H αγορά των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στην Ελλάδα κρύβει πολλές «Πάλκο». Πολλοί περιμένουν καρτερικά να δουν πότε θα σκάσει η επόμενη φούσκα της ύστερης μεταπολίτευσης.

Οι επιχειρήσεις του Τύπου αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν τη βαθιά κρίση βάζοντας το κάρο πριν το άλογο. Αποφάσισαν να επενδύσουν στα δώρα αντί στο βασικό τους προϊόν.

Έβγαλαν οι γραφειοκρατίσκοι του «Κέντρου Σάιμον Βίζενταλ» ταξιδιωτική οδηγία για τους «Ολυμπιακούς Αγώνες» και… λαχτάρησαν άπαντες οι γελοιογράφοι της χώρας. Έτσι φτιάχνει φαντάσματα αντισημιτισμού πίσω από τα οποία θα κρυφτεί ο πραγματικός αντιεβραϊκός ρατσισμός…

Όλοι οι δημοσιογράφοι του κόσμου καταγράφουν την πραγματικότητα. Οι βρετανοί την φτιάχνουν κιόλας…

Όλες οι ειδήσεις που αναδεικνύουν πρόοδο του «επάρατου καπιταλισμού», ή τα αγαθά της παγκοσμιοποίησης δεν έχουν καμιά τύχη στην Ελλάδα.

Το ερώτημα που προκύπτει από τις εκρήξεις στην Καλλιθέα είναι ένα: Υπάρχει σχέδιο επικοινωνιακής διαχείρισης μιας τέτοιου τύπου κρίσης; Εφαρμόζεται και με ποια αποτελέσματα;

Η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών καναλιών αντιμετωπίζει το εθνικό θέμα με την ίδια προχειρότητα που αντιμετώπισε στο παρελθόν πολλά από τα ζητήματα που ταλαιπώρησαν αυτόν τον τόπο.

The crisis of the press is not a crisis of the reader nor of society.

Το ντιμπέιτ θα μπορούσε να ήταν καλύτερο. Πάντα υπάρχει ο εχθρός του καλού. Αλλά είναι κακό να απαξιώνουμε την συζήτηση -τον λόγο- με όρους τηλεοπτικής εικόνας.

Τα συμπεράσματα για το θρυλούμενο «ντιμπέιτ» πρέπει να βγουν πριν την διοργάνωσή του και όχι μετά. Η ίδια η διοργάνωση θέτει σοβαρότερα ερωτήματα για την πολιτική και τα ΜΜΕ, παρά οι απαντήσεις που έδωσαν οι πολιτικοί αρχηγοί…

Η Αριστερά που πάλεψε για την ελευθερία έκφρασης της κ. Μπετζετάκου στο «Big Brother» θέλει τώρα να λογοκρίνει τον κ. Νίκο Ευαγγελάτο στην επιλογή θεμάτων στο δελτίο ειδήσεών του.

Σε συνθήκες τηλεοπτικής οχλοκρατίας δεν μαθαίνουμε ποτέ τι ακριβώς δεν λειτούργησε…

Κουίζ: Πόσοι πριν από τις δραματικές εξελίξεις της Παρασκευής ήξεραν ότι υπήρχε η τροπολογία Πάχτα; Μόνο οι αναγνώστες των εφημερίδων.

Η υπερβολή, όχι μόνο με το πρόσωπο του κ. Παπανδρέου αλλά και της διαπλοκολογίας, κάνει κακό στη Δημοκρατία.

Το ζήτημα της υπερπροβολής -που πραγματικά έγινε στον κ. Παπανδρέου- δεν είναι πρωτίστως πρόβλημα διαπλοκής, αλλά ορθής διαχείρισης της δικής μας περιουσίας, της περιουσίας των πολιτών.

Κάποτε υπήρχε το μπαλκόνι και οι λέξεις-συνθήματα των αρχηγών που χωρούσαν στους ξύλινους τίτλους των εφημερίδων. Σήμερα υπάρχει η τηλεόραση. Η πολιτική πρέπει να είναι τηλεοπτική…

Η πολιτικολογία ξαναμπήκε στα καφενεία και στις γιορτινές συνάξεις. Όχι βέβαια για την ουσία της πολιτικής, ούτε για τα προγράμματα (αυτά πολλοί τα επικαλούνται κι ελάχιστοι ασχολούνται) αλλά για την παραπολιτική.

Όταν η τηλεόραση ανακαλύπτει την ύπαιθρο το ρεπορτάζ είναι συγκεκριμένο. Βαθιά φωνή, γεμάτη συγκίνηση, στερεότυπα και κινδυνολογία. Κι ένα μόνιμο ερώτημα: «τι κάνει το κράτος;»

Τι θέλουμε τελικά από το ΕΣΡ; Απλώς να υποβάλλει εκθέσεις ιδεών για την χυδαιότητα της τηλεόρασης -όπως κάνουν καθημερινά όλοι αυτοί που σήμερα σχίζουν τα δημοκρατικά τους ιμάτια;

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για την πρόταση του υπουργείου Τύπου σχετικά με τα γκάλοπ. Το ευγενέστερο όλων είναι ότι «του κοντού ποσοστού οι δημοσκοπήσεις του φταίνε».