Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης αποφάσισε να μην βγάλει δήλωση υπέρ της Ελευθερίας του Τύπου αλλά να γιορτάσει τη μέρα έμπρακτα. Αποφάσισε λοιπόν την απέλαση ενός κορυφαίου Αλβανού δημοσιογράφου στη χώρα μας…
Η βραχύβια έκρηξη του Fox TV, έφερε στην επιφάνεια το παλιό θέμα της «αρεστής στο κοινό δημοσιογραφίας».
Είναι διάχυτη η αίσθησή ότι οι δημοσιογράφοι όλον αυτόν τον καιρό, δεν δημοσιογραφούσαν. Διαδήλωναν.
Το πρόβλημα της ελληνικής δημοσιογραφίας δεν ήταν οι ενσωματωμένοι δημοσιογράφοι των ΗΠΑ. Αυτή είναι μια συζήτηση που γίνεται στην Αμερική κι εμείς την παρακολουθούμε ευχάριστα. Εδώ, μάλλον για την «εγκιβωτισμένη» λογική μας πρέπει να συζητήσουμε. Και δεν ξέρω πόσο ευχάριστη μπορεί να είναι…
Λέγεται ότι το πρώτο θύμα του πολέμου είναι η αλήθεια. Λάθος. Στην Ελλάδα το πρώτο θύμα είναι η κοινή λογική.
«Δεν σημαδεύουμε δημοσιογράφους», δήλωσε ο εκπρόσωπος των αμερικανικών δυνάμεων στο Κατάρ, μετά το θανατηφόρο επεισόδιο στο ξενοδοχείο «Παλαιστίνη» της Βαγδάτης. Ψεύδεται.
Οι ανταποκριτές, ο πόλεμος στο Κόσοβο και ο πόλεμος στο Ιράκ…
Ψύχραιμοι οι δημοσιογράφοι δεν στάθηκαν και σ’ αυτή τη σύγκρουση, αλλά τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα από τον προηγούμενο πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία. Τώρα τουλάχιστον ακούστηκαν πολλές απόψεις και υπήρξε η ΝΕΤ.
Υπάρχει ένα άλλο είδος παραπληροφόρησης που γίνεται αποκλειστικά από τα ελληνικά κανάλια. Χωρίς να έχουν κάποιον προπαγανδιστικό σκοπό παραπλανούν πολύ περισσότερο, απ’ όσο οι αντιμαχόμενοι.
«Πως πάει ο πόλεμος;» Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρουμε. Το μόνο που έχουμε είναι χιλιάδες απειροελάχιστα ψήγματα πληροφοριών. Μπορούμε να τα προβάλουμε στο μέλλον, αλλά ρισκάρουμε πολλά και κυρίως την αξιοπιστία μας…
«Η πρόβλεψη είναι πολύ δύσκολη», είχε πει ο μεγάλος φυσικός Νιλς Μπορ. «Ειδικά για το μέλλον» Περισσότερες ρήσεις στο βιβλίο «Είπαν. Το λεξικό του έξυπνου λόγου», εκδόσεις «Καστανιώτη».. Όλοι εκείνοι που λένε ότι ξέρουν για την έκβαση του πολέμου να είστε σίγουροι ότι απλώς επιθυμούν. Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάνουν τις επιθυμίες τους ειδήσεις, αλλά το γεγονός ότι δεν εξηγούν μετά.
«Από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος», γράφει η Σούζαν Σάκς στους Νιου Γιορκ Τάιμς, όλα τα αραβικά ΜΜΕ αντικατοπτρίζοντας τα αισθήματα του πληθυσμού… προσανατολίζονται στις απώλειες αμάχων και στις καταστροφές των Ιρακινών πόλεων. Πολλές χρωματίζουν τα ρεπορτάζ με χαρακτηρισμούς «αμερικανοί εγκληματίες πολέμου», «δολοφόνοι» κ.λ.π.»
Διαμορφώνονται διάφορες ομάδες γνωμηγητόρων με διαφορετικές προσεγγίσεις στον πόλεμο…
Τελικά, σε ένα συμπέρασμα πρέπει να καταλήξουμε. Το 100% που πήρε ο κ. Χουσεϊν στις εκλογές απέχει μακράν της πραγματικότητας. 110% είναι, και βάλε…
Τα χειρότερα δυτικά ΜΜΕ είναι απείρως καλύτερα από την ελεγχόμενη από ένα δικτατορικό καθεστώς Ιρακινή TV.
Δει δη χρημάτων, λοιπόν, και άνευ τούτων ουδέν έστι γενέσθαι των δεόντων. Η εύκολη απάντηση είναι η «δημοσιογραφία της συγκίνησης». Είναι μάλιστα και βολική για τις προκαταλήψεις μας…
Εκτοξεύτηκαν πολλές ατάκες πριν τον δεύτερο πόλεμο του Κόλπου. Ας τις σταχυολογήσουμε.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν καταλάβαμε. Ούτε γιατί έγινε ο πόλεμος στο Κόσοβο. Ούτε πως τέλειωσε. Ούτε το σκηνικό που στήθηκε στη γειτονιά μας. Βρίσαμε, εκτονωθήκαμε, αλλά δεν κατανοήσαμε…
Οι «αστικοί θρύλοι» (όπως η ιστορία απαγωγής ανηλίκου σε κατάστημα παιγνιδιών) ποτέ δεν πεθαίνουν. Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνουν…
Τελικά, μήπως η ΕΣΗΕΑ και το ΕΣΡ δεν θα πρέπει να ασχολούνται με την αξιολόγηση πραγματικών ειδήσεων (π.χ. μια πορεία και η έλευση ενός τέως) και να ασχοληθούν λίγο και με την μετάδοση ψευδών ειδήσεων που πανικοβάλλουν τους πολίτες;
