H κάλυψη της απόπειρας κατά της κυρίας Μπακογιάννη έφερε στην επιφάνεια πολλά από τα δεοντολογικά προβλήματα που ταλανίζουν την ελληνική δημοσιογραφία, όπως και τους παραλογισμούς του νομοθετικού πλαισίου.
«Το όνειρο της Παλαιστίνης» είναι το μυθιστόρημα μιας 15χρονης Ιταλοαιγύπτιας…
Το μεγαλύτερο κεφάλαιο ενός δημοσιογράφου είναι η αξιοπιστία του. Κι αυτή συσσωρεύεται καθημερινά (όταν μεταδίδει ακριβείς κι αληθείς πληροφορίες) ή σκορπίζεται καθημερινά (όταν πράττει το αντίθετο).
Τελευταίο κρούσμα της «σατανολάγνου δημοσιογραφίας» είναι οι αηδιαστικές κούκλες που κυκλοφόρησαν σε κάποια βιντεοκλάμπ
Ο κώδικας που παρουσίασε το ΕΣΡ είναι χαμηλότερος των προσδοκιών, και μικρός -πολύ μικρός- για τις σύγχρονες ανάγκες…
Ή αγωνιστής – αγωνιστής (ταγμένος με μια πλευρά σε ένα αγώνα) ή δημοσιογράφος – δημοσιογράφος, που καλύπτει αμερόληπτα όλες τις πλευρές του αγώνα…
Όλα καλά κι άλλα ωραία. Μηνύματα εστάλησαν. Μηνύματα επιδόθηκαν. Μηνύματα επέστρεψαν. Μηνύματα εισακούσθηκαν και μηνύματα πήγαν στον κάλαθο των αχρήστων. Οι δημοσιογράφοι όμως γιατί πράγμα ακριβώς φταίνε;
Νισάφι πια! Θα πρέπει πριν εκφράσουμε οποιαδήποτε άποψη να ρωτάμε τον κ. Παπουτσή, την κ. Μπακογιάννη, τον κ. Καρατζαφέρη, τον Αρχιεπίσκοπο και δεν ξέρω ποιόν άλλο;
Τελικά ένα μήνυμα βγαίνει από την υπόθεση Τζαννετάκου. Δημοσιογράφος με αιχμηρή γλώσσα και πέραν των στερεοτύπων απόψεις πρέπει να μένει μακριά από την πολιτική.
«Δημοσιογράφος είναι ένας άνθρωπος, η δουλειά του οποίου είναι να εξηγεί στους άλλους αυτό που προσωπικά δεν καταλαβαίνει.» (Περισσότερες ρήσεις στο βιβλίο «Είπαν», εκδόσεις Καστανιώτη)
Τα προβλήματα δημοσιογραφικής κάλυψης της τρομοκρατίας δεν είναι μόνο ελληνικά. Και στην μεσογειακή Ισπανία, όπου χρόνια τώρα αντιμετωπίζουν τη ματοβαμμένη δράση της ΕΤΑ, οι δημοσιογράφοι αντιμετωπίζουν πολλά…
Το πρόβλημα είναι ότι από την Αριστερή κυριαρχία στο δημόσιο διάλογο περάσαμε στην κυριαρχία της απλής, αγνής και πολύ ρωμέικης μπούρδας με Αριστερή λεοντή.
Δεν ήταν ο κιτρινισμός των καναλιών που καθοδήγησε τους χθεσινούς είκοσι κουκουλοφόρους. Ήταν ο άλλος, ο πιο ύπουλος κιτρινισμός που θεωρεί πως κάθε κριτική στην ενιαία αριστερίστικη σκέψη που επιβλήθηκε στη χώρα προέρχεται από σκοτεινά κέντρα και πρεσβείες.
Τα αντράκια με τα κρυμμένα πρόσωπα, που δικαίως τους έλεγαν αλήτες, φόρεσαν για μια ακόμη φορά την λεοντή της Αριστεράς και του Αναρχισμού, επιτέθηκαν στην «Απογευματινή».
Και σπανίως ουσία, και σπανιότερα υπευθυνότητα…
Ότι κι αν μεταδώσουν οι δημοσιογράφοι, αντικειμενικά κάποιος θα ευνοηθεί και κάποιος θα ζημιωθεί. Η είδηση δεν μπορεί να κρίνεται από την πηγή της ή από το αποτέλεσμα της, αλλά από την αλήθεια της.
Oι Αμερικανοί δημοσιογράφοι, προσπαθούν να βρουν την διαχωριστική γραμμή μεταξύ πατριωτισμού και δημοσιογραφίας, μεταξύ των συναισθημάτων τους για την τραγωδία και της αντικειμενικότητας που πρέπει να έχουν στην κάλυψη των γεγονότων.
Φήμες τερατώδεις για την 11η Σεπτεμβρίου που έγιναν ειδήσεις στα MME όλου του κόσμου…
Στην αναμπουμπούλα της διεθνούς τρομοκρατίας οι λογοκριτές χαίρονται, αλλά δεν είναι οι μόνοι…
Όταν ξεσπά πόλεμος, η Aλήθεια είναι το πρώτο θύμα. Arthur Ponsonby / Bρετανός πολιτικός (Περισσότερες ρήσεις στο βιβλίο «Eίπαν»)
