Πέμπτη, 6 Αυγούστου, 2026

Με τις συνδικαλιστικές τους πρακτικές διδάσκουν το ήθος του κακού πολίτη, εκείνου που δεν σέβεται ούτε τους νόμους. Προάγουν την αντίληψη της ισοπέδωσης, και μάλιστα χωρίς λόγο.

Μια θετική διάταξη που αποκεντρώνει το κεντρικό κράτος γίνεται «ιδιωτικοποίηση», «φτου κακά νεοφιλελευθερισμός», και μάλιστα από μια παράταξη που ιστορικώς ήταν πάντα υπέρ της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Ποίων τα «μορφωτικά δικαιώματα» παραβιάζονται; Εκείνων που –λόγω ιού– δεν μπορούν να πάνε στο σχολείο; Ή των καθηγητών που διαδήλωναν; 

Η κυβέρνηση ορθώς ζητεί να μένουμε σπίτι, αλλά επίσης μας υποχρεώνει να το πληρώνουμε ακριβά. Οχι σε όρους ελευθερίας, αλλά σε όρους χρέωσης των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών.

Αν έχεις την επικοινωνιακή υπεροχή του «ηθικού πλεονεκτήματος» μπορείς να ορίσεις πού τελειώνει το χιούμορ και πού αρχίζει ο σεξισμός.

Είναι παράδοξο –και ίσως εξωφρενικό– ότι δεν είναι υποχρεωτικός ο εμβολιασμός των εργαζομένων στον τομέα υγείας. Ούτε καν εκείνων που εργάζονται στις εντατικές! 

Μεγάλος Ελληνας πολιτικός ο Ιωάννης Καποδίστριας («η καλύτερη εναλλακτική που υπήρχε για την Ελλάδα εκείνης της εποχής» είπε ο κ. Αριστείδης Χατζής) αλλά κατήργησε το Σύνταγμα.

Την ατομική ευθύνη υμνολόγησαν και όσοι τις προηγούμενες μέρες ελεεινολογούσαν τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, που την ζητούσε. 

Σιγά μην εμποδίσει το Σύνταγμα το επιτελικό κράτος να κάνει τη δουλειά του, η οποία συνίσταται πρωτίστως στη θέσπιση «αυστηροποιήσεων» και την παραγωγή μητρώων.

Μπορεί οι βουλευτές της πλειοψηφίας να παλεύουν για το παντεσπάνι τους, τον υπουργικό θώκο, οι βουλευτές της μειοψηφίας τρέμουν για το ψωμί τους.

Καλό είναι να διυλίσουμε τον κώνωπα των 35 εκατ. που προτείνει το ΠΑΣΟΚ, αλλά ταυτοχρόνως να ψάξουμε και να αξιολογήσουμε την κάμηλο των 1.514 εκατ. στις συμβουλευτικές εταιρείες.

O Κυριάκος Μητσοτάκης υποσχέθηκε (δεύτερη φορά) να χτίσει ένα νοσοκομείο στην Κω, που θα προστεθεί στα 128 που υπάρχουν σε όλες τις περιφέρειες της χώρας.

Η προφυλάκιση επιτρέπεται μόνο υπό αυστηρές προϋποθέσεις. Αυτό πρέπει να ισχύει για όλους τους πολίτες, πρέπει να παρέχεται όμως με φειδώ για τους κατέχοντες εξουσία.

Money

Tech & Innovation

Editor's Picks

Ο πολιτικός –όπως και κάθε πολίτης– έχει το τεκμήριο αθωότητας σε ό,τι αφορά μόνο το ποινικό κομμάτι. Στο πολιτικό κομμάτι των ευθυνών είναι ένοχος μέχρι αποδείξεως της αθωότητάς του.

Ο καλλιτέχνης ή οι κληρονόμοι του δεν έχουν λόγο για τη χρήση του έργου κι αυτό είναι πολύ λογικό. Ουδείς μπορεί εκ των προτέρων να κρίνει το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα της επανάχρησης ενός έργου.