Ενα από όσα δεν μετράμε επακριβώς είναι τα αίτια των πυρκαγιών. Γι’ αυτό ανθούν και οι ιστορίες περί εμπρησμών, άλλοτε από οικοπεδοφάγους, παλιότερα από Τούρκους και εσχάτως από εταιρείες τοποθέτησης ανεμογεννητριών.

Πρέπει να ανησυχήσουμε για το φαιό πρωινό που ξημέρωσε στη Θουριγγία και στη Σαξονία.

Είναι ανησυχητικό ότι χρειάζεται απόφαση σε ανώτατο επίπεδο για να αντιληφθούν οι γονείς, οι καθηγητές κ.ά. ότι τα κινητά τηλέφωνα δεν πρέπει να είναι μέσα στις τάξεις.

Στην πολιτική το βραχυπρόθεσμο διώχνει το μακροπρόθεσμο.

Η σύλληψη του Ντούροφ είναι απλώς το γαλλικό αντιδημοκρατικό σπυρί της δυτικής (ευρωπαϊκής πρωτίστως) ασθένειας που λέγεται φόβος.

Πήξαμε στους πολυπράγμονες πολιτικούς, που «όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν» για ένα πουκάμισο αδειανό, ένα καλό αποτέλεσμα σε κάποια Κεντρική Επιτροπή.

«Το πώς γίνεται η αντιπολίτευση στη χώρα» το εμπεδώσαμε. Για το πώς γίνεται η ενημέρωση πρέπει να κουβεντιάσουμε.

Το μπάχαλο με την Επιτροπή για την ελληνική ταινία που θα πάει στα Όσκαρ.

Η υποχρέωση καθαρισμού οικοπέδων ισχύει από το 1987. Η κυβέρνηση με την υποχρεωτική δήλωση απλώς πρόσθεσε επιπλέον γραφειοκρατία.

Το κόμμα αυτό δεν μεγάλωσε με οράματα. Εχτισε πανωσήκωμα με γινάτια –«ή εμείς ή αυτοί», «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν».