Αυτή η Αριστερά έχει περίεργες σχέσεις με την έννοια της «οικογένειας». Άλλο η οικογένεια του πρωθυπουργού κι άλλο οι οικογένειες των άλλων…

Ο δημόσιος διάλογος παγκοσμίως γίνεται πάνω σε ιδιωτικές και χωρίς δημοκρατικό έλεγχο πλατφόρμες οι οποίες σήμερα –έστω λόγω πολιτικών πιέσεων– απαγορεύουν τον ρατσιστικό λόγο. Ποιος μπορεί όμως να ξέρει τι θα απαγορεύσουν αύριο;

Δεν είμαστε στο 2009 αλλά, με αυτήν την κυβέρνηση, θα μπορούσαμε εύκολα να γλιστρήσουμε εκεί. Αρκεί να ξεχάσουμε για λίγο –πολύ λίγο!– όλα αυτά που μας οδήγησαν στη λησμονημένη επέτειο του 2010.

Πέρα από τη μικροπολιτική φασαρία του ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει ένα συνολικό ζήτημα με τον έλεγχο της πληροφορίας στις μεγάλες πλατφόρμες όπως είναι το Facebook και το Twitter. 

Εξοργίζονται πολλοί με την ΕΡΤ, αλλά στην πραγματικότητα έχει ισχνή τηλεθέαση και συνεπώς μικρή παρέμβαση. Αντιθέτως, τα τηλεγραφήματα του ΑΠΕ αναδημοσιεύονται σε εκατοντάδες εφημερίδες και sites, σε ολόκληρη την επικράτεια.

Πως πήγε άπατη μια ακόμη δέσμευση Τσίπρα: «Εδώ, λοιπόν, στο Καστελλόριζο, σας δίνω μια υπόσχεση. Δεσμεύομαι ότι τη μέρα που θα βγαίνουμε και τυπικά από τα μνημόνια θα είμαι εδώ μαζί σας».

Για την κυβέρνηση τα πράγματα θα γίνονται πολύ χειρότερα, διότι  κάνει σπασμωδικές κινήσεις σε κινούμενη άμμο.

Οσο πλησιάζουν οι εκλογές, ο πανικός για την ήττα μεγαλώνει. Οσο μεγαλώνει ο πανικός, τόσο θα βλέπουμε άστοχες κινήσεις που τον σηματοδοτούν.

Η εκρηκτική άνοδος της Ακροδεξιάς είναι το βασικό μήνυμα και το βασικό πρόβλημα των ισπανικών εκλογών.

Το 1968, η επέμβαση του Σοβιετικού Στρατού στην Τσεχοσλοβακία ήταν δικαιολογημένη, διότι πρόθεση των ΗΠΑ ήταν κ.λπ., κ.λπ. Το ίδιο προπαγανδιστικό τέχνασμα χρησιμοποιεί ο ΣΥΡΙΖΑ και γενίτσαροί του για να ξεπλύνουν το καθεστώς Μαδούρο.