσεις πρώιμου καπιταλισμού. Ιδιωτικά συμφέροντα ξεσχίζουν δημόσιες υποδομές χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα, και πιθανώς χωρίς να πληρώνουν τίποτε.

Πολλοί διακατέχονται από νοσταλγία για τα «χρόνια εκείνα». Συνήθως πρόκειται για νοσταλγία της νιότης που σβήνει τις ρυτίδες του παρελθόντος.

Το πρόβλημα είναι πως το πολιτικό τοπίο μοιάζει πλέον με μαγική εικόνα, η οποία αντιστρέφει τους κανόνες της λογικής.

Στο παράδειγμα της Πυροσβεστικής δεν υπάρχει κομματικοποίηση με όρους 1981. Δεν έχουμε έφοδο «γαλανοφρουρών» για να υπηρετηθεί μια κάποια πολιτική ατζέντα. Εχουμε παρέες που εποφθαλμιούν τη νομή της κρατικής εξουσίας.

Προς τι η διακομματική πρεμούρα να «ρυθμιστεί το τοπίο των δημοσκοπήσεων»;